11 "μεμονωμένα" περιστατικά δολοφονιών ή παραλίγο δολοφονιών από την ΕΛ.ΑΣ.

Τα παρακάτω αποτελούν αναδημοσίευση από το twitter του χρήστη @yaq0na, και είναι ένα τμήμα μόνο των δολοφονιών και της ακράιας βίας της ΕΛ.ΑΣ. Για παράδειγμα, δεν αναφέρονται καν τα πολύ γνωστά παραδείγματα του Αλέξη Γρηγορόπουλου, της Σταματίνας Κανελλοπούλου, του Ιάκωβου Κουμή, του Μιχάλη Καλτεζά. Καλό είναι ΠΑΝΤΑ να θυμόμαστε.

1) Στείλανε ετοιμόθανατο τον Καυκά στο νοσοκομείο, κι οι γιατροί τον βάλαν σε καταστολή για να επιβιώσει και 10 χρόνια μετά ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΒΡΕΙ ΚΑΝ τους μπάτσους που παρά λίγο να τον δολοφονήσουν, και τρέχει ακόμα στα δικαστήρια... "υπάρχουν νόμοι και δικαστήρια, δε θα γίνουμε ζούγκλα"

2) Με τη "υπόθεση ζαρτινιέρα" που ΣΑΚΑΤΕΨΑΝ ψυχικά και σωματικά τον Δημητρίου σε λάιβ μετάδοση, τι νομίζετε ότι έγινε; Νομίζετε ότι φυλακίστηκαν οι μπάτσοι; Λάθος. Νομίζετε ότι απολύθηκαν οι μπάτσοι; Και πάλι λάθος... "υπάρχουν νόμοι και δικαστήρια, δε θα γίνουμε ζούγκλα"

3) Τον Τόντι τον θυμάστε; Τον άοπλο περαστικό που δολοφόνησαν οι μπάτσοι με 9 σφαίρες γιατί "τον πέρασαν για ληστή"; Τι νόμιζετε ότι έγινε με τους μπάτσους δολοφόνους; *χιντ: όλα καλά

4) Τον Μπουλάτοβιτς; Το Σέρβο μαθητή που είχε έρθει σχολική εκδρομή στη Θεσσαλονίκη και τον σκότωσε μπάτσος εν ψυχρώ, πυροβολώντας εξ επαφής στο στήθος γιατί "τον πέρασε για κλέφτη". Τι νομίζετε ότι έγινε με το μπάτσο; *χιντ: όλα καλά

5) Τον Σαπουνά που δολοφονήθηκε από τον Ζιώγα, που μαζί με τον συνάδελφό του εγκατέλειψαν το θύμα γιατί "υποθέσαμε ότι ήταν κάποιος τσιγγάνος";

6) Με τον Μαραγκάκη που τον πυροβόλησαν στο κεφάλι; Θυμάστε;

7) Για τον Τόνυ Ονούοχα μάλλον δεν έχετε ακούσει καν

8) Τους 3 μετανάστες στην Πέτρου Ράλλη το 2008;

9) Για τη δολοφονία του Σακελλίωνα και τον αγώνα του πατέρα του και το "αθώοι" θυμάστε;

10) Θυμάμαι και έναν μεθυσμένο με πολιτικά που άφησε παράλυτο ένα παιδί γιατί δεν σταμάτησε σε σήμα που του έκανε. Κι ο τύπος είχε κι άλλα αδίκηματα.

11) Κι έναν τσιγγάνο μικροπωλητή που πυροβόλησαν ακινητοποιημένο στο έδαφος μπροστά στο παιδί του, αλλά δε θυμάμαι ονόματα.

Κι αυτά είναι όσα θυμάμαι τώρα, χωρίς να γκουγκλάρω. Και δεν αναφέρω καν όσους σκότωσαν συγγενείς τους ή ανθρώπους πάνω σε καυγά (και είναι δεκάδες). Δεν αναφέρω καν κρατήρια και φυλακές, τον Αντύπα και την Γκιουλιώνη.

Δεν αναφέρω μετανάστες και πρόσφυγες που έχουν καταγραφεί δεκάδες περιστατικά και κάνεις δε ξέρει πόσα έχουν αποκρυφτεί. Οπότε πριν πετάξετε τις μαλακίες σας περί δικαιοσύνης και δημοκρατίας παρακαλώ ρίξτε μια ματιά στις εκατοντάδες δολοφονίες και αθωώσεις.

-C. Lupus (για την αναδημοσίευση)

τί κατάφερε η καραντίνα - Μιχάλης Μαυρόπουλος

Το κείμενο αυτό είναι αναδημοσίευση από την τοπική εφημερίδα της Καβάλας "Πρωινή".

Αγαπητέ φίλε η πρώτη περίοδος κρίσης που γνώρισα στη ζωή μου, στα δεκαοκτώ μου χρόνια, στη Φλωρεντία φοιτητής στο πρώτο έτος, το μακρινό ’73, η πετρελαϊκή.

Μες τη ζαλάδα τους οι ιταλιάνοι, επιβάλλουν στο weekend ολοκληρωτική απαγόρευση κυκλοφορίας. Ήμουν πολύ νεαρός τότε για να αντιληφθώ και να εκτιμήσω το μέγεθος της ομορφιάς της πόλης δίχως αυτοκίνητα, πράγμα που με γοήτευσε αυτή τη φορά, κι ας μην ήταν ολοκληρωτική!

Δίχως καυσαέριο, ηχορύπανση, με πεζοδρόμια καθαρά από τραπεζοκαθίσματα, και το τραγούδι των πουλιών να γίνεται ακουστό και να αρέσει, μιας που τώρα πέσαμε πάνω στην Άνοιξη. Σε κάποιους φαίνεται μικρό πράγμα αυτό, στα μάτια μου τεράστιο!!

Καθημερινά διεξάγεται μια μάχη ανάμεσα σε υποτελείς και Κυρίους για το ποιος θα καταφέρει να πραγματοποιήσει σχέδια και επιθυμίες. Όταν, σε κάποιες στιγμές της Ιστορίας οι υποτελείς αποφασίζουν να χρησιμοποιήσουν την μεγάλη ποσοτική δύναμη που έχουν, μαζί με την ανεξάντλητη φαντασία κάποιων από αυτούς, τα αποτελέσματα είναι θαυμαστά και η ζυγαριά γέρνει προς την πλευρά τους.

Φτάνει να τολμήσουν. Είναι οι ίδιοι που φταίνε όταν ζουν εν υπνώσει, έρμαια της προπαγάνδας των αφεντικών, όπως συμβαίνει αυτή τη στιγμή.

Χειρότερος σύμβουλος του ανθρώπου ο κακός εγωισμός. Έτσι λοιπόν οι Κύριοι καταφέρνουν να παλουκώσουν τον υποτελή στον καναπέ του, διαχωρίζοντας τον από τον φυσικό του σύμμαχο, τον διπλανό, τον γείτονα υποτελή, λες και τα συμφέροντα τους είναι διαφορετικά! Βλέπουμε λοιπόν αντί για τάξη, πολλά κομμάτια αυτής, να στρέφονται πολύ συχνά το ένα ενάντια στο άλλο. Φίλους να γίνονται εχθροί για μια γυναίκα και αδέλφια να αλληλοσκοτώνονται για μια πατέντα.

Οι »πιστοί» να θέλουν να τρέξουν στις εκκλησίες, οι γυναίκες στα κομμωτήρια και στα ινστιτούτα καλλονής και οι άλλοι.. κι εγώ δεν ξέρω που! Αντί να στρέφονται όλοι μαζί κόντρα σε αυτούς που τους κλέβουν καθημερινά το όνειρο και τον ιδρώτα. Ίσως γιατί τις περισσότερες φορές, αν όχι πάντα, θέλουν να τους μοιάσουν, να γίνουν »κύριοι» κι αυτοί για να εκμεταλλεύονται αλλότριους ιδρώτες!

Από την φύση μου είμαι άνθρωπος αισιόδοξος. Πως να μην είμαι άλλωστε, χειμώνα καλοκαίρι τριγυρνώντας στη φύση, τόσο κοντινή στις πόλεις που κατοικούμε στην Ελλάδα. Αυτή τη στιγμή γράφω σ’ένα μπλοκάκι, μες το πράσινο των λόφων που περιβάλουν την Καβάλα. Λουλούδια, αρώματα, πουλάκια, την γαλήνια φασαρία της φύσης που πεθαίνει και ξαναγεννιέται διαρκώς. Εδώ γύρω δεν γίνεται να είσαι απαισιόδοξος!

Ας βγούμε λοιπόν απ’το καβούκι μας να δούμε τι έχει να μας Πει η Φύση! Πολύ την θυμόμαστε τελευταία λόγω του φόβου της επερχόμενης καταστροφής της, πάντα μες απ’τα καβούκια μας όμως. Μάλλον θεωρητική είναι η ανησυχία μας.

Δίπλα μας στέκει η εξοχή και η θάλασσα, κι έχουν τόσα να μας πουν για το που και πως να βαδίσουμε. Μόνο όταν την επισκεπτόμαστε, αφήνοντας πίσω κι έξω τις φασαρίες της πόλης απ’ το μυαλό μας, ήμαστε αληθινοί.

Η καραντίνα, [για μένα δεν ήταν τέτοια μιας και στην καθημερινότητα μου δεν άλλαξε απολύτως τίποτα] πέρα από την τρομοκρατία των Μέσων, που κι αυτή μπορέσαμε να αποφύγουμε, καθάρισε πόλεις θάλασσες αέρα φύση από το καυσαέριο – μας έδωσε δε την δυνατότητα να κοιτάξουμε μέσα μας, να αφουγκραστούμε το μέσα και το έξω. Ας είναι τα συμπεράσματα που θα γεννηθούν όμορφα και θαρραλέα!!

Έτσι κι αλλιώς η κανονικότητα στην οποίαν επιστρέφουν οι πολλοί ποτέ δεν μας άρεσε, κακοφτιαγμένη γαρ!!!

Υστερ. 1: Εδώ, περπατώντας ανάμεσα σε παπαρούνες πασχαλίτσες χαμομήλι, τάξεις δεν υπάρχουν! Ούτε στα βράχια και την αμμουδιά, εξισώνουν τους πάντες, δίχως ρούχα και μπιχλιμπίδια, μ’ένα μαγιό όσοι θέλουν να κρύψουν τη γύμνια τους, λίγο ψωμοτύρι και νεράκι, όλοι είναι όμοιοι!

Υστερ. 2: πριν λίγο πέρασε δίπλα μου, στα είκοσι μέτρα, ένα νεαρό γεράκι, πήγε και στάθηκε στο απέναντι πεύκο. Πριν λίγες μέρες νωρίτερα, πάντα στον ίδιο λόφο, πάνω απ’το κεφάλι μου πετούσε μια παρέα πελαργοί, απ’ την ανατολή έρχονταν,στα εκατό μέτρα από την πόλη όλα αυτά λαμβάνουν χώρα.

Πέρσι δε, στο ίδιο μέρος, θυμάμαι το αλεπουδάκι να τριγυρνά αμέριμνο μέχρις που σχεδόν έπεσε επάνω μας, είχα και τον σκυλαράκο μαζί μου, τον Ερνέστο, μόλις μας πήρε χαμπάρι χάθηκε μες τα πουρνάρια. Τα δεν σκιουράκια κάνουν πάρτι ανεβοκατεβαίνοντας τα πεύκα!

Υστερ. 3: όλα αυτά φυσικά είναι γραμμένα από έναν 65άρη. Δεν έχω την απαίτηση να τα συμμερίζεται ο νεαρός, σου το είπα φυσικά και στην αρχή αυτής της επιστολής.

Η καραντίνα ήταν μακρά κι αχρείαστη πλέον. Δεν κλείνεις στα σπίτια τους υγιείς επειδή δεν μπορείς να τους τεστάρεις. Ξόδεψες εκατομμύρια στα Μέσα για να μαυρίζουν τις ψυχές μας αντί σε τεστ και πρόληψη. Πρόληψη πρόληψη πρόληψη κύριοι. Δεν μπορείς στο νέο να απαγορεύεις να συνευρίσκεται, να αγκαλιάζεται, να κάνει έρωτα, να παρτάρει, να φιλιέται. Μήνες τώρα αγύρτες έχετε την απαίτηση να στεκόμαστε μακριά ο ένας από τον άλλο γιατί έτσι λέει δεν κινδυνεύουμε.

Δεν είναι ζωή αυτή, είναι αργός θάνατος, οπότε, προτιμούμε να πεθάνουμε όρθιοι.

Δεν μπορείς να φέρεσαι στη νεολαία όπως στα γερόντια. Εσύ κύριε, όπως κι αν σε λένε, που τα ίδια σου τα λόγια αναιρείς την επομένη. Όταν ζητάτε ομοψυχία μοναχά στα δικά σας κελεύσματα οι νέοι θα αντιδρούν, διαφορετικά δεν θα είναι νέοι.

Αφήστε τους νέους ν’ανθίσουν, κι εμάς να τους κάνουμε παρέα, άφοβα. Φτάνει με την τρομοκρατία σας.

Αυτά τα ολίγα είχα να σου πω φίλε μου, πάψε να τους ακούς, Στ/αγώνα έχουμε ανάγκη, καθημερινό. Πολλά φιλιά.

Σε χαιρετώ χαρούμενος και γελαστός μιαν όμορφη ημέρα….

Μιχάλης Μαυρόπουλος

Aντάρτης, κλέφτης, παλικάρι πάντα είν' ο ίδιος ο λαός

Ίσως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα

ίσως εκεί να αρχίζει η ανθρώπινη ιστορία, που λέμε

κι η ομορφιά του ανθρώπου.

(Γ. Ρίτσος)

Ανεξάρτητα από τις εκλογικές αναμετρήσεις και τα αποτελέσματά τους, ανεξάρτητα από τις εκάστοτε πολιτικές αλλαγές και εξελίξεις, ό,τι κι αν συμβεί, υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει ένα σημαντικό τμήμα του λαού, το πιο τίμιο και μαχητικό, που επιμένει να αντιστέκεται. Που εργάζεται για έναν κόσμο "στο μπόι των ονείρων, στο μπόι των ανθρώπων". Πλάι σε όσους παλεύουν "για μια στάλα αξιοπρέπεια".

Μιλάω για εκείνο το τμήμα του λαού, που τιμά τους ταπεινούς, που υπερασπίζεται τον αδικημένο, που σέβεται το διαφορετικό, που εκτιμά τον κόπο κάθε ανθρώπου, που αγωνίζεται για Ελευθερία. Που δεν είναι άγιο, που έχει αδυναμίες και κάνει λάθη, μα τα διορθώνει και προχωρά και μαζί του παρασέρνει όλη την κοινωνία. Είναι οι άνθρωποι εκείνοι που ποτέ δεν θέλησαν να εκμεταλλευτούν τον διπλανό τους, που διαφυλάσσουν την συντροφικότητα, τη συμπόνια, τη συλλογική ζωή.

Το τμήμα αυτό του λαού, ακόμη κι αν δεν είναι πλειοψηφικό, ακόμη κι αν δεν γίνει ποτέ πλειοψηφικό, παραμένει το πιο ενεργό, το πιο δραστήριο, το πιο προωθητικό. Είναι αυτό το τμήμα, που γέννησε το Βάρναλη, το Ρίτσο και τον Αναγνωστάκη, τον Θ. Αγγελόπουλο και τον Κατράκη. Είναι αυτό το τμήμα, που από τις τάξεις του βγήκαν οι νεκροί των μεγάλων απεργιών του '36 στη Θεσσαλονίκη, οι 200 της Καισαριανής και οι 300 της Κοκκινιάς, οι μαυροσκούφηδες του Άρη που απελευθερώσανε τον τόπο από τους Ναζί, οι φοιτητές που πέσανε μαζί με την πύλη του Πολυτεχνείου, ο Αλέξανδρος Παναγούλης και όσοι βασανίστηκαν στην ΕΑΤ-ΕΣΑ, ο Νίκος Τεμπονέρας και οι χιλιάδες μαθητές που κράτησαν την παιδεία μας δημόσια, ο Παύλος Φύσσας και οι αλύγιστοι αντιφασίστες που στείλανε τους Χρυσαυγίτες πίσω στα σκουπίδια της ιστορίας.

Αυτό λοιπόν το τμήμα του λαού, το πιθανώς μη πλειοψηφικό μα διόλου ασήμαντο αριθμητικά, είναι που καλούμαστε να υπερασπιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις. Είναι ο ανθός αυτής της κοινωνίας, το καντήλι ενός δίκαιου και ισότιμου κόσμου, η εγγύηση πως η εκμετάλλευση, ο κανιβαλισμός, ο δυτικός μεταμοντερνισμός, η καταπίεση και ο εκφυλισμός κάθε αξίας χάριν του κέρδους δεν θα επικρατήσουν ολοκληρωτικά.

Είναι χρέος μας το λαικό αυτό κομμάτι, του οποίου και αποτελούμε μέρος, να ενισχυθεί, να διευρυνθεί και να δραστηριοποιηθεί ακόμη περισσότερο. Γιατί αν υπάρχει ένα τμήμα της κοινωνίας πιο δραστήριο από εμάς, αυτό είναι αναμφίβολα η αστική τάξη, η οποία ξέρει πολύ καλά να προστατεύει τα συμφέροντά της. Η κατάσταση θα αρχίσει να μετασχηματίζεται υπέρ μας, όταν η δική μας κινητικότητα και δράση ξεπεράσει την αντίστοιχη των αστών.

Το μέλλον δεν προδιαγράφεται καθόλου ευοίωνο. Ο νεοφιλελευθερισμός και η ακροδεξιά παρελαύνουν σε όλο τον κόσμο. Δεν έχουμε όμως την επιλογή της παραίτησης. Πρέπει να αναλύσουμε νηφάλια τη συγκυρία, να κάνουμε τους αναγκαίους ελιγμούς, να συγκροτήσουμε το στρατόπεδό μας, να αναβαθμιστούμε οργανωτικά. Οφείλουμε να υπερασπιστούμε το τίμιο και μαχητικό κομμάτι του λαού ως το τέλος, ΜΕ ΚΑΘΕ ΚΟΣΤΟΣ.

Γιατί το κομμάτι αυτό είναι ο κόσμος μας, γιατί εντός του και μόνο εντός του φανταζόμαστε τη ζωή μας, η οποια δεν μπορεί να υπάρξει απομονωμένη και υποταγμένη, παρά μόνο περήφανη και συλλογική.


Αναδημοσίευση: ΟΡΕΙΝΟΣ

η γειτονιά της Airbnb

Γειτόνισσα ή γείτονα,

Πριν προχωρήσεις παρακάτω, θα πρέπει να ξέρεις ότι το κείμενο αυτό δεν είναι κείμενο διαμαρτυρίας. Επίσης, δε θα σου ζητήσει στο τέλος φακελάκι με την ψήφο σου, ούτε μηνιαία συνδρομή. Δεν προέρχεται από σκοτεινούς κύκλους της ασφάλειας, αλλά ούτε από ονειροπόλους που θαρρούν πως μια μέρα, έτσι ξαφνικά, θα ζήσουμε όλες ζωή χαρισάμενη. Εξάλλου, γνωριστήκαμε από κοντά δίνοντας σου αυτό το χαρτί. Πάμε στο θέμα μας:

Η γειτονιά μας άρχισε να στερείται γνώριμα πρόσωπα, το πρόσεξες; Θυμόμαστε, δε πέρασε δα και τόσος καιρός, που περπατούσαμε στους δρόμους τριγύρω και χαιρόμασταν που 'χανε καλημερίσει πεντέξι ανθρώπους μέχρι να φτάσουμε στη στάση. Το νιόπαντρο ζευγαράκι που στριμωχνόταν για να χωρέσει το καροτσάκι του μωρού στο ασανσέρ. Τις γειτόνισσες που τσακώνονταν για τα νερά που έσταζαν πάνω στην απλώστρα. Τις τρεις φοιτήτριες που μας ξυπνούσαν κάθε βράδυ βροντώντας τα τακούνια στα σκαλιά. Το μαλάκα απέναντι που έπιανε δυό θέσεις πάρκινγκ για να μπορεί να ξεπαρκάρει άνετα τα χαράματα. Τον κυρΘωμά που κάθε Κυριακή έβγαζε τη σημαία του ΠΑΟΚ στο μπαλκόνι. Τα Αλβανάκια που κυνηγιόντουσαν στο πάρκο, πριν ακόμη το φράξουν και βάλουν τις κλειδαριές.

Που'ναι όλοι αυτοί ρε συ; Κατεβαίνουμε για τη στάση κι ούτε μια χαιρετούρα, να χαμογελάσουμε λιγάκι. Οι γειτόνισσες αντικαταστάθηκαν από κάτι τύπισσες που χαριεντίζονται στο κινητό τους τηλέφωνο. Το ζευγαράκι μετακόμισε έξω απ' την πόλη, επιβαρύνοντας το πρόγραμμα του με έξτρα δύο ώρες απλήρωτο πηγαινέλα για τη δουλειά. Άγνωστοι μπαινοβγαίνουν στις πολυκατοικίες, ζητώντας οδηγίες για το Λευκό Πύργο, τη Ροτόντα και το nightlife της πόλης. Ο Μπουγάτσας έγινε Bruncherie και το κουρείο του Μηνά έγινε Barber Shop, απ' όπου όλοι σβέρκοι βγαίνουν ίδιοι. Και τα σπίτια ακόμη, ίδια έγιναν. Γιόμισαν φωτοτυπημένα πινακάκια απ' το κίτρινο μεγαλοεπιπλάδικο κι οι τοίχοι όλοι βάφτηκαν πετρόλ. Τα Αλβανάκια εξαφανίστηκαν κι όσα παιδιά απέμειναν στο πάρκο επιτηρούνται αυστηρά απ' τους γονείς τους. Οι φοιτήτριες δε ξέρουμε που πήγαν. Ο νυκάρης τους πάντως διαλαλεί πως τώρα βγάζει τα τριπλάσια, νοικιάζοντας την τρύπα με τη μέρα.

Κάποιοι θαρρούν πως εκσυγχρονιστήκαμε. Με δέκα λίτρα μπογιά, πέντε τετραγωνικά γυψοσανίδας και τα μενού των εστιατορίων γραμμένα πλέον σε μαυροπίνακα.

Κάποιοι θαρρούν πως θα βγάλουν λεφτά. Με την αφθονία των airbnb καταλυμάτων να σπρώχνει τις τιμές κάτω από τα όρια κέρδους και ζημίας. Με τους προορισμούς να αλλοιώνονται, να ομογενοποιούνται και να καθίστανται μη ελκυστικοί τουριστικά.

Κάποιοι θαρρούν πως τους συμφέρει, διότι ταξιδεύουν φθηνά. Δε χρειάζεται να είσαι μαθηματικός για να διαπιστώσεις πως η σύγκριση ακριβού ενοικίου στην πόλη σου και φθηνού καταλύματος για τις τρεις μέρες στη Βουδαπέστη δε βγάζει θετικό πρόσημο.

Ας το πούμε ξεκάθαρα, γειτόνισσα. Χάνουμε την ψυχή μας.

Οι γειτονιές μας χάνουν την προσωπικότητα τους, απεμπολούν την ιδιαιτερότητα τους και μετατρέπονται σ'ένα αισθητικά και πολιτισμικά φτηνιάρικο τσίρκο εφήμερης διασκέδασης.

Οι άνθρωποι μας χάνουν τα σπίτια τους, την υλική βάση γύρω από την οποία σχεδίασαν τη ζωή τους. Ψάχνουν άλλο και δε βρίσκουν, κι άμα βρουν τους ζητάνε μισό μισθό για νοίκι, με τα δύο νοίκια μπροστά και μαύρα.

Οι εργαζόμενοι χάνουν μέρος της ζωής τους στα αστικά λεωφορεία του ΟΑΣΘ, στις ατελείωτες γύρες για να βρουν πάρκινγκ.

Τι άλλο θα αφήσουμε να θυσιαστεί χάριν της πρόσκαιρης κονόμας; Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε;

Groupa Pompeius

To κείμενο αυτό μοιράζεται στις γειτονιές της ανατολικής Θεσσαλονίκης ως αφορμή διαλόγου με τις γειτόνισσες και τους γείτονες μας. Στέλνουμε σινιάλο αλληλεγγύης στους συντρόφους όλων των καταλήψεων στέγης, και ιδιαίτερα σε αυτούς της κατάληψης Μπρούκλυν στα Γιάννενα, που αυτή την περίοδο έχει μπει στο στόχαστρο των κερδοσκόπων. Μέσα από τους χώρους εργασίας, μέσα από τα αμφιθέατρα, μέσα από τους τέσσερις τοίχους με θρανία, να σηκώσουμε τους τόνους.

Θα επανέλθουμε σύντομα.


Αναδημοσίευση από athens.indymedia.org

Δράμα Κωμικού (συνέντευξη στο hiphop.gr)

Ακολουθούν τρία αποσπάσματα από τη συνέντευξη που έδωσε ο φίλος μας Δράμα Κωμικού στο HipHop.gr, εν αναμονή και του επερχόμενου -πρώτου- δίσκου του με τίτλο Σιγμένοι Ώμοι, ο οποίος θα κυκλοφορήσει το προσεχές διάστημα.

Το πρώτο μου άκουσμα από την κουλτούρα του Hiphop ήταν το 2011, όταν έπεσε στα αυτιά μου το κομμάτι “Φωτογραφίες” από το δίσκο Ακρωτηριασμένος Αχιλλέας του Ραψωδού Φιλόλογου. Αμέσως ενδιαφέρθηκα να μάθω περισσότερα για αυτό τον πρωτόγνωρο για εμένα ήχο. Δεν υπήρχε κανείς τότε στον κύκλο μου που να ασχολούνταν έστω στοιχειωδώς με τη μουσική μας κι έτσι καλέστηκα να την ανακαλύψω μόνος. Οι καλλιτέχνες που άκουγα τότε και οι προβληματισμοί που αποτύπωναν στα κομμάτια τους, συνέπεσαν με προβληματισμούς που είχα κι εγώ και ήμουν ανέτοιμος ακόμα να τους ορίσω με τάξη. Το Hiphop υπήρξε μεγάλη βοήθεια στην πιο δύσκολη ίσως φάση της ζωής μου, γύρω στα 15 -πράγμα που συνεχίζει βέβαια να αποτελεί και σήμερα.

[...]

Ο επερχόμενος δίσκος “Σφιγμένοι Ώμοι”, είναι μια αποτύπωση αυτού που λέει ο τίτλος, μέσα σε διάφορες συνθήκες. Είναι η αποτύπωση μιας εικόνας και η αναζήτηση των αιτιών της ύπαρξής της. Οι σφιγμένοι ώμοι είναι αναμφισβήτητα κάτι το οποίο κουβαλούν όσοι δοκιμάζονται καθημερινά, οι απλοί άνθρωποι, κι αυτοί που αγωνίζονται για αλλαγή. Αυτοί με ενδιαφέρουν περισσότερο.

[...]

Σε αυτά τα πλαίσια λοιπόν, θεωρώ πως αν κανείς έχει ανοιχτά μάτια και παρατηρήσει γύρω του, δεν είναι δύσκολο να αναγνωρίσει το πρόβλημα. Αυτό το οποίο δεν μπορεί να προσφέρει κανείς με σιγουριά είναι μια βιώσιμη αντιπρόταση. Σημαντικό κομμάτι της μουσικής μου είναι η προσπάθεια για να εκφραστεί μια αντιπρόταση. Η ίδια η διαδικασία παραγωγής μουσικής είναι αντιπρόταση. Είναι η διαδικασία του να δημιουργείς κάτι από το “τίποτα”, σε μια εποχή που όλα γίνονται περισσότερο μηχανικά, λιγότερο ανθεκτικά και η ποιότητα στα πάντα θυσιάζεται στο βωμό του κέρδους.

Όσα κομμάτια έχουν δημοσιευτεί, τα βρίσκετε στο κανάλι Δράμα Κωμικού στο Youtube.

1ο CoOpenAir Festival

Στις 12 με 14 Οκτωβρίου 2018 θα πραγματοποιηθεί στο αυτοδιαχειριζόμενο εργοστάσιο της ΒΙΟ.ΜΕ. στη Θεσσαλονίκη το πρώτο φεστιβάλ συνεργατισμού. Μικρές συνεργατικές επιχειρήσεις από πέντε διαφορετικές πόλεις που δραστηριοποιούνται στους τομείς του επισιτισμού, του επορίου, των εκδόσεων και του βιβλίου, της επικοινωνίας, του ήχου και της εικονας, της εκπαίδευσης και της υγείας θα συμμετέχουν και θα στηρίξουν το φεστιβάλ.

Ακολουθεί η αυτοπαρουσίαση από τη διοργάνωση του φεστιβάλ:

Ο δρόμος του συνεργατισμού, της αυτοδιαχείρισης, της αλληλεγγύης, της αυτοοργάνωσης και της αξιοπρέπειας στην εργασία, ήταν είναι και θα είναι ο δρόμος ο οποίος επιλέξαμε να πορευτούμε με πρόταγμα την εργασία χωρίς αφεντικά, την ισοτιμία και την ισότητα. Τασσόμαστε ανοιχτά στο πλευρό των συνεργατικών δομών που λειτουργούν πραγματικά αμεσοδημοκρατικά και βλέπουν τους εαυτούς τους, όπως και εμείς, ως κομμάτι του προπλάσματος για μια άλλη κοινωνία. 1ο Φεστιβάλ Συνεργατισμού CoOpenAir Festival για να δείξουμε ότι μπορούμε χωρίς αφεντικά, από τα κάτω, αυτοοργανωμένα, με αυτοδιαχείριση ενάντια στην οικονομική τους βαρβαρότητα.

Μέσα από πολιτιστικές εκδηλώσεις, συναυλίες, εκθέσεις, συζητήσεις και workshops, αναδεικνύουμε τα ζωντανά παραδείγματα συνεργατικών εγχειρημάτων που εργάζονται και λειτουργούν ριζοσπαστικά.

Ο καλύτερος τρόπος να πεις κάτι, είναι να το κάνεις.

-Χοσέ Μαρτί

οι δικές μας γιορτές

Όλοι μισούμε τα οικογενειακά τραπέζια, σαν παραστάσεις υποκρισίας και ψευτιάς, με το μαλακισμένο σόι, τις προτόγνωρα αδιάφορες συζητήσεις, τις άχρηστες σαλατιέρες που αλληλοδωρίζονται, τον σπαστικό ξάδερφο που "διαπρέπει παντού" και που κάθε βράδυ γυρνάει μες τα νεύρα, ακόμα πιο κενός.

Οι δικές μας γιορτές συμβαίνουν αναπάντεχα τις νύχτες, χωρίς να έχει κανονιστεί τίποτα, σε πολυεθνικές γειτονιές, σε παγωμένους πεζόδρομους, στη βόλτα με το αμάξι. Χρειάζονται μόνο όρεξη και μερικά άτομα, ούτε λεφτά, ούτε καλά ρούχα, ούτε χάπια, ούτε ναρκωτικά. Κάθε στιγμή μια παρέα έχει τη δικιά της γιορτή. Οι δικές μας γιορτές είναι απλές μα γεννάνε κόσμους, είναι φτωχές μα χιλιάκριβες, φωνάζουνε και τραγουδάνε μα 'χεις τ' αυτιά σου κλειστά. Κι αυτό που ξέρω, είναι πως τα καλύτερα κορίτσια και τα καλύτερα αγόρια στις δικές μας τις γιορτές μεγαλώσανε.

αναδημοσίευση από: ΟΡΕΙΝΟΣ