Όπως θα το έθεταν οι Eveln Evelyn, η εκπομπή μας Σκάντζα Λάντζα είναι πια ένα "rotting, stinking, maggot-infested, bloated, and pus-oozing corpse beneath the earth", κι εμείς της κάναμε μνημόσυνο, ετοιμάζοντας μαζί με τα κόλλυβα και μια αναμνηστική πλέιλιστ (που δεν θα γίνει ποτέ εκπομπή:/ ). Thanks for the dance.
Ο Πολιτισμός γκρεμίζει
τοίχους και σπάει κλειδαριές, δημιουργεί,
παρεμβαίνει μες το γκρίζο και προσθέτει
λίγο χρώμα, ανοίγει προοπτικές, δεν
αφήνει το όνειρο να σβήσει. Οφείλει να
αποβάλλει βιαστές-παιδεραστές και κάθε
είδους σκουπίδια που καταστρέφουν ζωές
υπό την κάλυψη του “μεγάλου καλλιτέχνη”...
Τον Πολιτισμό που θέλουμε θα τον
δημιουργήσουμε εμείς και μόνο, όλοι
μαζί, με επιμονή και όρεξη, χωρίς ποτέ
να αφήνουμε στην άκρη τα όνειρά μας.
μια σταγόνα βροχής που ρίχνει τον εαυτό της πάνω σε μια τσιγκινη επιφάνεια.
υπάρχει μια τρομακτική επαναληψιμότητα.
κατι άλλαξε για λίγο και πριν προλάβεις να το συνειδητοποιήσεις έχει ήδη χαθεί.
Όλα γύρω είναι μπλε και γκρί.
Κι εγώ βασικά ακριβώς το ίδιο νιώθω.
Πλέω μέσα σε ένα μπλε σύννεφο, κοιτάζω από ψηλά και στριφογυρίζω για λίγο ανέμελη στον ουρανό.
Δεν θα κρατήσει το ξέρω, τίποτα δεν κρατάει, κι όμως ελπίζω, όπως ελπίζουν όλα τα όντα στην επόμενη μέρα που θα έρθει.
Θα ξημερώσει δεν μπορεί, σωστά;
Θα βλέπεις κάτι άλλο πέρα από μπλε σύννεφα και σκιές, σωστά;
Όλα είναι ίδια και όλα είναι ήδη αλλιώς.
Για μια μόνο στιγμή αντίκρισα κάτι που έκανε την ανάσα μου να σταματήσει, για λίγο ένιωσα ξανα ανυπομονησία και ενθουσιασμό. Για λίγο , τόσο λίγο που θα μπορούσα και να το φαντάστηκα.
Η ώρα του απολογισμού.
Η ώρα ενός θρήνου που δεν εξηγείται.
Η ώρα της θλίψης, σε έναν κόσμο που δεν έχει χρόνο για αυτά.
Ολα τα ανείπωτα, βαριά, οργανικά συναίσθηματα ο Κόσμος τα καταπίνει αμασητα σχεδόν, σαν ορεκτικό.
Καμία ιεροτελεστία, καμία τελετή αποδοχής ή συνύπαρξης.
Να αναμειχθεί η Τροφή με το σάλιο, να διασπαστεί, να εισέλθει ιερά στο σώμα.
Μια στιγμή Παύσης και Ένωσης με αυτό που έρχεται.
Μια στιγμή Παύσης και Ένωσης με αυτό που φεύγει…
Ετσι ολόκληρα, εισέρχονται τα συναισθήματα στο οξύ της πέψης, σαν μύγες παγιδευμένες στο νέκταρ-παγιδα. Έχουν έρθει να γλείψουν αυτό το γλυκό ζουμί, όμως αυτό γλιστράει γλιστράει γλιστράει και εκείνες κυλούν εν τέλει απαλά μέσα στην κοιλιά του λουλουδιού. Το οξύ τρυφερά τις διαλύει.
Είμαστε ολομόναχοι, κοιτάμε κάτι που φωσφορίζει και τρέχουμε απελπισμένοι πάνω του, μέχρι να μας καταπιεί κι αυτό.
και ξανά και ξανά και ξανά.
Και πάλι και πάλι και πάλι.
Να ρίχνουμε τον εαυτό μας στον ίδιο κενό ενθουσιασμό.
Το ποίημα στάλθηκε στο σλίτζι μετά από "ανοιχτό κάλεσμα για κείμενα-ποιήματα-σκίτσα-μουσική-φωτογραφίες-βίντεο-οποιοδήποτε εκφραστικό μέσο, με θέμα την κατάσταση που βιώνουμε, ό,τι μπορεί αυτό να σημαίνει για τον καθένα (εγκλεισμός, απομόνωση, κρατική επιβολή εξουσίας, προβλήματα οικονομικής επιβίωσης, το ζήτημα της υγείας ως αφορμή για καταπάτηση της ελευθερίας, κυβερνητικός εμπαιγμός και επικίνδυνοι χειρισμοί, η παράνοια κι ο παραλογισμός των συνθηκών, δυσκολία των σχέσεων κοινότητας/συντροφικότητας και προώθηση της αποστασιοποίησης/ατομικισμού κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ.)".
Μετά από αρκετούς μήνες καραντίνας, αλλά και πολλές συμμετοχές στο πρότζεκτ "Εκλάμψεις στο σκοτάδι" του σλίτζι, όπου δημιουργήθηκαν καλλιτεχνικά έργα (κείμενα, ποιήματα, ζωγραφιές/σκίτσα, φωτογραφίες, κολλάζ, illustrations κ.α.) με θέμα την καραντίνα, συγκεντρώσαμε όλο το υλικό που στάλθηκε σε ένα ενιαίο βίντεο.
Πρόκειται για ένα μουσικό πείραμα με απαγγελίες των ποιημάτων-κειμένων μιξαρισμένες από τον Esostrephia πάνω σε μουσική παραγωγή του ίδιου, illustrated με όλο το οπτικό υλικό των "Εκλάμψεων", όλα μέσα από ένα τηλεοπτικό γυαλί, έτσι όπως νιώθουμε πως βλέπουμε και τις ζωές μας τους τελευταίους μήνες.
Με την ευκαιρία του κομματιού, η Ομάδα Ηχογραφήσεων του σλίτζι εγκαινιάζει το όνομα ΨΗΧΟΣΗ, θέλοντας να δηλώσει ως κομμάτι της δραστηριότητάς και τη μουσική της δράση.
Ερμηνεία: Ψογκ, Δέρμι, Αγλαΐα, Βανέσα Σέλε, Κ.Κ.
Κείμενα: C. Lupus, Μαρία Χατζιμιχαήλ, Βανέσα Σέλε, Esther Taff, ένα έτσι, Κ.Κ., Αγλαΐα
Παραγωγή-Ηχογράφηση-Μίξη: Esostrephia
Οπτικό υλικό: Ειμαρμένη, Simos Michail, Μαρία Χατζιμιχαήλ, Constantina Tsekoura, ένα έτσι, Grotesque, Αγλαΐα, Βίντεο: Maboured, Μαρία Παπαδοπούλου, Elena Pitta
Όπως υποσχεθήκαμε πριν από έναν μήνα, με τη δημοσίευση του σχετικού βίντεο κλιπ, παρουσιάζουμε τη δεύτερη ολοκληρωμένη ποιητική συλλογή που ηχογράφησε η Ομάδα Ηχογραφήσεων (ΨΗΧΟΣΗ) του σλίτζι.
Πρόκειται για τους "Τελευταίους" (1966) του Τάσου Λειβαδίτη.
Ένα ενιαίο έργο σε μορφή θεατρικών, σχεδόν, μονολόγων, το οποίο έχουμε χωρίσει σε 12 μέρη-κομμάτια, σε απαγγελίες της Ελίσιας, του Κ.Κ., του Ψογκ και της Maboured ντυμένες με ρεμίξ κλασικής μουσικής.
Για τη συλλογή "Οι Τελευταίοι" (1966):
"Έτσι τουλάχιστον άρχισαν οι περισσότερες τραγωδίες", με 10 τραγικά πρόσωπα, ιστορικά ή φανταστικά, από τη μυθολογική φαντασία ή τη φαντασία του ποιητή, πρόσωπα διάσημα ή άγνωστα, προερχόμενα από διαφορετικές εποχές, αιώνες ή χιλιετίες, που συναντιούνται στην ίδια σκηνή για να αποκαλύψουν τη διαχρονία των ανθρώπινων συναισθημάτων και καταστάσεων, την καθολική τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Μιλούν για την απρόσμενη αλλά και αναπόφευκτη ήττα, το πεπρωμένο, το ανεκπλήρωτο, την προσμονή, τη ματαίωση και το μάταιο, την ταπείνωση, τη φθορά του χρόνου και της ποιότητας του ανθρώπου που αυτή επιφέρει, την απώλεια της νεανικής αθωότητας και των ιδανικών, την αδυναμία ουσιαστικής επικοινωνίας και τη συνακόλουθη μοναξιά, τον εγκλωβισμό του ανθρώπου στην εικόνα που οι άλλοι φτιάχνουν για αυτόν και την αδυναμία "να γνωρίσει κανείς ως το βάθος τον εαυτό του". Και όλα αυτά το κάθε πρόσωπο τα βιώνει και τα συνειδητοποιεί στον δικό του χωροχρόνο, μέσα από τη δική του προσωπική εμπειρία και ιστορία, μέσα από τον έρωτα, τη βίωση της ηδονής, τη μητρότητα, τον πόλεμο, τον φόνο, τις τύψεις, την ξαφνική ενηλικίωση, την απόκρυψη του πραγματικού εαυτού πίσω από προσωπεία, την απογοήτευση, την ταπείνωση ή την αυτοταπείνωση, καταλήγοντας πως όσο υπάρχει η ανθρωπότητα "θα παίζεται το ίδιο δράμα με άλλα πρόσωπα, σε άλλους καιρούς, με νέα επιχειρήματα ή κατηγορίες".
Επιλέξαμε να ντύσουμε τα κείμενα του Λειβαδίτη με ρεμίξ κλασικής μουσικής, που συνεχίζουν τον διάλογο παλιού-νέου και αντανακλούν, ίσως, κάτι από εκείνη την αίσθηση της διαχρονικότητας. Μεταφράζοντας έτσι το έργο σε ένα μοντέρνο, οπτικοακουστικό και DIY πλαίσιο, θέλουμε κι εμείς με τη σειρά μας να το φέρουμε στον δικό μας χωροχρόνο.
Είναι η ώρα που το
κριθάρι θα έγερνε στην είσοδο των πρώτων
θαμώνων της μπάρας της Καραϊσκάκη. Θα δούλευε
ο Πρόμι κι η μουσική θα ήταν κάποιο lp El
Jazzy Chavo. Κάποιος μόνος του πίσω από την
μηχανή του καφέ θα είχε ήδη αργήσει.
Άλλος ένας με περισσότερο χρόνο απάνω του θα έπινε
καφέ κοιτώντας αδιάκοπα το κινητό του
κάτω από την κούκλα του μουστακαλή ακροβάτη.
Στα έξω τραπέζια τα πιτσιρίκια θα
έρχονταν και θα φεύγαν με αυξανόμενη ταχύτητα.
Εγώ μαζί με έναν ακόμα θα ανοίγαμε το
βράδυ. Το φως ακόμη δυνατό θα τέντωνε τα
λαρύγγια μας σε άσπρο πάτο ψηλού ποτηριού.
Δυο τρεις κουβέντες, αναπάντητα ερωτήματα
για τις δυνατότητες του αποψινού βραδιού
κι επιστροφή στο παγωμένο μπουκάλι. Πάλι
θα κοιτούσα το ρολόι μου και θα υπολόγιζα
τον απαιτούμενο χρόνο της χαλάρωσης,
του ακούσματος, της πιθανότητας να πάω
κι από την Καραπαπά, όπως κι αυτήν να
ανατραπούν όλα σε ένα βαθύ ξενύχτι με
φίλους και κόσμο και δύο τρία ποιήματα στο τσεπάκι
μου για αύριο. Εξάλλου θα είχα ήδη
υποσχεθεί στο σπίτι μου πως θα βγω μόνο για μια μπύρα
κι οι υποσχέσεις είναι αυτές που μας
έφεραν εδώ που είμαστε. Υποσχέσεις για έναν
καλύτερο κόσμο αρκεί να καταφέρεις να
μείνεις ζωντανός. Θα ένιωθα ήδη τον πρώτο στίχο να
πλάθεται. Σιγά σιγά το μαγαζί θα γέμιζε,
θα ανταλλάζαμε αστεία και σιωπές και θα ψήναμε
ο ένας τον άλλον να πιούμε λίγο ακόμη.
Θα ‘ρχόταν κι αυτός, θα αράζαμε σε τραπεζάκι
έξω, δίπλα στην σόμπα κι η νύχτα θα είχε
σφραγιστεί ως τέτοια κι απόψε. Το μόνο που θα
μας έμενε θα ήταν να μην την προδώσουμε
σε ανέξοδες ηλιοφάνειες και
μηρυκασμούς αχώνευτων προβλημάτων. Τη
νύχτα πρέπει να την έχεις από κοντά, να την κανακεύεις
και να την φροντίζεις αλλιώς θα σε
πετάξει στο πρώτο τυχαίο πρωινό που θα βρει μες
σε ατσαλάκωτα σεντόνια και σεταρισμένες
πιτζάμες. Έπειτα, όπως είναι προδιαγεγραμμένο
στους δρόμους αυτής της πόλης, θα
πηγαίναμε κι από κει, να εισπράξουμε την
απαραίτητη βουβαμάρα και σπίντα
προκειμένου να φτάσει η ώρα του γυρισμού. Αν ήμασταν
τυχεροί θα φωλιάζαμε ο ένας μες στον
άλλον μέχρι οι ασυναρτησίες μας να αποκτήσουν νόημα
κι αν όχι θα έφευγα σίγουρα πρώτος για
να ανέβω σουζάτος ως την κυρά μου. Ναι, έτσι
θα γινόταν, έτσι έχει γίνει χίλιες φορές
και θα ξαναγίνει. Αρκεί να παν να γαμηθούν όλα, να
σε πάρω τώρα τηλέφωνο, να βρεθούμε να
πλακωθούμε στο πιώμα, γιατί έτσι μας
αρέσει και τα ρέστα, γιατί το χρειαζόμαστε
και το θέλουμε, γιατί τώρα, γιατί αύριο μάγκα
μου· το αύριο είναι το πιο σίγουρο μέρος
για να χαθούμε κι είναι κρίμα. Υγεία.
Σχεδόν 1 χρόνο μετά την ηχογράφηση της συλλογής "Τα Αντικλείδια" του Γ. Παυλόπουλου, η Ομάδα Ηχογραφήσεων του σλίτζι ανακοινώνει την κυκλοφορία της επόμενης ηχογραφημένης ποιητικής συλλογής. Πρόκειται για τους "Τελευταίους" (1966) του Τάσου Λειβαδίτη.
Ένα ενιαίο έργο, το οποίο έχουμε χωρίσει σε 12 μέρη, σε απαγγελίες της Ελίσιας, του Κ.Κ., του Ψογκ και της Maboured ντυμένες με ρεμίξ κλασικής μουσικής.
Η συλλογή θα δημοσιευτεί μέσα στις επόμενες μέρες.
Για τώρα, παρουσιάζουμε το βίντεο κλιπ που γυρίσαμε για ένα από τα 12 κομμάτια, με τα λίγα μέσα που διαθέταμε στα πλαίσια του δεύτερου lockdown.
Καλή θέαση/ακρόαση.
Ποίηση: Τάσος Λειβαδίτης
Απαγγελία: Ψογκ, Ελίσια, Κ.Κ.
Μουσική: "Moonlight Sonata" remix by Solarfist
Ηχογράφηση-Μίξη: σλίτζι
Βίντεο (κάμερα-μοντάζ): Ψογκ
Συμμετέχουν: Δέρμι, Αγγέλας
*Δε μας ανήκουν τα πνευματικά δικαιώματα κειμένων και μουσικής. Οι ηχογραφήσεις δεν έγιναν για κερδοσκοπικούς λόγους.
Τη Blanche τη γνώρισα στο Amsterdam, τότε που δούλευα στο εργοστάσιο. Την είδα σ’ ένα υπόγειο πρώτη φορά, ήτανε κάτι Τούρκοι μαζεμένοι, οι πιο πολλοί δηλαδή ήτανε Τούρκοι, είχε κι άλλους, Έλληνες, Ιρανούς, λίγους μαύρους, τελοσπάντων, σε ένα υπόγειο ήτανε όλοι αυτοί και παίζανε μουσική ελεύθερα. Παίζανε ας πούμε ό,τι να ‘ναι ο καθένας, ό,τι του ‘ρχότανε, και έβγαινε μουσική κανονική. Τύμπανο είχανε, κιθάρα, ντέφι, κι άλλα που δεν τα ξέρω, άλλα τα φύσαγες, άλλα τα βάραγες• εγώ μουσικές δεν ήξερα τίποτε σχεδόν. Μες στους καπνούς, τσιγάρα άφιλτρα όλοι, πού να ξέραμε, κρασιά, πρέζα πολλή, σου λέω τότε δεν τα ξέραμε πόσο μας σκοτώνανε, ήταν παλιά. Κι ήμασταν εκεί, ξέρεις, όπως σου περιγράφω, πες κάπου δύο το πρωί, την άλλη μέρα πιάναμε δουλειά στις έξι, σηκώνεται η Blanche, δεν την ήξερα εγώ τότε, και πάει και κάθεται σ΄ ένα άδειο σκαμπό που ‘χανε δίπλα στους μουσικούς. Αρχίζει και τραγουδάει. Είκοσι χρονών κοπέλα, τα μαλλιά της φτάναν ως κάτω στη μέση, μαύρη φούστα φαρδιά, ξυπόλητη, στενό μπλουζάκι κι η κοιλιά της έξω, μ’ ένα σκουλαρίκι κρεμαστό στον αφαλό. Η φωνή της σε μάγευε, ήταν τα χρώματα όλα, σαν να την έφερε ο Θεός εκεί να τραγουδήσει για μας, να πάρουμε κουράγιο να ‘χουμε για μια ζωή. Έλεγε ό,τι της ερχόταν, δεν καταλάβαινα τίποτα, αλλά δεν είχε σημασία, γιατί τα καταλάβαινα όλα, ακριβώς όλα. Πήγα της μίλησα, μου λέει «Blanche», είχε χίλια δαχτυλίδια. Είχε έρθει στο Amsterdam γιατί τη διώξανε απ’ το Λίβανο, δυο χρόνια μείναμε μαζί στο δωμάτιό μου, κάθε νύχτα γυρνάγαμε την πόλη, κάθε στενό, πώς να σου λέω. Όταν ήταν να γυρίσω Ελλάδα, αυτή έκλαιγε για πέντε ώρες. Καθόλου ψέματα, πέντε ώρες ήτανε, στη σειρά, είκοσι χρονών κοπέλα, αλλά εγώ έπρεπε να γυρίσω, το ΄χα πει, δεν μ’ άρεσε εκεί. Την άφησα τη Blanche και ήρθα, ταξίδι ατέλειωτο με το τρένο, ξέρναγα κάθε βράδυ, όλοι βρωμούσαμε. Την έχω δει δυο φορές από τότε, λίγες κουβέντες, λίγα δάκρυα, λίγα φιλιά στο μάγουλο –μόνο τη Blanche φιλάω στο μάγουλο.
