ανακατάληψη θεάτρου Εμπρός

Ο Πολιτισμός γκρεμίζει τοίχους και σπάει κλειδαριές, δημιουργεί, παρεμβαίνει μες το γκρίζο και προσθέτει λίγο χρώμα, ανοίγει προοπτικές, δεν αφήνει το όνειρο να σβήσει. Οφείλει να αποβάλλει βιαστές-παιδεραστές και κάθε είδους σκουπίδια που καταστρέφουν ζωές υπό την κάλυψη του “μεγάλου καλλιτέχνη”... Τον Πολιτισμό που θέλουμε θα τον δημιουργήσουμε εμείς και μόνο, όλοι μαζί, με επιμονή και όρεξη, χωρίς ποτέ να αφήνουμε στην άκρη τα όνειρά μας.

ο εθνικισμός είναι εχθρός

Ο εθνικισμός είναι ένας σπόρος που αν φυτευτεί καλά βγάζει τους χειρότερους καρπούς. Μίσος, πόλεμο, θάνατο. Και αν ανοίξουμε τους καρπούς, μέσα τους βρίσκουμε καμμένα σπίτια, ορφανά παιδιά, βιασμούς και ουρλιαχτά, κομμένα χέρια, αίμα παντού, ολοκαυτώματα. Έτσι είναι. Εθνικισμός είναι να λατρεύεις κάτι που τυχαία είσαι. Εμείς επιλέγουμε να είμαστε περήφανοι για τις επιλογές και τις πράξεις μας, για τις αξίες και τη στάση ζωής μας, όχι γιατί –και καλά- έχουμε το ίδιο αίμα με το Μεγαλέξανδρο.

Πως μπορεί άραγε κάποιος να αγορεύει για «το καλό της Ελλάδας» και ταυτόχρονα να γεννά ένα παράλογο μίσος στις καρδιές όσων τον ακούνε, ένα μίσος που τους φανατίζει να πολεμήσουν κάποιον που θα μπορούσε να ήταν ο ίδιος τους ο εαυτός εάν τύχαινε να γεννηθούν στην «αντίπαλη» χώρα, ένα μίσος που πιθανότατα θα αφήσει την οικογένειά τους με λιγότερα μέλη; Δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθούμε απέναντι στους Βούλγαρους, Αλβανούς, Τούρκους ή οτιδήποτε άλλο φίλους μας, απλά και μόνο επειδή έτυχε να γεννηθούμε αλλού.

Εμείς απ’ τη μεριά μας, αγαπάμε τον τόπο μας διότι είμαστε προσωπικά/συναισθηματικά δεμένοι με αυτόν. Νοιαζόμαστε για την Ελλάδα παραπάνω απ’ ότι νοιαζόμαστε για την Μπουρκίνα Φάσο, ακριβώς όπως νοιαζόμαστε παραπάνω για τη γειτονιά μας απ’ ότι για ένα χωριό στην Πρέβεζα. Καθένας είναι υπεύθυνος για την ευημερία και την πρόοδο κυρίως της περιοχής που ζει, με απαραίτητη προυπόθεση η πρόοδος αυτή να μη γίνεται εις βάρος άλλων περιοχών. Και κάτι μας λέει πως την αγάπη σου για τη χώρα σου δεν τη δείχνεις ούτε μέσα από φώτο προφίλ "Macedonia is greek" και σέλφι άπ' το συλλαλητήριο, ούτε ξερνώντας μισανθρωπικό ρατσιστικό δηλητήριο, αλλά προσπαθώντας καθημερινά να βελτιώσεις ό,τι μπορείς γύρω σου.

«Πάνω απ΄ όλα» βάζουμε τις αξίες και την ηθική μας, όχι τη χώρα μας. Γι’ αυτό το λόγο, είτε είναι από την Ελλάδα, είτε είναι από την Π.Γ.Δ.Μ., είτε από την Μπουρκίνα Φάσο, οι εθνικιστές είναι εχθροί μας. Επιδιώκουμε το προφανές, οι λαοί να είναι αδέρφια και να συνεργάζονται σεβόμενοι τις διαφορές τους. Θα είμαστε εδώ να εμποδίσουμε οποιαδήποτε πράξη βασίζεται στον εθνικισμό, είτε προέρχεται από την Ελλάδα, είτε γίνεται εις βάρος της. Δεν θα ανεχτούμε και δεν θα κάνουμε πλάτες σε καμία μορφή εθνικισμού.

Ηριάννα

Ελάχιστοι ξέρουν πως είναι να περνάς ένα καλοκαίρι στη φυλακή.

Ποιά θα χώριζε το αγόρι της επειδή αντιστέκεται σε ένα παράλογο σύστημα και δεν το "συμπαθεί" η αστυνομία; Το κράτος και οι δικαστές θέλουν να περάσουν ένα μηνυμα του τύπου "Μην μπλέκετε με όσους μας αμφισβητούν, δεν ξέρετε τι μπορεί να πάθετε, μπορεί π.χ. να πάτε κανά εξάμηνο φυλακή". Θέλουν επίσης να τρομοκρατήσουν όσους αμφισβητούν την παντοδυναμία τους με τη λογική "Έτσι είσαι; Δεν θα την πληρώσεις εσύ, αλλά κάποιος δικός σου, γιατί ξέρουμε πως αυτό πονάει πειρισσότερο".

Το κράτος, ο ρόλος του και οι στοχεύσεις του είναι σχετικά γνωστές.
Τώρα το άμεσα σημαντικό είναι πως υπάρχει ένας* άνθρωπος άδικα στη φυλακή.
Δεν έχει σημασία αν η Ηριάννα είναι περισσότερο ή λιγότερο αναρχική απ' όσο εσείς.
Σημασία έχει ότι βρίσκεται άδικα στη φυλακή. Ξαναλέω, στη φυλακή.
Και πως ό,τι και να γίνει, αυτοί οι μήνες που πέρασε εκεί δεν γυρνάνε πίσω.


Υ.Γ.: Για την υπόθεση δείτε εδώ. Αύριο εκδικάζεται 2η φορά το αίτημα αναστολής της ποινής της.

*και δυστυχώς δεν είναι μόνο ένας

-C. Lupus

ναι στο όχι, όχι στο ναι, ναι στο ναι και όχι στο όχι

Χάος. Διαλυμμένες οικογένειες. Άδειοι δρόμοι και ράφια στα σούπερ-μάρκετ. Ηλικιωμένοι που αργοπεθαίνουν στις ουρές των ΑΤΜ, αγκωμαχώντας να εξασφαλίσουν ένα αξιοπρεπές υπόλοιπο της ημέρας. Αδίστακτοι ληστές που παραμονεύουν γύρω από κάθε ΑΤΜ, για να κλέψουν από ανυπεράσπιστα θύματα και τα ελάχιστα χαρτονομίσματα που έχουν στο πορτοφόλι τους. Παιδιά πρόωρα στερημένα της αθωότητας της ηλικίας τους, να ψάχνουν απεγνωσμένα για λίγα ψίχουλα στα σκουπίδια.

Εικόνες που μοιάζουν απευθείας βγαλμένες από κάποιο ζοφερό δυστοπικό μυθιστόρημα. Κι όμως, αποτελούν τη σκληρή πραγματικότητα μιας χώρας στο κρεβάτι της εντατικής, που βλέπει τον βίαιο θάνατο να την καρτερεί στη γωνία. Σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή, το εθνικό καράβι έχει αφεθεί στα χέρια ενός καπετάνιου που το οδηγεί κατευθείαν στον καταρράκτη: Επικαλούμενος το δημοκρατικότερο όλων μέσο, το δημοψήφισμα, ο ΣΥΡΙΖΑ αφήνει το λαό να βγάλει το φίδι από την τρύπα, αποποιούμενος τις -δημοκρατικές- ευθύνες του. Απώτερος στόχος του; ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΕΞΕΛΙΧΘΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΑΥΤΑΡΧΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ.

Και αν ακόμη αμφιταλαντεύεστε μέσα σε αυτό το ψευδοδίλλημα, αρκεί να αναλογιστείτε ποιοι είναι οι τασσόμενοι υπέρ του ΟΧΙ. Μαφία, κομμούνια, δοσίλογοι, αναρχοάπλυτοι και φασίστες (αν ποτέ κατάλαβε κανείς τη διαφορά αυτών των δύο), ναρκομανείς, πόρνες, μετανάστες. Και πάνω απ’ όλους, οι βολεμένοι με τα λεφτά στις Ελβετίες, που δεν τους ενοχλεί καθόλου να διαλυθεί μια ολόκληρη χώρα, αφού μετά θα μπορούν να αγοράζουν ακίνητα σε τιμές μιας Κόκα Κόλας -αν όχι φτηνότερα.

Ακόμη δεν πειστήκατε; Το ΟΧΙ σημαίνει ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ. Να πού οδεύουμε με μαθηματική ακρίβεια: Έξοδος από το Ευρώ. Εξευτελισμός στους Ευρωπαίους εταίρους. Άνθρωποι που πεθαίνουν από την πείνα σε κάθε πεζοδρόμιο. Βάναυσοι ξυλοδαρμοί ηλικιωμένων σε κάθε γωνιά. Μια Ελλάδα δίχως ρεύμα και νερό. Σε κάθε διασταύρωση, μια στοίβα διαλυμένων αυτοκινήτων, λόγω της έλλειψης φαναριών. Ένας ουρανός σκοτεινιασμένος από το σμήνος των ιπτάμενων αναρχικών που θα κρύβουν τον ήλιο. Θα σπέρνουν τον τρόμο σκορπίζοντας παντού φέιγ βολάν και μολότοφ. Καμία εφαρμογή δεν θα μπορεί να κατέβει στα iPhone μας με ελληνική πιστωτική κάρτα. Οι γυναίκες κι οι κόρες μας θα αναγκαστούν να καταφύγουν στην πορνεία για τα λεφτά. Τα παιδιά μας εθισμένα στην πρέζα. Κλείσιμο της επιχείρησης του Άδωνι Γεωργιάδη. Επιθέσεις δεινοσαύρων. Συνθήματα με σπρέι στις τράπεζες. Στην ατμόσφαιρα ασφυκτική σκόνη από τα πλήρως ισοπεδωμένα κτήρια μιας ολόκληρης χώρας. Καθοδηγούμενα από Αρειανούς ιπτάμενα κομμάτια μουσακά θα πυροβολούν με λέιζερ τους πολίτες, λίγο πριν ένα πελώριο τσουνάμι καταπιεί για πάντα την πολύπαθη Ελλαδίτσα μας.

Την Κυριακή, λοιπόν, κάνουμε τη σωστή επιλογή για το μέλλον των παιδιών μας. Γιατί όπως είπε και ένας από τους σπουδαιότερους πολιτιστικούς εκπροσώπους της χώρας μας, ΕΜΕΙΣ ΝΑΙ, ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΕΥΡΩΠΗ.

-Ψηλέας Ψογκ, Αγγέλας

Υ.Γ.: Το σλίτζι τα είχε πει. Όλα αυτά θα είχαν αποφευχθεί αν ο Γιώργος Παπανδρέου είχε κερδίσει τις εκλογές του Ιανουαρίου. 

νέος έρωτας στην πόλη

"Σε αγαπώ" μου ψιθύρισε και πριν προλάβω να απαντήσω η γλώσσα του μπλέχτηκε με τη δικιά μου σε ένα ατελείωτο ερωτικό κυνηγητό, δίχως νικητές ή ηττημένους. Μόνος ίσως νικητής το πάθος και ο έρωτας μεταξύ μας. Σταμάτησε να με φιλάει για να εξερευνήσει κάθε εκατοστό του κορμιού μου. Ένιωσα άβολα. Αισθάνθηκα σαν δεκαεπτάχρονη. Σαν να πήγα στο σπίτι ενός αγοριού και να βρέθηκα ξαφνικά χωρίς ρούχα. Ποτέ κάποιος δεν με έχει ξανακάνει να νιώσω έτσι. "Σταμάτα. Δεν είναι σωστό." ψέλλισα αμήχανα αν και μέσα μου ποθούσα να με κάνει δικό του. Δεν πτοήθηκε. Μου είπε πως λατρεύει τις καμπύλες μου. Κοκκίνισα. Με φίλησε ξανά.

 Κρατώντας με σφιχτά, μου φίλησε όλο μου το πρόσωπο από ψηλά στο αυτί μέχρι τον λαιμό μου. Η ανάσα μου βάραινε, ο λαιμός μου έτρεμε.

 Τα κορμιά μας πάλλονταν σε ρυθμούς εξωφρενικούς. Άρχισε να με χαϊδεύει. Λύγισα και ενέδωσα και εγώ στο παιχνίδι του έρωτα. Εξάλλου ο έρωτας δεν έχει όρια, λένε.

 Τράβηξε μια νοητή γραμμή στο κορμί μου με την άκρη του δακτύλου του και σχημάτισε πάνω της ένα"Σε θέλω..".

 Με φίλησε σε διάφορα σημεία του σώματος μου, έχοντας ως οδηγό την γραμμή αυτή. 

 Το παιχνίδι μας ξέφυγε από τα λογικά όρια. Οι ανάσες, τα κορμιά μας έγιναν ένα. Δημιουργήσαμε μία μάζα ανθρώπινης σάρκας με κινητήρια δύναμη τον έρωτα. 

Σε θέλω. Είμαι ερωτευμένος. Γιάννη σ' αγαπώ, δίχως "πρέπει", "μη" και περιορισμούς.

 Tα παραπάνω χειρόγραφα μας τα έδωσε σοκαρισμένη η Νίκη (ψευδώνυμο που η ίδια ζήτησε να χρησιμοποιήσει για την προστασία της), συνεργάτης του κυρίου Νίκου Βούτση και αφορούν το φλερτ του υπουργού με τον Γιάννη Μιχελογιαννάκη βουλευτή του Σύριζα και μάχιμο αγωνιστή στον αγώνα υπέρ των δικαιωμάτων των Σύριων μεταναστών. Η Νίκη κατάφερε να κλέψει το ημερολόγιο του. Αναφέρει χαρακτηριστικά στη συνέντευξή της: 

"Ο κύριος Βούτσης είχε βάλει δυνατά στο γραφείο του μουσική. Δεν μπορούσα να δουλέψω. Μπήκα έτσι μέσα στο γραφείο του. Τα έχασα.Τον βρήκα με ένα ποτήρι σαμπάνια, που κρατάμε για εξαιρετικές περιπτώσεις, να χορεύει υπό τη μουσική συνοδεία των The Weather Girls. Δεν είχα δει ποτέ αυτήν την εικόνα του υπουργού. Μου είχε μιλήσει κάποτε για τις ερωτικές του απογοητεύσεις και πόσο τον έχουν διαλύσει συναισθηματικά. Πρώτη φορά τον έβλεπα τόσο ευτυχισμένο. Σκέφτηκα ότι ο έρωτας του χτύπησε την πόρτα. Ωστόσο, με έτρωγε η περιέργεια μου. Ήθελα να μάθω ποια είναι η τυχερή. Εκμεταλλεύτηκα το ότι δεν με είχε προσέξει και με εξαιρετική επιδεξιότητα  κατάφερα να αρπάξω το ημερολόγιο του."

Το ζευγάρι σε στιγμές απόλυτης ευτυχίας.

 Σ' αυτό το σημείο η Νίκη διέκοψε τη συνέντευξη. Ξέσπασε σε λυγμούς. Ένα μείγμα ενοχής που πήρε το ημερολόγιο αλλά και χαράς ,όπως η ίδια μας αποκάλυψε όταν συνήλθε, γιατί πάντα πίστευε πως αυτοί οι δύο είναι πλασμένοι ο ένας για τον άλλο.

 Πηγή αναφέρει επίσης "Εγώ είχα καταλάβει τις προθέσεις του κυρίου Μιχελογιαννάκη. Τον γνωρίζω από παλιά και έχω καταλάβει πως δεν μπορεί να κρύψει τα αισθήματα του. Ήξερα πως ήταν θέμα χρόνου ο έρωτας να ξεσπάσει, η βόμβα να εκραγεί. Μάλιστα δε θεωρώ αδύνατο να αποκλείουν την περίπτωση ολοκλήρωσης της ευτυχίας τους με τον ερχομό του πελαργού.". Η ίδια πηγή δε δίστασε να μας αποκαλύψει πως "είναι τόσο παθιασμένοι μεταξύ τους που η εργασία στο υπουργείο είναι πλέον αδύνατη λόγω της φασαρίας που επικρατεί, καθώς και οι δύο δεν μπορούν να συγκρατηθούν."

"Λατρεύω να φιλώ την φαλάκρα του!", εξομολογήθηκε σε κοντινό πρόσωπό του ο βουλευτής.

Το σλίτζι εύχεται τα καλύτερα και στους δύο.

                                                                                                                                        -Αγγέλας

για τις εκλογές και γενικότερα...

Με αφορμή τις εκλογές που έρχονται και την ατέλειωτη έκφραση πολιτικών απόψεων και «αναλύσεων» από τον κάθε άκυρο, ας πω και εγώ κάτι λίγα.

Λοιπόν, αρχικά να τονίσω πως για μένα προσωπικά, οι εκλογές από μόνες τους αποτελούν ένα απίστευτα μικρό κομμάτι και ποσοστό της πολιτικής δράσης που μπορεί (ή και πρέπει) να έχει ο καθένας μας. Για παράδειγμα, εγώ θεωρώ πως το κείμενο αυτό είναι σημαντικότερη «πολιτική πράξη» από το αν και τι θα ψηφίσω την Κυριακή. Αυτό το συμπέρασμα, προκύπτει από την αντίληψή μου για τον κόσμο, την κοινωνία και γενικά την πραγματικότητα που ζούμε μέσα από μία αρκετά συγκεκριμένη ματιά, η οποία πάνω-κάτω και σχετικά συνοπτικά και απλοϊκά είναι η εξής.

Υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι, οι οποίοι είναι «κακοί» και έλκονται τόσο πολύ από την εξουσία και τα χρήματα (τα οποία παρεπιπτόντως, περισσότερη εξουσία και δύναμη δίνουν σε κάποιον, παρά χλιδή και πολυτέλεια) που κάνουν τα πάντα προκειμένου να διατηρήσουν τα προνόμιά τους, να ενισχύσουν την υπεροχή τους απέναντι σε εμάς τους «απλούς» και να περιορίσουν μέχρι τέλους κάθε προσπάθεια αληθινής αμφισβήτησης του κύρους, της εξουσίας και της δικής τους θεώρησης των πραγμάτων. Σύμφωνα με αυτή τη θεώρηση και αναλύωντάς την, όλη τους η δύναμη και η κυριαρχία απέναντί μας βασίζεται σε εμάς τους ίδιους και τους προσφέρεται επίσης από εμάς τους ίδους, ενώ γίνεται όλο και πιο σίγουρη και σταθερή, αναλογικά με το θαυμασμό που εμείς έχουμε για αυτούς.

Με πιο απλά λόγια, το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων (και άρα και της εξουσίας) που έχουν συγκεντρώσει οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, έχουν προέλθει, πρώτον, από την δικιά μας εργασία για την δημιουργία των προιόντων-υπηρεσιών που αυτοί πούλησαν και, δεύτερον, από τη δικιά μας κατανάλωση και αγορά των προιόντων-υπηρεσιών αυτών. Αυτοί λοιπόν που τους έδωσαν όλη αυτή την εξουσία και τη δύναμη εναντίον μας, είμαστε εμείς οι ίδιοι. Βέβαια, υπάρχει και ακόμη ένας παράγοντας που μπαίνει στη μέση, αυτός της ηθικής. Όλοι αυτοί οι «κακοί», έχουν διαμορφώσει ένα σύστημα αξιών και ηθικών κανόνων το οποίο εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να τηρούμε και να ακολουθούμε, ενώ αυτοί το έχουν παραβιάσει κατά πολύ, προκειμένου να καταφέρουν να ανέβουν στην «κορυφή» της –ας την πούμε- κοινωνικής πυραμίδας. Έχουν χεσμένη λοιπόν την ηθική την οποία οι ίδιοι προβάλουν και προωθούν και σύμφωνα με την οποία έχουν φτιαξει τις κοινωνίες τους (γιατί «κοινωνίες τους» είναι, όχι «κοινωνίες μας»), χωρίς φυσικά να έχουν καμία εμφανή συνέπεια ή ποινή, και λέω «εμφανή», γιατί μέσα τους είμαι σίγουρος πως νιώθουν σκατά και είναι δυστυχισμένοι, όμως αυτό δε μας αφορά τώρα. Αντίθετα, όποιος από εκείνους που βρίσκονται στα χαμηλότερα επίπεδα της κοινωνικής πυραμίδας που λέγαμε παραβιάσει αυτό τον «κώδικα αξιών», καταλήγει στη φυλακή ή στο κοινωνικό περιθώριο, αρκεί φυσικά να μην έχει –και να μη θέλει να έχει- καμία σχέση με τους «δυνατούς», διότι τότε καταλήγει «μαγκας» και ανεβαίνει κοινωνικό level.

Ένα απλό παράδειγμα σχετικά με τα παραπάνω, είναι το ότι αν ληστέψεις π.χ. μία τράπεζα είσαι αλήτης και πας φυλακή, ενώ αν πουλάς παράνομα όπλα, ή αν κάνεις συμφωνίες ώστε οι τράπεζες να παίρνουν από το κράτος (δηλαδή από τους πολίτες) πολύ περισσότερα χρήματα απ’ ότι είναι λόγικό και ηθικό, ή αν δέχεσαι χρήματα προκειμένου να μην λειτουργείς αντικειμενικά σα δικαστής, ε, τότε είσαι μάγκας, κανείς δε σε ακουμπάει και όλοι σε φοβούνται. Και γίνεσαι κιόλας και πιο «ισχυρός».

Παράλληλα, όλοι αυτοί οι «κακοί» φροντίζουν να μας προσφέρουν διάφορες επιφανειακές απολαύσεις, ώστε να είμαστε ικανοποιημένοι με τη ζωή μας και να μη θέλουμε-προσπαθούμε να αλλάξει κάτι. Τέτοιες απολαύσεις, είναι τα υπερσύγχρονα γήπεδα ποδοσφαίρου και οι HD μεταδόσεις, οι «φανταχτεροί» μουσικοί διαγωνισμοί τύπου eurovision ή βραβεία mad , οι πανάκριβες τηλεοράσεις και τα playstation και άλλα πολλά, ακόμη και πιο «εναλλακτικά».

Παραπάνω, εξέφρασα το πώς πιστεύω οτι αποκτούν οι «δυνατοί» τη δύναμή τους, μόνο με βάση τον τομέα της οικονομίας. Δεν πιστεύω όμως πως είναι ο μόνος που καθορίζει τα πράγματα –ούτε καν- είναι όμως σίγουρα από τους πιο σημαντικούς και είναι ο πιο «αντιπροσωπευτικός» για να γίνει κατανοητή αυτή η σχέση εξάρτησης των ανώτερων από τους κατώτερους, η οποία όμως υπάρχει και σε όλους τους υπόλοιπους τομείς, αλλά δε γίνεται να τα γράψω όλα τώρα γιατί δε θα τελειώσουμε ποτέ.

Οι «κακοί» αυτοί για τους οποίους μιλάμε τόση ώρα λοιπόν, έχουν ως πολύ βασικό στόχο, να κυριαρχούν όσο δυνατόν περισσότερο πάνω μας και να περιορίζουν ό,τι αποτελεί «αγκάθι» στα σχέδιά τους, με πιο πιθανό τελικό-μακροπρόθεσμο σκοπό τους, να φαντάζει η σχεδόν απόλυτη «ρομποτοποίηση» του ανθρώπου, η άχαρη καθημερινή επανάληψη των ίδιων ενεργειών, η εντονότερη επιβολή της ρουτίνας και η μετατροπή όλων μας σε «γρανάζια» μιας μηχανής την οποία εκείνοι θα ελέγχουν και μέσω της οποίας θα αποκτούν όλο και μεγαλύτερα κέρδη και εξουσία. Αυτή η κατάσταση, απέχει μεν αρκετά, όχι όμως ιδιαίτερα πολύ από τη σημερινή, μιας και ήδη, πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού λειτουργεί και αντιμετωπίζεται έτσι. Δουλειά σπίτι-σπίτι δουλειά, τηλεόραση για διασκέδαση, παραποιημένες και επιλεγμένες ειδήσεις για ενημέρωση, κλαμπ και σεξ για εκτόνωση. Όσο περισσότερο μάλιστα εξελλίσεται η τεχνολογία και όσο ο έλεγχός της συνεχίζει να παραμένει στα χέρια των «κακών», τόσο πιο πολύ θα πλησιάζουμε προς μία τέτοια δυστοπική –δηλαδή σκατά- κοινωνία.

Για μένα λοιπόν, ο -ας το πούμε- βασικός πολιτικός στόχος του ανθρώπου σήμερα, πρέπει να είναι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αντίσταση στην πορεία προς μια τέτοια κοινωνία και παράλληλα η προσπάθεια για δημιουργία παραδειγμάτων -και σιγά-σιγά όχι μόνο παραδειγμάτων- κοινωνιών όπως εμείς τις θέλουμε και τις φανταζόμαστε. (Να τονίσω εδώ, ότι μια τέτοια δυστοπική κοινωνία δε «χαλάει» όλους τους ανθρώπους. Αυτοί που δεν τους χαλάει ας κάνουν ό,τι θέλουν –αρκεί εννοείται να μην καταστρέφουν και τις δικιές μας ζωές. Εγώ αναφέρομαι σε όσους τους χαλάει και τους παραχαλάει η ιδέα και μόνο μιας τέτοιας κοινωνίας.)

Ας πάμε τώρα και στις εκλογές. Με βάση όλα τα παραπάνω, είναι φανερό πως οι εκλογές και το τι θα προκύψει από αυτές μπορεί να ελεγχθούν σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό από τους «κακούς», ακόμη και να παρουσιαστούν ως «ευκαιρία» μας απέναντί τους ή ακόμη και ως μια μικρή δική μας «νίκη». Αυτός είναι και ένας πολύ σημαντικός λόγος να μην εναποθέτουμε ολοκληρωτικά τις ελπίδες μας για κάτι καλύτερο στις εκλογές. Πιθανόν όμως, ακόμη και οι εκλογές, ακόμη δηλαδή και κάτι που ελέγχεται απόλυτα από τους «άλλους», να μπορούν με κάποιο τρόπο να λειτουργήσουν υπέρ μας, πράγμα που δεν ξέρω αν ποτέ πρόκειται να γίνει, αλλά ξέρω πως σήμερα είναι απίστευτα δύσκολο.

Και πάλι όμως, μπορεί μεν να μην προσφέρουν τίποτα στην πορεία προς μία πραγματικά καλύτερη κοινωνία και στην απομάκρυνση από την σκατά κοινωνία που λέγαμε, αλλά μπορούν τουλάχιστον να βελτιώσουν λίγο τη ζωή μας, ακόμη και μέσα στη σημερινή κοινωνία. Γιατί όποιος και να είναι στην κυβέρνηση, πάλι οι «κακοί» θα έχουν την εξουσία, μιας και οι πρωθυπουργοί είναι συνήθως αρκετά κατώτεροι από αυτούς. Βέβαια, άλλο είναι να έχουν την –τυπική- εξουσία κάποιοι οι οποίοι συνεργάζονται μαζί τους και άλλο κάποιοι που ακόμη και αν δεν τους ενοχλούν καθόλου, δεν είναι τουλάχιστον συνεργάτες τους, ή τελοσπάντων είναι λιγότερο.

Υπό αυτή την έννοια, προσωπικά θα έλεγα πως πρέπει όλοι να ψηφίσουν και πως η αποχή δεν περνάει κανένα μήνυμα, ειδικότερα όταν στη συντριπτική της πλειονότητα γίνεται από βαρεμάρα και από αδιαφορία και όχι από ιδεολογική διαφωνία με τις εκλογές και γενικότερα με την εκπροσώπιση. Επίσης, προς το παρόν, δεν υπάρχουν τα κατάλληλα (σε ποιότητα και ποσότητα) παραδείγματα αυτοοργάνωσης και αυτοδιαχείρισης ώστε να αμφισβητήσουν στα μάτια του μέσου ανθρώπου την έννοια της εξουσίας και της «ανάθεσης ευθυνών» και να αντιληφθεί πως υπάρχει και κάτι «άλλο» πέρα από τα συνηθισμένα, άρα και η αποχή από τις εκλογές να θεωρείται μία ξεκάθαρη πολιτική πράξη.

Βέβαια, μπορώ σίγουρα να καταλάβω όσους επιλέγουν την αποχή συνειδητά, αρκεί να συμμετέχουν -επίσης συνειδητά- έντονα σε τέτοια σόβαρά αυτοοργανωμένα εγχειρήματα, και όχι π.χ. η αυτοοργάνωση τους να σταματά σε αντιφασιστικές hiphop συναυλίες σε πλατείες, γιατί τέτοιες συναυλίες, όταν είναι το μόνο που γίνεται, θυμίζουν περισσότερο «επαναστατημένη νεολαία» και «street αλητεία» για να γουστάρουν οι γκόμενες, παρά κάποια διαφορετική πρόταση. Είπα, όταν είναι το μόνο που γίνεται.

Τέλος, θέλω εδώ και πολύ καιρό να αναφερθώ στα «επαναστατικά» κόμματα-κινήματα τύπου ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο λοιπόν, πολλοί από εκείνους που συμμετέχουν σε αυτά, θεωρούν τους εαυτούς τους τους μεγαλυτερους σύγχρονους επαναστάτες και μόνο που δεν συγκρίνουν τα ΕΑΑΚ με το ΕΑΜ. Ντάξει, οκ και εγώ θεωρώ πιο επαναστατική την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. και το Μ-Λ ΚΚΕ από το ΠΑΣΟΚ, αλλά αυτο δε σημαίνει και πολλά. Για μένα τουλάχιστον, όλα αυτά τα μικρά-αριστερά-επαναστατικά κόμματα, προς το παρόν, απλώς εκφράζουν την πιο «επαναστατική» άποψη που ακούγεται από κάποιο κόμμα (επαναλαμβάνω: από κάποιο κομμα, όχι γενικά), η οποία όμως γίνεται αποδεκτή από το «σύστημα» και τους «κακούς» και δεν τους ενοχλεί στο ελάχιστο. Έχουν περάσει στη συνείδηση του μέσου ανθρώπου ως οι «επαναστάτες» και οι «αντιδραστικοί» της εποχής μας, πράγμα που καθόλου δεν πειράζει τους «κακούς» γιατί, πρώτον, όλη η δράση και η ζωή των ανθρώπων αυτών είναι μέσα στα επιτρεπτά όρια που θέτει το σύστημα και, δεύτερον, είναι ένα πολύ ωραίο άλλοθι για να πείθουν τους υποτελείς τους πως «δείτε, γίνεται να υποστηρίζετε κάτι διαφορετικό, ελευθερία έχουμε», χωρίς όμως αυτό που εκφράζεται από τις οργανώσεις αυτές, ειδικά με τον τρόπο που εκφράζεται, να είναι κάτι βαθιά διαφορετικό ή τουλάχιστον κάτι που να θέτει σε κίνδυνο την κυριαρχία των «κακών». Εκμεταλλευόμενοι τα ΜΜΕ που έχουν υπό τον έλεγχό τους, αλλά και τη μιζέρια και γραφικότητα που όντως υπάρχει μέχρι ένα σημείο σε αυτούς τους «επαναστατικούς» χώρους, τους κάνουν να φαίνονται ως απόλυτα γραφικοί και γελοίοι που «διαμαρτύρονται για να διαμαρτύρονται» κ.λπ. , ενώ ταυτόχρονα, επίσης μέχρι ένα σημείο, χρησιμεύουν για να εκτονώνουν την οργή αρκετού κόσμου προς το σημερινό και να «οριοθετούν» την επιθυμία του για κάτι διαφορεικό.

Καλά, σίγουρα δεν έχει νόημα να αναφερθώ σε «επαναστατικές» εθνικιστικές-φασιστικές οργανώσεις, οι οποίες αυτοπροσδιορίζονται ως οι μόνοι που είναι ενάντια στο σύστημα, αλλά είναι γνωστό και φανερό πως είναι οι πιο «μέσα» στο σύστημα απ’ όλους, μιας και κάνουν όλα όσα η ύπαρξη «δημοκρατίας» και «ελευθερίας», «απαγορεύει» στο σύστημα να κάνει.

Οπότε, το δικό μου συμπέρασμα, είναι πως οι εκλογές προφανώς και δεν μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, ίσως όμως μπορούν να κάνουν την καθημερινότητά μας έστω και 1% καλύτερη και πως, όποιος θέλει να αλλάξει στ’ αλήθεια τα πράγματα, έχει τόσους άλλους τρόπους πέρα από τις έκλογες, χωρίς αυτό να σημαίνει πως πρέπει απαραίτητα να τις «σνομπάρει».

Α, και μιας και αναφέρομαι συνεχώς σε «κακούς», σε περίπτωση που δεν έχετε καταλάβει ποιους περίπου εννοώ, για μένα δυο παραδείγματα top σύγχρονων «κακών», είναι, πρώτον, οι μεγαλομέτοχοι των δημοσιογραφικών ομίλων, οι οποίοι έχουν παράλληλα και διάφορες άλλες επιχειρήσεις σχετικές με πετρέλαια, πλοία κ.λπ. και συνεχίζουν να διατηρούν τα ΜΜΕ υπό την κατοχή τους, παρ’ όλο που όλα σχεδόν έχουν ζημίες αντί για κέρδη, μόνο και μόνο επειδή μέσω αυτών ελέγχουν εμάς και τις απόψεις μας, διατηρώντας έτσι ασφαλή τα προνόμιά τους. Το άλλο παράδειγμα, είναι οι πρόεδροι των μεγάλων ποσοσφαιρικών ομάδων, οι οποίοι επίσης έχουν πολλές επιχειρήσεις αντίστοιχου περιεχομένου με τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ, αλλά χαλάνε τόσα χρήματα για το ποδόσφαιρο, προφανώς όχι επειδή «γουστάρουν» την ομάδα, αλλά για να έχουν την εύνοια και τη θετική αντιμετώπιση όλων των οπαδών της, πράγμα που τους δίνει μεγαλύτερη κοινωνική αναγνώριση και σεβασμό και, επομένως, «ελευθερία» να συνεχίζουν τις υπόλοιπες δουλειές τους (εις βάρος μας φυσικά), χωρίς κανείς να τους ενοχλεί.

Τελικό συμπέρασμα; Την Κυριακή ψηφίζουμε-στηρίζουμε Γίωργο Παπανδρέου!

-Canis Lupus

κείμενο στήριξης στο "Κίνημα Δημοκρατών-Σοσιαλιστών" και στον Γιώργο Παπανδρέου

Το «σλίτζι» ανακοινώνει την επίσημη στήριξή του στην υποψηφιότητα του Γιώργου Παπανδρέου και στο Κινήμα Δημοκρατών-Σοσιαλιστών και καλεί όλους τους αναγνώστες του να στηρίξουν, τόσο με την ψήφο τους, όσο και με τον καθημερινό τους αγώνα την προσπάθεια αυτή. Ο Γιώργος ο Παπανδρέου, ο γιος του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου, είναι ο μοναδικός άνθρωπος που μπορεί με σίγουρα και σταθερά βήματα να βγάλει την Ελλάδα από το οικονομικό και πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει τα τελευταία χρόνια.

Τα πράγματα είναι αρκετά ξεκάθαρα, και όποιος έχει ανεπτυγμένη πολιτική σκέψη και κατανόηση των καταστάσεων και των αναγκών που προκύπτουν από αυτές, είμαστε σίγουροι πως θα σταθεί, μαζί μας, στο πλευρό του πρώην πρωθυπουργού.

Δε θα θέλαμε να επεκταθούμε περισσότερο, μόνο να επαναλάβουμε τη στήριξή μας στο Κίνημα Δημοκρατών-Σοσιαλιστών και να καλέσουμε ανοιχτά κάθε ελεύθερο άνθρωπο, κάθε δημοκρατικό πολίτη, να συμπορευτεί μαζί μας στον αγώνα μας για μια "άλλη" Ελλάδα, μία Ελλάδα Αξιών, Δικαιοσύνης, Δημιουργίας.

Ζήτω η Δημοκρατία!
Ζήτω ο Σοσιαλισμός!
Ζήτω ο Γιώργος Παπανδρέου!

Ας ξημερώσει η 26η Ιανουαρίου με την ελπίδα χαραγμένη στις ματιές μας... 

*Το κείμενο δεν είναι γραμμένο στα σοβαρά.

επιστροφή στην κανονικότητα

Επιστροφή στην κανονικότητα. Ο Νίκος, νίκησε. Μαζί του και εμείς. Η κατάληψη σταμάτησε. Πλέον δεν θα μας κοιτάνε σαν καθυστερημένους κάθε φορά που μπαίνουμε στο Δημαρχείο. Πλέον, βασικά, δε θα μπαίνουμε καν στο Δημαρχείο. Η κατάληψη σταμάτησε. Και καλά έκανε, γιατί ο Νίκος νίκησε. Μαζί του και εμείς. Νικήσαμε, ακόμη και αν η «cool» νεολαία μας κοιτούσε σχεδόν χλευαστικά κάθε φορά που περνούσαμε με πορεία δίπλα από τις καφετέρειές της. Και ακόμη χλευαστικά μας κοιτάει, με ύφος «Καλά τι μαλάκες είσαστε; Μόνο οι χαζοί τα βάζουν με το σύστημα». Ναι, ακριβώς έτσι το άκουσα. Μόνο που τώρα, όλοι αυτοί δεν μπορούν να νοιώσουν αυτό που νοιώθουμε εμείς. Μόνο που εμείς, λίγες εκατοντάδες «χαζοί», τα βάλαμε με το σύστημα και, ναι, νομίζω πως αυτή τη φορά, το κερδίσαμε! Η νίκη προφανώς και δεν είναι μονάχα οι άδειες. Είναι τόσα πολλά. Οι αναμνήσεις, οι φιλίες, οι στιγμές, τα συναισθήματα, οι εικόνες, οι εμπειρίες, οι «γεύσεις» ελευθερίας και αναρχίας που πήραμε και που όλα αυτά δεν μπορείς να τα βρεις ούτε στα βιβλία, ούτε στις συζητήσεις, ούτε στις ταινίες, ούτε καν στα πιο όμορφα ποιήματα. 

......

Αφού αποφασίζαμε να συνεχιστεί η κατάληψη, έπρεπε αρκετά άτομα να κοιμούνται εκεί και τα βράδια. Προσωπικά, έμεινα 4 νύχτες, τις 3 κοιμήθηκα και τη μία όχι. Τα βράδια πάντως ήταν το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ημέρας. Με τίποτα δεν θα ξεχάσω τους γρίφους που λύναμε, τις γελοίες, μεθυσμένες «γκόμενες» που περνούσαν απ’ έξω και που ο συνδυασμός ποτού, τακουνιών, κατηφόρας και πλακόστρωτου έδινε ένα πολύ αστείο αποτέλεσμα και τις κριτικές (κανονικά, με βαθμολογίες) που κάναμε στις τύπισσες αυτές, οι οποίες κόντευαν να πέσουν κάθε 2 δευτερόλεπτα. Ούτε πρόκειται να ξεχάσω όλους όσους γνώρισα αυτές τις μέρες (και τις νύχτες), τα κείμενα-ανακοινώσεις που γράφονταν μέχρι τις 5 το πρωί (και ενώ ορισμένοι είχαν μάθημα στις 9—και πήγαιναν), τους διάφορους μεθυσμένους ή περίεργους τύπους που έρχονταν και «αράζανε» στο Δημαρχείο, τους κλαμπάδες που περνούσαν τυχαία και κοιτούσαν σαν ηλίθιοι, τις 2 άκυρες παρέες που είχαν τσακωθεί απ’ έξω και που ένας από αυτούς ήρθε και έκατσε καμιά ώρα μαζί μας, πίνοντας ασταμάτητα και, όταν του είπαμε «Μόνο πίνεις ρε. Δε θα φας τίποτα;», αυτός έβγαλε από την τσέπη του ένα ξερό ψωμί και άρχισε να το τρώει! Είχε και πλάκα, μία φορά που κοιμήθηκα στο Δημαρχείο, ξύπνησα το πρωί επειδή έπαιζε δυνατά από τα ηχεία μας ο ύμνος του ΕΑΜ. Ήταν κάπως σουρεάλ να ξυπνάς έτσι.

......

Θυμάμαι τις μέρες που δεν πήγαινα στο Πανεπιστήμιο ούτε καν για να φάω και έτρωγα ό,τι μα ό,τι να’ ναι, όπως π.χ. bake rolls για βραδινό, πρόχειρα σουβλάκια για «κυρίως», ό,τι άκυρο έφερνε κάποιος στην κατάληψη (κάτι σάντουιτς, φακές, μανταρίνια, χουρμάδες, ψωμί σκέτο κ.λπ.) και που τα corn flakes ήταν το μόνο «σίγουρο» γεύμα μου 1 φορά/μέρα. 

......

Τρελή εντύπωση μου έκανε η αγάπη που υπήρχε ανάμεσα σε κάποιος ανθρώπους εκεί. Παρα πολλή αγάπη, τόση που μπορεί και να ‘λεγες ότι ήταν «ψεύτικη» ή «δήθεν», αλλά ΟΧΙ, δεν ήταν και ας μην μπορούν όλοι να καταλάβουν πως γίνεται να αγαπήσεις τόσο. Αυτή η αγάπη ίσως και να ήταν που μας έκανε να καταφέρουμε ό,τι καταφέραμε. Στο τέλος μάλιστα καθαρίσαμε πολύ καλά το Δημαρχείο, για να το αφήσουμε «καλύτερο απ’ ότι το βρήκαμε», γιατί όπως είπε κάποια «είμαστε καλύτεροι από αυτούς». 

......

Μέσα σε λίγη ώρα έπεσαν πάρα πολλά δακρυγόνα και ο κόσμος έτρεχε κυριολεκτικά ουρλιάζοντας. Ντάξει, λίγο υπερβολικό να τσιρίζεις και να ουρλιάζεις, αλλά εκτός από τα δακρυγόνα που σε κάνουν να κλαις και να μην μπορείς να αναπνεύσεις, πετούσαν και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, που σου δίνουν την εντύπωση πως είσαι πραγματικά σε πόλεμο, αφού ακούς διπλα σου τεράστια «μπαμ» και βλέπεις σπίθες να πετάγονται. Γενικά, όλα αυτά αναμηγμένα με καπνούς, τρεξίματα και ουρλιαχτά δημιουργούσαν μία πολύ περίεργη ατμόσφαιρα. 

......

Μέσα στο Δημαρχείο η κατάσταση ήταν επίσης απίστευτα περίεργη. Έβλεπες τους γνωστούς και τους φίλους σου με κόκκινα μάτια, με βρεγμένα πρόσωπα από το μαλόξ, άλλους να μην μπορούν να αναπνεύσουν καλά και γενικά μία πολύ παράξενη φάση. Και, μαζί  με όλα αυτά, βλέπαμε από το παράθυρο και τα ΜΑΤ να είναι έξω ακριβώς από το Δημαρχείο και να μην ξέρουμε αν και πότε θα μπουν μέσα.

......

Στη συνέλευση, ένας τύπος αφού αρχικά μας είπε πως είναι μεθυσμένος και δεν έπρεπε να μιλήσει, άρχισε να ΟΥΡΛΙΑΖΕΙ πως «παίζονται οι ζωές μας» και έκλεισε λέγοντας πως «μας αγαπάει όλους».

..................................

(Τα παραπάνω, είναι αποσπάσματα από ένα κείμενο που έγραψα αυτές τις μέρες. Ολόκληρο, ίσως να δημοσιευτεί πιο μετά, ίσως να μη δημοσιευτεί και ποτέ. Για τέλος, βάζω ένα ακόμη απόσπασμα, αυτή τη φορά από το κείμενο έναρξης της απεργίας πείνας του Ν. Ρωμανού.)

"Εκείνο το βράδυ με το βλέμμα καρφωμένο στον ορίζοντα είδαμε πολλά αστέρια να πέφτουν διαγράφοντας τις δικές τους χαοτικές διαδρομές. Κι εμείς μετρούσαμε και ξαναμετρούσαμε, κάναμε ευχές, υπολογίζαμε τις πιθανότητες. Το ξέραμε ότι η επιθυμία μας για μια ελεύθερη ζωή 

έπρεπε να περάσει πάνω από όλα όσα μας καταπιέζουν, μας δολοφονούν, μας καταστρέφουν, γι’ αυτό βουτήξαμε στο κενό, όπως ακριβώς τα αστέρια που βλέπαμε να πέφτουν.

Από τότε άπειρα αστέρια πέσαν, μπορεί να ήρθε η ώρα να πέσει και το δικό μας, ποιος ξέρει; Αν είχαμε έτοιμες τις απαντήσεις δε θα γινόμασταν αυτό που είμαστε αλλά ιδιοτελή καθάρματα που θα διδάσκαμε στους ανθρώπους τρόπους να γίνουν τρωκτικά που τρώγονται μεταξύ τους όπως κάνουν σήμερα.

Τουλάχιστον εμείς παραμένουμε ακόμα απόλυτοι και πεισματάρηδες όπως οι άνθρωποι της πάστας μας. Και όσοι από εμάς με έναν πόνο έκλεισαν τα μάτια τους και ταξίδεψαν μακριά, παραμένουν με το βλέμμα κολλημένο σε εκείνον το βραδινό ουρανό που κοιτάζαμε και εμείς. Και μας βλέπουν να πέφτουμε, αστέρια όμορφα και λαμπερά. Τώρα ήρθε η σειρά μας. Τώρα πέφτουμε χωρίς δισταγμό."

Υ.Γ.: Τους έχουμε ρε. Δύναμη.

-κάποιος από την κατάληψη κάποιου Δημαρχείου

μήπως;

Ίσως να μην είμαι ο πιο κατάλληλος άνθρωπος να μιλήσει για τον Νίκο Ρωμανό. Ενδιαφέρομαι εξαιρετικά για τις εξελίξεις και διαβάζω καθημερινά άρθρα και απόψεις (δεν μπορώ να κάνω και πολλά περισσότερα για την ώρα, όντας εκτός Ελλάδας), αποφεύγω ωστόσο να αναρτήσω τις δικές μου, καθότι θεωρώ ότι για να κάνεις κάτι τέτοιο οφείλεις να έχεις τέλεια ενημέρωση και μια βαθύτατη κατανόηση του (εκάστοτε) θέματος, που, στη συγκεκριμένη περίπτωση, εγώ δεν θα είχα την αυτοπεποίθηση να πω ότι διαθέτω.

Ώσπου έτυχε να διαβάσω μια μεγάλη σειρά σχολίων, κάτω από σχετικό βίντεο, στη (σοκαριστικά) συντριπτική τους πλειοψηφία κατά του Ρωμανού. Και αν δεν μου έκανε εντύπωση τόσο η αφέλεια έως και ηλιθιότητα ορισμένων απόψεων, οι απλοϊκές αντιλήψεις πάνω σε συγκεκριμένες έννοιες και η ακατάσχετη, βαρβαρική επιθετικότητά τους (η ευκολία των εξ’ αποστάσεως ιντερνετικών προσβολών δεν είναι πρωτοφανές φαινόμενο και αποτελεί μια άλλη μεγάλη ιστορία), αυτό που βρήκα αληθινά προσβλητικό είναι το εξής. Εγώ δεν αισθάνομαι επαρκώς ενημερωμένος ώστε να δημοσιεύσω τις απόψεις μου (παρόλο που προσπαθώ να ενημερώνομαι όσο το δυνατόν περισσότερο) και τώρα διαπιστώνω πως η πλειοψηφία των ανθρώπων που εκσφενδονίζουν βρισιές και μένος προς το πρόσωπο αυτού του κακομαθημένου πλουσιόπαιδου/εγκληματία/τρομοκράτη, είναι ασύγκριτα πιο ανενημέρωτη από μένα. Αγνοούν τα αιτήματα του Ρωμανού, δεν γνωρίζουν όλα τα γεγονότα, ενώ για άλλα μάλλον εθελοτυφλούν, δεν έχουν διαβάσει τι έχει γράψει ο ίδιος κι όμως έχουν πάντα άποψη πάνω σε όλα αυτά. Χωρίς συνείδηση της έλλειψης γνώσεων και κατανόησης των πραγμάτων, γραπώνονται από τις «τρομακτικές» λέξεις «ληστεία», «φυλακή», «αναρχία», για να εξαπολύσουν κάθε αυθαίρετο οργισμένο συμπέρασμά τους και να υποστηρίξουν με πάθος την «άποψή» τους. (Ή την άποψή «τους»). Όχι, αυτό δεν είναι ούτε ελευθερία λόγου ούτε θάρρος της γνώμης, αυτό είναι θράσος. Ξεδιάντροπο, ανώριμο, προσβλητικό θράσος.

Ίσως κι εγώ δεν είμαι ο πιο κατάλληλος άνθρωπος να μιλήσει για τον Νίκο Ρωμανό. Σίγουρα δεν είμαι αυτός που θα κρίνει αν είναι «ήρωας» ή «εγκληματίας» ή οτιδήποτε. Ωστόσο δεν βλέπω να υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Ρωμανός αγωνίζεται. Αγωνίζεται, στ΄αλήθεια, για τα δικαιώματά του, με τη ζωή του. (Στην πραγματικότητα, ο «αγώνας» είναι πολύ πιο τρομακτική λέξη από την «ληστεία», τη «φυλακή» και την «αναρχία», τόσο που όλοι όσοι αφήνουν τα παραπάνω σχόλια φοβούνται να την αγγίξουν και την προσπερνούν.)

Αν εγώ προσωπικά δεν αισθάνομαι απόλυτα σίγουρος για τις γνώσεις μου, είμαι βέβαιος τουλάχιστον για το πώς νιώθω. Γιατί δεν θυμάμαι καν από πότε έχω να αισθανθώ την ίδια επιθυμία με τώρα να προσφέρω τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη μου. Γιατί ο Ρωμανός κάνει τον αγώνα που κανείς δεν έχει το κουράγιο να κάνει κι αυτό δεν μου προκαλεί φθόνο και κακία, όπως σε άλλους, αλλά συγκίνηση. Αληθινή συγκίνηση. Ο Ρωμανός λέει ότι θα αγωνιστεί μέχρι θανάτου και το λέει πιο ειλικρινά απ’ όσο το έχει πει οποιοσδήποτε εδώ και ένας θεός ξέρει πόσα χρόνια. Διαβάζω την επιστολή του και δακρύζω. Η δύναμή του, η αποφσιστικότητά του, με κατακλύζει. Δακρύζω. Διαβάζω τα συναισθήματα που έχει ξυπνήσει αυτός ο άνθρωπος σε τόσους άλλους ανθρώπους και δακρύζω ξανά. Σκέφτομαι τι περνάει ο Ρωμανός και τον κίνδυνο που -με τη θέλησή του- διατρέχει κι ανατριχιάζω.

Σκέφτομαι πως σαν σήμερα, πριν από έξι χρόνια, σκοτώθηκε ένα 15χρονο αγόρι από τη σφαίρα ενός αστυνομικού. Ο θάνατός του, η συμβολική του διάσταση και η οργή που ξύπνησε στον κόσμο οδήγησε ίσως στην πιο έντονη έκφραση διαμαρτυρίας που είχε μέχρι τότε πραγματοποιηθεί. Ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος ξεψύχησε στα χέρια ενός φίλου του, που έτυχε να είναι ο Νίκος Ρωμανός, ο οποίος λίγα χρόνια αργότερα κατέληξε «εγκληματίας» -πώς, αλήθεια, μπορείς να τον κατηγορήσεις; Και σήμερα, στην επέτειο της δολοφονίας του φίλου του, βρίσκεται κι ο ίδιος στο κατώφλι του θανάτου και του χτυπάει την πόρτα. Και η αντίστοιχη συμβολική του διάσταση αποτελεί και πάλι το μεγαλύτερο ερέθισμα οργής και κινητοποίησης που έχουμε δεχτεί εδώ και πολύ καιρό, κλείνοντας (ή ξανανοίγοντας;) έναν κύκλο αίματος που άνοιξε πριν από έξι χρόνια, με δολοφόνο πάντα το κράτος. Αυτό δεν είναι απλώς μια σοκαριστική ιστορία, είναι σενάριο ταινίας. Και, ναι, είναι κι η πραγματικότητα.

Η ιστορία του Νίκου Ρωμανού με έχει συγκλονίσει, με έχει κάνει να ανατριχιάσω, να στεναχωρηθώ, να δακρύσω, να οργιστώ και να προβληματιστώ βαθιά. Με έχει αγγίξει εκπληκτικά ο Νίκος Ρωμανός. Το ίδιο και πολλούς άλλους ανθρώπους. Και, επιστρέφοντας σε όλα αυτά τα επιδερμικά, κακεντρεχή σχόλια, αναρωτιέμαι: Πέρα από το ότι δειλιάζουμε να κοιτάξουμε παραέξω από τον εαυτό μας, πέρα από το ότι σκύβουμε δουλοπρεπώς το κεφάλι, πέρα από το ότι αναζητούμε αφορμές για να ξεσπάσουμε σε όποιον είναι ευκολότερο, μήπως τελικά γινόμαστε όλο και πιο αναίσθητοι;

Μήπως τελικά δεν νιώθουμε;

 -Ψηλέας Ψογκ

Υ.Γ.: Συνεχίζοντας το σκεπτικό, απαντώ στον εαυτό μου ότι ναι, νιώθουμε. Θυμό. Αυτόν που προκύπτει από το γεγονός ότι δεν είμαστε ικανοποιημένοι με τον εαυτό μας (για χίλιους δυο διαφορετιικούς λόγους) και ψάχνουμε μανιωδώς αφορμή να τον εκφράσουμε. Αλλά, και πάλι, αυτό είναι μια άλλη, μεγάλη ιστορία.

"με 170 παλμούς καρδιάς το λεπτό είσαι τρεις φορές άνθρωπος"

Ο Ν. Ρωμανός ήταν φίλος του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Για την ακρίβεια, ήταν ο φίλος πάνω στου οποίου τα χέρια πέθανε ο Αλέξης Γρηγορόπουλος. Όταν πυροβολείται και πεθαίνει ο φίλος σου, μπροστά σου, δίπλα σου, τότε προφανώς και μία λέξη σου έρχεται στο μυαλό: εκδίκηση. Πόσο μάλλον όταν είσαι 16 χρονών.

Δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει ειδικά το Ν. Ρωμανό για το γεγονός ότι μετά το περιστατικό αυτό, σταδιακά πέρασε στην παρανομία και στην ένοπλη επίθεση στο κράτος και στο σύστημα. Συνελήφθη στις αρχές του 2013 στο Βελβεντό της Κοζάνης όπου μαζί με άλλα άτομα έκλεψαν δύο τράπεζες, αλλά το σχέδιό τους απέτυχε και αναγκάστηκαν να κλέψουν ένα διερχόμενο αυτοκίνητο για να ξεφύγουν. Αναγκάστηκαν όμως (έμμεσα) να παραδοθούν, διότι δεν ήθελαν -πυροβολώντας προς τους αστυνομικούς- να βάλουν σε κίνδυνο τη ζωή του κατόχου του αυτοκινήτου, ο οποίος ακόμη βρισκόταν μέσα σε αυτό. Πιστεύω πως αξίζει να διαβάσετε την δική τους περιγραφή σχετικά με τη φάση:

"Αποφασίσαμε, λοιπόν, να σταματήσουμε το πρώτο διερχόμενο όχημα, καθώς θα εξασφάλιζε μία πιο ασφαλή διαφυγή για εμάς και τους συντρόφους μας. Το μείζον ζήτημα σε αυτή τη συνθήκη ήταν να μη γίνει γνωστό στους μπάτσους το νέο όχημα διαφυγής των συντρόφων μας, οπότε αποφασίσαμε να κρατήσουμε τον οδηγό στο βαν μαζί μας, μέχρι να βρούμε έναν τρόπο διαφυγής και για εμάς. Κάπου εκεί υπήρξε και η συνάντησή μας με ένα περιπολικό που εξελίσσεται σταδιακά σε άγρια καταδίωξη ως την πόλη της Βέροιας με τις περισσότερες δυνάμεις αστυνομίας, που υπήρχαν στη περιοχή, πίσω μας. Προφανώς δε διανοηθήκαμε στιγμή να χρησιμοποιήσουμε τον συγκεκριμένο όμηρο ως ανθρώπινη ασπίδα(δεν θα είχαμε π.χ. πρόβλημα αν είχαμε τον διευθυντή μίας τράπεζας), άλλωστε η αστυνομία δε γνώριζε την ύπαρξή του. Εν τέλει, λειτούργησε ως ανθρώπινη ασπίδα για τους μπάτσους εν αγνοία τους, καθώς αποτέλεσε την αιτία που δε χρησιμοποιήσαμε τα όπλα μας για να απεμπλακούμε. Γιατί η συνείδησή μας και ο αξιακός μας κώδικας δε μας επιτρέπουν να ρισκάρουμε τη ζωή ενός τυχαίου ανθρώπου που βρέθηκε μαζί μας παρά τη θέλησή του. Στο σημείο αυτό θέλουμε να καταστήσουμε σαφές, ότι τα όπλα δεν τα είχαμε για εκφοβισμό, αλλά ως εργαλείο σε περίπτωση συμπλοκής μας με μπάτσους."

Εν τέλει, βασανίστηκαν πάρα πολύ από την αστυνομία και κατέληξαν στη φυλακή, μαζί τους και ο Νίκος Ρωμανός. Εκείνος, έδωσε φέτος πανελλήνιες και πέρασε στο ΤΕΙ Αθήνας. Μάλιστα, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας τον κάλεσε για να τον βραβέυσει, ενώ του έδιναν και "έπαθλο" 500 ευρώ, όμως εκείνος τα αρνήθηκε και τα 2. Το θέμα όμως είναι, πως τώρα που έχει έρθει η ώρα να ξεκινήσει να πηγάινει στο Πανεπιστήμιο, δεν του δίνουν τις άδειες που δικαιούται για να παρακολουθεί, και τις οποίες παίρνουν κανονικά όλοι οι υπολοιποι "συμ-φυλακισμένοι" του που έδωσαν μαζί του εξετάσεις.

Αυτός είναι και ο λόγος που κάνει απεργία πείνας απο τις 10/11, προσπαθώντας να πάρει τις άδειες που ο νόμος ορίζει πως πρέπει να πάρει.

Ποιος είναι όμως ο λόγος να εκφράσει κανείς την συμπαράσταση και την αλληλεγγύη του στο Ν. Ρωμανό;

Δε θα σας πω εγώ.
Υπάρχουν αρκετοί.*
Άμα τους βρείτε πάντως, κάντε το!

Υ.Γ.: Ο τίτλος του κειμένου είναι από "το πορτατίφ".
Υ.Γ.2: Το κείμενο με το οποίο ο Ν. Ρωμανός δήλωνε πως ξεκινάει την απεργεία πείνας, έκλεινε έτσι:
<<Προς όλους τους "αγωνιστές" των σαλονιών, τους επαγγελματίες ανθρωπιστές, τις "ευαίσθητες" προσωπικότητες της διανόησης και του πνεύματος: προκαταβολικά στα τσακίδια.>>
Υ.Γ.3: Υπάρχουν δύο "Νίκοι Ρωμανοί". Αυτός που λέμε τόση ώρα, και αυτός. Διαλέξτε.

*Ίσως, επειδή μπορεί να νιώθετε "κάπως" όταν περνάτε έξω από μαγαζιά που πουλάνε σπουργίτια και παπαγάλους.

-Canis Lupus