η αρχή της άνοιξης

Μια ημέρα μετά τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις που έχουν γίνει στην Ελλάδα, ήρθε η αρχή της άνοιξης. 1η Μαρτίου 2025. Ακριβώς δυο χρόνια πριν, την 1η Μαρτίου 2023 στη μαχητική συγκέντρωση λίγων χιλιάδων έξω απ' τα γραφεία της Hellenic Train και με ένα διάχυτο πένθος να κατακλύζει την κοινωνία, κανείς δεν περίμενε πως σήμερα θα φτάναμε στις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις στην ιστορία της χώρας.

Συγκεντρώσεις όπου το μέγεθος τους καθώς και ο πρωτοφανής βαθμός κινητοποίησης σχεδόν ολόκληρης της κοινωνίας, δεν θυμίζουν απλώς αντικυβερνητική διαμαρτυρία αλλά την έναρξη μιας νέας εποχής, αντίστοιχες σε μέγεθος μόνο με αυτές που γιόρταζαν το τέλος της δικτατορίας ή της κατοχής. Υπήρξαν πολλές πόλεις που κατέβηκε στο δρόμο περίπου ο μισός πληθυσμός τους, πρέπει να ψάξουμε αρκετά για να βρούμε έστω δυο-τρεις γνωστούς μας που δεν συμμετείχαν, είναι βέβαιο ότι η χθεσινή μέρα θα αναφέρεται ακόμη και σε πενήντα χρόνια από σήμερα. Ποιά χαρακτηριστικά θα έχει η νέα εποχή η οποία ειπώθηκε θα φανεί σταδιακά, ωστόσο σε ένα σημαντικό βαθμό αυτό είναι και στο δικό μας χέρι.

Αν μη τι άλλο, υπήρξαν δύο πολύ ενθαρρυντικά στοιχεία για αρχή. Πρώτον, ότι παρά τις αυτονόητα διαφορετικές πολιτικές προσεγγίσεις και ιδεολογικές αναφορές του πλήθους, επικράτησε κλίμα ενότητας και ελευθερίας έκφρασης, με το φασιστικό στοιχείο να είναι απομονωμένο και μη διακριτό. Δεύτερον, η άτυπη ηγεσία των συγκέντρωσεων αυτών, δηλαδή οι συγγενείς των θυμάτων, διαπνέονται από υψηλό ήθος και ποιοτικά χαρακτηριστικά που λείπουν από την ελληνική κοινωνία, πόσο μάλλον από το πολιτικό σύστημα: ευγένεια, σεβασμό, ειλικρίνεια, θάρρος, προσπάθεια, πείσμα, νηφαλιότητα, συναίσθημα.

 
Η εποχή της απάθειας τελείωσε, τουλάχιστον προς το παρόν. Δεν λέμε ότι τα εκατομμύρια των ανθρώπων που διαδήλωσαν εχτές θα επιλέξουν μια ολομέτωπη σύγκρουση με το κράτος -άλλωστε ειδικά στο επιχειρησιακό επίπεδο η υπεροπλία του είναι χαώδης, αλλά σίγουρα η μεγάλη πλειοψηφία δεν θα ανεχθεί τόσο εύκολα πλέον την ξεδιάντροπη κοροϊδία και τη σιωπηλή αποδοχή μιας διεφθαρμένης εξουσίας. Είναι δύσκολο να υπάρξουν άμεσες και τεράστιες αλλαγές, μάλιστα οι "από τα πάνω" εξελίξεις δεν ήταν ποτέ η πρόταση μας, όμως ελπίζουμε και σκοπεύουμε τα πιο υγιή κομμάτια της κοινωνίας να αρχίσουν να αφήνουν πολύ πιο έντονο το αποτύπωμά τους στην ιστορία.

 
Απ' τα πιο μικρά για αρχή ως τα πιο μεγάλα, μπορούμε να οργανωθούμε συλλογικά, να αντισταθούμε σε όσους ελέγχουν τις ζωές μας, να δημιουργήσουμε τις δικές μας πρωτοβουλίες και δομές για εκείνα που πιστεύουμε πως χρειάζονται, να συντονιστούμε και να ξεδιαλύνουμε σιγά-σιγά το όραμα μας. Το μονοπάτι αχνοφαίνεται χρόνια τώρα και είμαστε πολλοί και πολλές που επιλέγουμε να το ακολουθήσουμε, ωστόσο διαρκώς λείπουν η αποφασιστικότητα και η πίστη. Ελπίζουμε πως στις 28/2 αυτές άνθισαν παντού!

-C. Lupus

με αφορμή το ναζιστικό χαιρετισμό του 'Ελον Μασκ

Η ανθρωπότητα έχει ήδη συντρίψει μία φορά τον φασισμό και θα το κάνει ξανά και ξανά για όσες χρειαστεί. Από χθες όλα τα άσχημα του πλανήτη ενώθηκαν στα πρόσωπα των "ηγετών" του. Ο διαχρονικός φονικός ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ, ο ρόλος τους ως πρωτεύουσα του παγκόσμιου καπιταλισμού και η πανίσχυρη πολιτιστική επιρροή που ασκούν σε όλο τον πλανήτη απορρίπτοντας κάθε αξία πέραν του κέρδους, ενώθηκαν καταρχήν με τον τεχνοεπιστημονικο ολοκληρωτισμό και τον μετανθρωπισμό, αλλά πλέον και με τον επίσημο θαυμασμό του ναζισμού.

Όσο διεστραμμένες κι αν είναι οι συγκεκριμένες ελίτ, όσο κι αν νομίζουν ότι είναι απείρως ανώτερες από εμάς τους "άθλιους", το τέλος τους είναι προδιαγεγραμμένο. Η ιστορία κινείται από τους απλούς ανθρώπους και θα τους στείλει και πάλι στα πιο βρώμικα σκουπίδια της. Όπως τότε, έτσι και τώρα, οι οικοδόμοι, οι υπάλληλοι στα γραφεία, οι σερβιτόρες, οι ντελιβεράδες, οι δασκάλες, οι μετανάστες εργάτες γης, εκατομμύρια απλοί καθημερινοί άνθρωποι θα κλείσουν ξανά το καπάκι του ντενεκέ απ' τον οποίο προσπαθούν να ξεπροβάλλουν τα υψωμένα χέρια.

Ωστόσο, αυτή τη φορά ας μην βρουν τόσο πολλούς χρήσιμους ηλίθιους να τους ακολουθήσουν και να σπείρουν στη Γη το θάνατο... Μελέτη, συζήτηση, συνείδηση και πράξη! Μπροστά στα ενοποιημένα πλέον πρόσωπα του τέρατος, κάθε βήμα προς την ελεύθερη ζωή και την ουσιαστική ύπαρξη, είναι μια νίκη απέναντι στο νέο φασισμό

-C. Lupus

όποιος υποτιμά τον λαό, τον ξεγράφει η ιστορία

Δεν ετοιμάζουμε βαλίτσες εμείς και δεν κλείνουμε εισιτήρια, για Βερολίνο, Κοπεγχάγη ή Ολλανδία. Θα μείνουμε εδώ, γιατί εδώ είναι ο τόπος μας. Εδώ μεγαλώσαμε, εδώ χαρήκαμε, σ' αυτά τα μέρη πονέσαμε και ονειρευτήκαμε. Με τους ανθρώπους εδώ συνεννοούμαστε, ξέρουμε τις εκφράσεις και τις φράσεις τους, μπορούμε να ερμηνεύουμε τις σιωπές τους. Δεν θα απομονωθούμε σε ένα καβούκι ομοίων μας, μισώντας ό,τι δεν μας μοιάζει.

Ο λαός κρίνεται συνεχώς, πολλές φορές αρνητικά μάλιστα. Ζούμε σε εποχές μαρασμού και μεγάλο κομμάτι των ανθρώπων γύρω μας έχει συνθηκολογήσει με αυτό, αναπαράγοντάς το. Ωστόσο, δεν θα απογοητευτούμε από τον λαό επειδή δεν στήριξε ένα συνονθύλευμα αριστερών τσαρλατάνων, το οποίο έφτασε μέχρι το έσχατο σημείο κατάντιας μία μέρα πριν τις εκλογές, αρνούμενο να απορρίψει την επίσημη στήριξη ναζιστών. Και, χωρίς να δικαιολογήσουμε την εμπιστοσύνη που σημαντικό μέρος του έδωσε στη ΝΔ, πρώτα και κύρια θα πρέπει να προβληματιστούμε που εμείς δεν συμβάλλαμε, ούτε στο ελάχιστο, ώστε να υπάρχει κάποια άλλη βιώσιμη πρόταση. Που αντί να απαντάμε στις πραγματικές ανάγκες, εμμένουμε σε μια ιδεολογική καθαρότητα.

Όσο υπάρχουν τριγύρω μας χιλιάδες απλοί άνθρωποι που ορίζουν τις ζωές τους με βάση τις αξίες της ελευθερίας και της αλληλεγγύης, θα περπατάμε περήφανα σε αυτούς τους δρόμους. Το μέλλον χτίζεται στα πρωινά λεωφορεία πριν την δουλειά, στα απογευματινά καφενεία, στα καθημερινά ξυπνητήρια και στις στιγμές που συλλογικά δημιουργούμε για να τα βγάζουμε πέρα. Αν δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε στις στοιχειώδεις ανάγκες των συνανθρώπων μας, είμαστε αδιάφοροι. Την ίδια στιγμή, οφείλουμε να προετοιμαζόμαστε για τους τρεις μεγάλους κινδύνους που διαφαίνονται στον ορίζοντα: τον συνεχώς αυξανόμενο ολοκληρωτισμό και έλεγχο των πάντων από την άρχουσα τάξη, την ισοπέδωση του περιβάλλοντος με πιθανότητα ανεπανόρθωτων καταστροφών, το ενδεχόμενο γενικευμένου πολέμου που θα περιλαμβάνει και την Ελλάδα. Αν περνάνε τα χρόνια χωρίς να γινόμαστε ολοένα και πιο έτοιμοι να αναμετρηθούμε με τα παραπάνω, απλώς φλυαρούμε. Τέλος, έχουμε ουσία και ελπίδα μόνο αν το φως του κόσμου προβάλλει στα πρόσωπα όλων όσων αγωνιζόμαστε μαζί, μόνο αν οι άνθρωποι που έχουμε δίπλα μας μάς επιβεβαιώνουν καθημερινά πως βρισκόμαστε στην σωστή διαδρομή.

-C. Lupus

τα Εξάρχεια δεν μπαίνουν σε μουσείο

Η περιοχή των Εξαρχείων δεν αποτελεί κανενός είδους ουτοπία, αλλά μία ακόμη γειτονιά μες στο κέντρο της Αθήνας. Για την ακρίβεια, μες στην καρδιά του κέντρου μιας από τις πολυπληθέστερες πόλεις των Βαλκανίων και της Ευρώπης, με ό,τι αντιφάσεις ή δυναμικές αυτό συνεπάγεται. Ακόμη, τα Εξάρχεια είναι βαθιά ποτισμένα με αντικρατικό πνεύμα, έχουν χαραγμένα στους δρόμους τους τα σημάδια από τις χιλιάδες στιγμές εξέγερσης, έχουν βαμμένους τους τοίχους τους με το αίμα πολλών νεκρών που αγωνίστηκαν απέναντι στην εξουσία της εποχής τους· από τα Δεκεμβριανά του '44, ως το Πολυτεχνείο του '73, τον Μιχάλη Καλτεζά, τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο και πολλών άλλων. Δεν θα μπορούσαμε σε καμία περίπτωση να ξεχάσουμε και τις πολλές χιλιάδες καταπιεσμένων και αποκλεισμένων, που βρήκαν στα Εξάρχεια το μονο φιλόξενο καταφύγιό τους, που πέρασαν και περνούν εκεί τις μέρες αλλά κυρίως τις νύχτες τους, που παλεύουν με τον ευατό τους, την εποχή και την κοινωνία· συνήθως χωρίς αποτέλεσμα.

Όλα τα παραπάνω, αποτυπώνονται ολοφάνερα στα βλέμματα των τρομαγμένων μπάτσων που φυλάνε νυχθημερόν την πλατεία Εξαρχείων εδώ και έναν μήνα. Η ιστορία είναι αμείλικτη και αναβλύζει μέσα απ' τα τσιμέντα της γειτονιάς και τα πεζούλια της πλατείας, προκαλώντας τους έναν αόρατο φόβο αφού φαντάζουν εξαιρετικά ασήμαντοι μπροστά της.

Σαφώς βέβαια δεν είναι μόνο η ιστορία που κάνει τα Εξάρχεια να ξεχωρίζουν. Μιλάμε για μία περιοχή όπου ο φασισμός, ο ρατσισμός ή και ο σεξισμός, ενώ αναπόφευκτα μπορεί να συνεχίζουν να υπάρχουν μιας και ζούμε στην κοινωνία που ζούμε και τα Εξάρχεια είναι κομμάτι της, παρ' όλ' αυτά είναι απολύτως κατακριτέο αυτά να εκφραστούν δημόσια εδώ. Μιλάμε για μια γειτονιά με μικρό σχετικά μέγεθος, όπου έχει αυτή τη στιγμή ενεργές περίπου δέκα αυτοοργανωμένες δομές, διαχειρίζεται σε σχεδόν απόλυτο βαθμό η ίδια το πάρκο και τον λόφο της και όπου η τοπική αθλητική ομάδα είναι κι αυτή αυτοοργανωμένη έχοντας ερείσματα σε όλο τον απλό κόσμο, με κασκόλ να βρίσκονται κρεμασμένα σε μπακάλικα ή συνεργεία και μπλουζάκια να φοριούνται από γέρους στα καφενεία και παιδάκια στα καρότσια. Μια γειτονιά για την οποία έχει δημιουργηθεί ειδική αστυνομική μονάδα με σκοπό την καταστολή της και που πάντοτε το "καθάρισμά" της αποτελούσε παραδοσιακή ακροδεξιά ονείρωξη. Τέλος, μιλάμε για μια γειτονιά όπου έχει το θάρρος να αρνείται τις επιταγές του κράτους και να αντιστέκεται στα ίσια, με επιμέρους νίκες μάλιστα, την στιγμή που μια ολόκληρη κοινωνία απλώς μοιρολατρεί που συνήθισε την υποταγή της.

Το είπαμε και στην αρχή, τα Εξάρχεια δεν είναι ουτοπία. Ούτε ως προς το κοινωνικό κομμάτι τους, ούτε ως προς το κινηματικό, και όποιος πίστευε κάτι τέτοιο θα ήταν αφελής. Πάνω απ' όλα είναι απλά ένα κομμάτι της Αθήνας, με τις αντιφάσεις και τις δυναμικές που αυτό δημιουργεί. Δεν θα αναλύσουμε εδώ τις προβληματικές των Εξαρχείων, κυρίως επειδή βασικά θα ήταν αναπόφευκτο να μην υπάρχουν. Αντίθετα, θα επιλέξουμε να σταθούμε στο γεγονός ότι ο συνδυασμός των αντιφάσεων που λέγαμε, λόγω συγκυριών αλλά και λόγω πολλής πολιτικής δουλειάς, έχει οδηγήσει συχνά σε δυναμικές ανεξέλεγκτες από το κράτος και την εξουσία. Σε δυναμικές όπου αντί να ακολουθήσουν μία πορεία αυτοκαταστροφής ή κανιβαλισμού, πήραν εξεγερτική κατεύθυνση.

Ο κοινωνικός ανταγωνισμός είναι διάχυτος και ο ταξικός πόλεμος βρίσκεται παντού. Από τα Εξάρχεια ως τον Κολωνό και απ' το Μιλάνο ως το Σαντιάγο και τη Βυρητό. Ποτέ δεν θα υπάρξει οριστική νίκη μέχρι την κατάργηση της εκμετάλλευσης και την καταστροφή κάθε εξουσίας, αλλά και ποτέ δεν θα υπάρξει οριστική ήττα όσο υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που ονειρεύονται και πολεμούν. Αυτή την στιγμή, υπάρχει κεντρικό σχέδιο από κράτος και επενδυτές για την αποπολιτικοποίηση των Εξαρχείων και την μετατροπή τους σε εναλλακτικό διασκεδαστήριο. Οι απαντήσεις μας οφείλουν να είναι οργανωμένες, η δράση μας διάχυτη αλλά και στοχευμένη, να θέτει αναχώματα στις βλέψεις τους και ταυτόχρονα να οικοδομεί όλο και περισσότερο, όλο και ομορφότερα, τον κόσμο που προτείνουμε: της ελευθερίας, της συντροφικότητας, της αξιοπρέπειας. Μπορεί το κράτος να ελέγχει την "κοινή γνώμη", ωστόσο στα Εξάρχεια το αφήγημά του κατά βάση απορρίπτεται, γιατί έχουν υπάρξει η μόνη πατρίδα για πάρα πολλές χιλιάδες καταπιεσμένων, αποκλεισμένων, τρελαμένων ή και ονειροπόλων. Όσο παραμένουν έτσι, ανοιχτά, φιλόξενα και εξεγερμένα, ποτέ δεν θα μπορέσει να στεριώσει πάνω τους η καταστολή και η δηθενιά, αλλά το έδαφος θα παραμένει εύφορο για κάθε μικρό βήμα προς την ελευθερία.

-C. Lupus

νούμερα

Είμαστε όλοι νούμερα σε μια μακρά λίστα αναμονής. Παγιδευμένοι σε ατελείωτες διαδικασίες καταγραφής. Υποταγμένοι στο απόλυτο της ψυχρής μαθηματικής ακρίβειας. Εκατομμύρια ψηφιοποιημένες ψυχές στην τάφρο ενός παγκόσμιου αλγορίθμου. Δισεκατομμύρια φλέβες τρέφουν τα αδηφάγα στόματα που φαντασιώνονται την ανθρώπινη κρίση. Δεξαμενές πόνου αποθηκεύουν τον ιδρώτα της εργαζόμενης μάζας και τα δάκρυα των αδικημένων.

Είμαστε όλοι αριθμοί στη μαθηματική σκέψη της μπουρζουαζίας. Ερωτευόμαστε μέσα από γραφειοκρατικές διαδικασίες, χτίζουμε δεσμούς μέσα από τραπεζικούς λογαριασμούς, κάνουμε σεξ στα νούμερα αυτοματοποιημένων κλήσεων και εκκολάπτουμε τα αυγά της οθόνης. Όσο κι αν διασταυρωθούμε μεταξύ μας και πολλαπλασιαστούμε δημιουργώντας συμβολικούς αριθμούς, το κάνουμε μέσα στα περιοριστικά πλαίσια του κανονισμένου αριθμητικού χάρτη.

Εδώ η αντίληψη του μηδενός είναι επαναστατική. Αρκεί ένα ξεκλείδωμα του νου για να συνειδητοποιήσεις πως αν πολλαπλασιαστείς με το μηδέν, γίνεσαι μηδέν. Όσοι από εμάς γίναμε μηδενικά, κάναμε στροφή ζωής και δηλώνουμε αποχή από το φαύλο κύκλο της αριθμητικής αναπαραγωγής. Είμαστε τα ελαττωματικά γρανάζια. Μηδέν. Απόλυτη απουσία προσανατολισμένου εδάφους, άρνηση μπαγιάτικων λαϊκισμών και ομόφωνης ομοιομορφίας. Μηδέν και μαύρο. Τα μηδενικά ξεπλένουν από πάνω τους τα πλαστικά χρώματα της εμπορευματοποιημένης ζωής, τις ληγμένες ιδεολογίες και τα σάλια αθυρόστομων γραβατάκηδων και ξεπεσμένων θεατρίνων. Γιατί όταν είσαι μηδενικό, μπορείς να κυνηγήσεις και να κατακτήσεις τον αληθινό πλούτο, αυτόν που δε μετριέται σε μακροσκελείς αριθμούς μηχανημάτων ανάληψης και σε στοίβες χαρτονομισμάτων.

Είμαι εγώ, είσαι εσύ, και όλοι εμείς που ερωτευτήκαμε τη ζωή, και που ονειρευόμαστε τη δική μας ζωή αποδεσμευμένη από τα αγκάθια και τους σαπισμένους στήμονες του μεγαλοαστικού φυτού. Είμαστε εμείς, που τρέχουμε αγκαλιά μέσα στα χαλάσματα και φωνάζουμε με όλη μας την ψυχή, με οδηγό τα μαυροπούλια που κατακλύζουν τον ουρανό. Άναρχα σμήνη μηδενικών μέσα στην κανιβαλιστική ζούγκλα. Τρέχουμε, για να διασπείρουμε την πνοή της αντίδρασης. Τρέχουμε, για τους απανταχού εξεγερμένους, αυτά τα «μηδενικά». Γι’ αυτούς, που βαστούν με σταθερό παλμό τα όπλα που φωλιάζουν στα χέρια τους, χέρια απελευθερωτώνⁱ. Τρέχουμε έως ότου έρθουμε μέτωπο προς μέτωπο με εκείνους, τους νεκροθάφτες, τους ψεύτες, τους βασανιστές και όλους όσους προσπαθούν να θάψουν ιδέες, τις δικές μου, τις δικές σου, και όλων μας τις σκέψεις. Τρέχουμε, κι όταν ξαποσταίνουμε, γευόμαστε τις χαρές της ζωής, την απλότητα και συνάμα τον πλούτο των κοινωνικών και συναισθηματικών μας συνευρέσεων, την ανθρώπινη θέρμη. Και πάντα, κρατούμε μια αθάνατη πίστη, την πίστη πως, ναι, κάποια μέρα θα νικήσουμε. Θα νικήσουμε, γιατί εμείς έχουμε ανάμεσά μας τα πιο φωτεινά χαμόγελα και τις πιο ζωντανές ψυχές.

Κι όταν ο χάρος θα χτυπήσει τις πόρτες μας, πάλι ως μηδενικά θα θαφτούμε ο ένας δίπλα στον άλλον, ίσοι και αλληλέγγυοι, όπως είμασταν και στις μοναδικές μας κοινότητες, ελεύθεροι, αποδεσμευμένοι από τη μανία της πρόσθεσης. Και θα ανασταινόμαστε σε κάθε γενιά, μέσα απ’ τις σκιές της πένθιμης σημαίας μας κάθε φορά που αυτή θα υψώνεται, έως ότου ανατείλει ο ήλιος της ελευθερίας.

-Βανέσα Σελε

i Η φράση αποτελεί αναφορά στο αντίστοιχο απόσπασμα από το «Τουφέκι», του Ρικάρντο Φλόρες Μαγκόν.

αν τρέφεις το τέρας, δε θα το συντρίψεις ποτέ

Διαχρονικά, κάθε εξουσιαστική μορφή αναζητά τρόπους, ύπουλα μέσα, προκειμένου να καθοδηγήσει, να ελέγξει, να συμμορφώσει και να υποτάξει τους στόχους της σ’ ένα οργανωμένο και καλοστημένο σύστημα ροής, που θα διαμορφώνει και θα καθορίζει κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής κατά τα πρότυπα και τα συμφέροντα των εξουσιαστικών μονάδων, ξεζουμίζοντας από τον απλό άνθρωπο τη δύναμή του να λαμβάνει πρωτοβουλίες, να ξεσηκώνεται, να καλλιεργείται.

Η υποταγή, ωστόσο, πλέον δε μπορεί να γίνει στέρεη κατάσταση μέσα από εξαπόλυση μιας ολοφάνερης επίθεσης, μιας πλήρως ξεκάθαρης καταστρατήγησης των ελευθεριών μας. Αυτό επιδιώκεται να γίνει αργά και σταθερά, έως την πλήρη εξάλειψη της αυθυπαρξίας του νου. Ακόμα κι αν αυτό επιτευχθεί, η ιστορία έχει αποδείξει πως με το πλήρωμα του χρόνου είναι καταδικασμένο να καταρρεύσει. Γιατί ο ανθρώπινος νους ξέρει να αμφισβητεί, να οραματίζεται, να αντιστέκεται και να καταστρέφει τον ιό της κυριαρχίας.

Η εξέγερση είναι στο αίμα του ανθρώπου.

Ο άνθρωπος δε μπορεί να προοδεύσει, δε μπορεί να ευτυχήσει, δε μπορεί να καλλιεργηθεί όταν είναι παγιδευμένος στις μηχανές παραγωγής και στο λαβύρινθο της κατανάλωσης, όταν του ζητάνε να θυσιάσει το κορμί και την ψυχή του στο βωμό του χρήματος. Μόνος γνήσιος καλλιεργημένος άνθρωπος ο κάθε εξεγερμένος. Ο κάθε άπιστος απέναντι στη θρησκεία του κεφαλαίου και τον «παντοδύναμο θεό» του κράτους. Ο υπερασπιστής της ζωής, της ταπεινοφροσύνης, και της αξιοπρέπειας.

Η εξουσία, λοιπόν, στο πρόσωπο της μεγαλοαστικής τάξης του 21ου αιώνα, προκειμένου να απλώσει τα αγκάθια της και να ανθίσουν στους κήπους του λαού τα σαρκοφάγα άνθη του καπιταλισμού και του κράτους, καταφεύγει σε δόλια μέσα που συνεπάγονται το τρίπτυχο χειραγώγηση-πειθώ-έλεγχος, με τη συνοδεία της καταστολής των όσων αντιφρονούντων.

Ο σύγχρονος καπιταλισμός σε σπρώχνει να πέσεις στο γκρεμό, να γίνεις γρανάζι στη μηχανή του, σε αυτόν τον «παράδεισο» της ελεύθερης αγοράς των μεγαλοστομάτων. Σε αποπροσωποποιεί, από υποκείμενο σε καθιστά αντικείμενο, και μάλιστα, αντικείμενο εκμετάλλευσης. Το καπιταλιστικό κράτος σε ντύνει με το πρόσωπο του ευτυχισμένου καταναλωτή, του ελεύθερου εργαζόμενου, του υπεύθυνου πολίτη, του καλού φοιτητή, ή αλλιώς, σε γδύνει στο πρόσωπο του αδίστακτου τρομοκράτη.

Το σύστημα σε πείθει πως το χρειάζεσαι, πως χρειάζεσαι τα αφεντικά όσο και το μισθό σου, πως οι έννοιες της αυτοοργάνωσης και της αντιεξουσίας είναι ηλίθιες, αντιδημοκρατικές, επικίνδυνες. Επικίνδυνες για τα μονοπώλιά τους.

Το κράτος φιμώνει, ξεπλένει, καταστέλλει. Αλλά το κράτος τώρα σου κλείνει το μάτι, σε δωροδοκεί. Το λεγόμενο «πάσο ελευθερίας» των 150 ευρώ σε όσους της ηλικιακής ομάδας 18-25 ετών εμβολιαστούν είναι μια ολοζώντανη απόδειξη της σήψης, της παρακμής του κράτους και του συστήματος υγείας που αυτό ελέγχει.

Ποιος θα μπορούσε να είναι πιο ύπουλος τρόπος να εξαπλωθούν οι εμβολιασμοί στον πληθυσμό, από την παραχώρηση χρηματικής αμοιβής σε τόσους που πλήγωνται από την οικονομική κρίση και που περίμεναν τόσο καιρό το άνοιγμα όλων των κέντρων διασκέδασης και ψυχαγωγίας, καθώς και του εσωτερικού τουρισμού;

Μάλιστα, στοχευμένα για το πιο ζωντανό και δυναμικό κομμάτι του, αυτό που τον προηγούμενο καιρό βρέθηκε στους δρόμους, πραγματοποίησε καταλήψεις στα πανεπιστήμια, συγκρούστηκε ενάντια στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς‧ τη νεολαία.

Πώς είναι δυνατόν αυτό το κομμάτι του λαού να δεχτεί τα λεφτά του κράτους που επιδίδεται στη σπατάλη, που πληρώνει για την εισαγωγή μπάτσων στα πανεπιστήμιά τους, που πληρώνει αστυνομικά σώματα που περιπολούν τις γειτονιές και βαράνε τους συνανθρώπους τους στις πλατείες, που δωροδοκούν με υπέρογκα ποσά τα μέσα μαζικού ψεύδους, που τα χώνουν στις τσέπες των επενδυτικών, κι όλα πάντα στο όνομα της υγείας και της κοινής ευημερίας;

Πώς είναι δυνατόν αυτά τα χρήματα να θεωρηθούν δώρο προς εμάς, όταν όλα είναι κλεμμένα από εμάς;

Η υγεία είναι ένα αγαθό στο οποίο κάθε άνθρωπος αδιαμφισβήτητα θα πρέπει να έχει ελεύθερη πρόσβαση, χωρίς πολιτικά μεσάζοντα στοιχεία, τα οποία οδηγούν αναπόφευκτα στον εκφυλισμό της. Η υγεία είναι αρετή. Η υγεία δεν εμπνέεται από δωροδοκίες.

Το σύστημα ριζώνει και ριζώνει και ριζώνει, εξαπλώνεται. Ποιος θα βρεθεί να κόψει το αιμοβόρο δέντρο όταν κάποιοι συνεχίζουν να τρέφονται με τους αηδιαστικούς του καρπούς; Ο καθένας μας θα πρέπει να αποφασίσει αν θα θάψει την αλήθεια της πολιτικής παρακμής εξαπλώνοντας την υποκρισία, ή αν θα ξεθάψει το κυβερνητικό παραμύθι, εξαπλώνοντας την εξέγερση. Γιατί αν τρέφεις το τέρας, δε θα καταφέρεις να το συντρίψεις ποτέ.

Καθαρή συνείδηση. Ανυποταγή. Μα πάνω απ’ όλα, αξιοπρέπεια.

-Βανέσα Σελε

όσο κάποιοι φέρνουν το σκοτάδι, θα 'ναι και κάποιοι να κρατάνε τον ήλιο.

Εδώ και καιρό, το σκοτάδι απλώνεται συνεχώς γύρω μας. Θέλουν ο φόβος να κυριαρχήσει, να κυριέψει κάθε μυαλό και κάθε πτυχή της κοινωνίας. Θέλουν το κεφάλι να είναι πάντα κάτω, το βλέμμα στο πάτωμα, την ψυχή διαλυμμένη, το σώμα να νιώθει ανήμπορο. Δεν τους αρκεί αυτό που έχουν. Δεν τους αρκεί η δύναμη τους και η εξουσία τους πάνω μας. Απαιτούν κι άλλο, συνεχώς κι άλλο, μόνο μια απόλυτη και αιώνια αυξανόμενη διάχυση του πόνου και του σκότους καλύπτει τις αρρωστημένες τους ορέξεις.

Κι όμως εκείνοι είναι λίγοι,
εμείς είμαστε περισσότεροι.

Όσο αυτοί φέρνουν το σκοτάδι, πάντα θα 'ναι κάποιοι να κρατάν τον ήλιο. Πάντα κάποιοι θα τα βάζουν με τα θηρία, άλλοτε χαμένοι κι άλλοτε νικητές. Ο ήλιος δεν σβήνει, γιατί για να τον στηρίζουν έχει τα πιο όμορφα παιδιά. Έχει αυτούς που δεν γνωρίσαν ποτέ ξεκούραση, έχει εκείνους που μεγαλώσαν στον δρόμο κι εκείνες που φοβόνταν να γυρίσουν σπίτι, έχει όσους δεν τα παράτησαν ποτέ και όσους κλάψαν που δεν αντέξαν άλλο, έχει αυτές που νοιάστηκαν για κάθε διπλανό τους κι αυτές που δεν προσκύνησαν ποτέ.

Το σκοτάδι θα το εμποδίσουν οι ντελιβεράδες που δουλεύουν νύχτα, οι φοιτήτριες που χάσαν δυο χρόνια απ' την σχολή, οι γονείς που μεγαλώνουν παιδιά μόνοι, οι αθλητές που φεύγουν και τρέχουν στα βουνά, οι κομμώτριες και οι καθαρίστριες που γυρνάνε από σπίτι σε σπίτι, οι νοσοκόμοι που έχουν ξεχάσει τον ύπνο, οι καλλιτέχνες που έχουν ξεχάσει την τέχνη, οι κοπέλες που φτιάχνουν τα ράφια στα σούπερ μάρκετ, οι νέοι που περνάνε τη μέρα τους διαβάζοντας αγγελίες, όλοι και όλες εμείς μαζί, στοιβαγμένοι ακόμη ένα μεσημέρι μέσα σε κάποιο λεοφωρείο.

Έχουμε τις νύχτες
έχουμε την πίστη
έχουμε το χαμόγελο.

-C. Lupus

εκλάμψεις στο σκοτάδι #10

[Ο καιρός της σιωπής]

Σιωπή

Η γενιά μας έχει εκπαιδευτεί στην σιωπή. Έχει συνηθίσει την απουσία της ελπίδας, έχει συνηθίσει να ελπίζει σε πράγματα που στ' αλήθεια ποτέ δεν πίστεψε. Σκορπισμένη κάπου στα αζήτητα, ανεπιθύμητη και άχρηστη, έχει δήθεν απογοητεύσει τους μεγάλους, τους μεγάλους που δεν είχαν μια στάλα αξιοπρέπεια να σπάσουν τους καθρέφτες τους και να αποχωρήσουν διά παντός απ' την κοινωνία. Κι όσο δεν αποχωρούν αυτοί, αποχωρούμε εμείς. Μειοψηφία κλεισμένη στην σιωπή, στην σιωπή αναπτύσσεται επικοινωνία, επικοινωνία που συμφωνεί να μείνουμε στην σιωπή, να κρύψουμε τα όνειρά μας στο σκοτάδι.

Μοναξιά

Κλεισμένος ο καθένας σε ένα διαμέρισμα, καθεμία να δίνει έναν ηρωικό ατομικό αγώνα να συνεχίσει να είναι εδώ, να είναι εδώ με μια μορφή που περιλαμβάνει την ελάχιστη δυνατή υποκρισία. Κι όσοι κατάλαβαν νωρίς πόσο ψεύτικος είναι ο κόσμος που μας φέραν, και πράγματι δεν είναι τόσο λίγοι, συχνά επιλέγουν την μοναξιά. Το να αρνείσαι τον κόσμο, ίσως να δηλώνει απλά περηφάνια, η κοινωνία κοιτάζει περίεργα αυτούς που δεν αποδέχτηκαν την φυλακή, τους κοιτάζει περίεργα μα στα κρυφά βλέπει και τη λάμψη τους, τη λάμψη του να επιλέγεις εσύ τα όρια της ελευθερίας σου, να τα κάνεις μέχρι και πιο στενά, για να μην αφήσεις να τα καθορίσουν οι άλλοι.

Μηδενισμός

Εν τέλει τί έχει νόημα, φυσικά τίποτα. Τίποτα από όλα όσα μας μεγάλωσαν μαζί τους. Επιλέξαμε μια θέση στην άκρη του κόσμου, κοντά σε μια ελέυθερη μειοψηφία, που κανείς ποτέ δεν κατάφερε να την ορίσει, που πάντα κρατούσε την θέση της υπόγεια, διάχυτη σε διαμερίσματα και νύχτες. Δεν έχουμε τίποτα να μας αφορά, μόνο τα πιο απλά και στοιχειώδη, δεν έχουμε τίποτα να μας αφορά, μόνο τη Μάχη. Τίποτα δεν θα πάει καλά, τα πάντα θα γκρεμίζονται γιατί αυτή είναι η μοίρα τους, κάθε ομορφιά θα είναι περιστασιακή, αλοίμονο όμως αν δεν την τιμήσουμε. Αλοίμονο αν δεν σταθούμε στο ύψος που πρέπει, αλοίμονο αν κυλήσουμε στην υποκρισία, αλοίμονο αν δεν λιώσουν τα δόντια μας προσπαθώντας να κόψουμε την αλυσίδα. Μάλλον δεν θα κοπεί ποτέ, μα αλοίμονο αν ενθουσιαστούμε άμα κοπεί.

1η Δεκέμβρη 2020

Κείμενο: C. Lupus

για τις εξελίξεις σχετικά με τον κορονοϊό (Μαμπέτι #12)

Πάντοτε ξεκινάμε με μια δυσπιστία προς αποφάσεις που παίρνονται πίσω από κλειστές πόρτες, πόσο μάλλον όταν δεν βασίζονται σε κάποια λογική σειρά, πόσο μάλλον όταν δηλώνεται πως οι αποφάσεις αυτές "είναι για το καλό μας", το οποίο εμείς δήθεν δεν γνωρίζουμε.

Φυσικά και δεν αρνούμαστε την ύπαρξη του κορονοϊού και την επικινδυνότητά του, αμφισβητούμε όμως τον βαθμό αυτής της επικινδυνότητας. Και, κυρίως, δεν εμπιστευόμαστε ούτε στο ελάχιστο την πολιτική του κράτους και των παγκόσμιων ελίτ, που έχουν δείξει πολλές φορές ότι μεταξύ των σκοπών τους, είναι και ο όλο και πιο ολοκληρωτικός έλεγχος του πληθυσμού. Η εμφάνιση του κορονοϊού λοιπόν, αποτέλεσε μια θαυμάσια ευκαιρία ώστε να κάνουν αρκετά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Αυτό δεν μπορεί να το διαψεύσει κανείς.

Δεν θα μπούμε στην διαδικασία να παραθέσουμε στοιχεία ή έρευνες προκειμένου να "αποδείξουμε" κάτι, μιας και δεν έχουμε την απαραίτητη κατάρτιση για κάτι τέτοιο. Γνωρίζουμε όμως ότι η όλη διαχείριση του ζητήματος από το κράτος ήταν άστοχη, ύποπτη αναφορικά με τον ποιoν εξυπηρετούσε και, εν τέλει, επικίνδυνη. Γνωρίζουμε επίσης ότι ο ιός δεν είναι δυνατόν να κολλάει με μια απλή βόλτα στην παραλία χωρίς μάσκα, τη στιγμή που "δεν κολλάει" στα κλαμπ στη Μύκονο και στη Σαντορίνη με τους χιλιάδες τουρίστες.

Τέλος, το ότι πολλοί ακροδεξιοί και φασίστες κάνουν κινητοποιήσεις "κατά του κορονοϊού" που συνοδεύονται από ποικίλα παραληρήματα, δεν σημαίνει ότι προκειμένου να τους αντιπαρατεθούμε πρέπει να καταλήγουμε να γινόμαστε απολογητές του κράτους και μαχητικοί υποστηρικτές της πολιτικής του.

Αν κάτι λοιπόν πρέπει να διαφυλάξουμε στο σήμερα και στις εποχές που έρχονται είναι η κριτική σκέψη, η αντίσταση στην προπαγάνδα των ΜΜΕ, η υπόστασή μας ως ελεύθεροι άνθρωποι και οχι ως υπηρέτες του καπιταλισμού που απλώς θα κάνουν ό,τι τους λένε.

Όσο οφείλουμε να προστατέψουμε την υγεία μας, άλλο τόσο οφείλουμε να προστατεύσουμε και την ελευθερία μας.

*το κείμενο περιλαμβάνεται ως editorial στο Μαμπέτι #12

τί κατάφερε η καραντίνα - Μιχάλης Μαυρόπουλος

Το κείμενο αυτό είναι αναδημοσίευση από την τοπική εφημερίδα της Καβάλας "Πρωινή".

Αγαπητέ φίλε η πρώτη περίοδος κρίσης που γνώρισα στη ζωή μου, στα δεκαοκτώ μου χρόνια, στη Φλωρεντία φοιτητής στο πρώτο έτος, το μακρινό ’73, η πετρελαϊκή.

Μες τη ζαλάδα τους οι ιταλιάνοι, επιβάλλουν στο weekend ολοκληρωτική απαγόρευση κυκλοφορίας. Ήμουν πολύ νεαρός τότε για να αντιληφθώ και να εκτιμήσω το μέγεθος της ομορφιάς της πόλης δίχως αυτοκίνητα, πράγμα που με γοήτευσε αυτή τη φορά, κι ας μην ήταν ολοκληρωτική!

Δίχως καυσαέριο, ηχορύπανση, με πεζοδρόμια καθαρά από τραπεζοκαθίσματα, και το τραγούδι των πουλιών να γίνεται ακουστό και να αρέσει, μιας που τώρα πέσαμε πάνω στην Άνοιξη. Σε κάποιους φαίνεται μικρό πράγμα αυτό, στα μάτια μου τεράστιο!!

Καθημερινά διεξάγεται μια μάχη ανάμεσα σε υποτελείς και Κυρίους για το ποιος θα καταφέρει να πραγματοποιήσει σχέδια και επιθυμίες. Όταν, σε κάποιες στιγμές της Ιστορίας οι υποτελείς αποφασίζουν να χρησιμοποιήσουν την μεγάλη ποσοτική δύναμη που έχουν, μαζί με την ανεξάντλητη φαντασία κάποιων από αυτούς, τα αποτελέσματα είναι θαυμαστά και η ζυγαριά γέρνει προς την πλευρά τους.

Φτάνει να τολμήσουν. Είναι οι ίδιοι που φταίνε όταν ζουν εν υπνώσει, έρμαια της προπαγάνδας των αφεντικών, όπως συμβαίνει αυτή τη στιγμή.

Χειρότερος σύμβουλος του ανθρώπου ο κακός εγωισμός. Έτσι λοιπόν οι Κύριοι καταφέρνουν να παλουκώσουν τον υποτελή στον καναπέ του, διαχωρίζοντας τον από τον φυσικό του σύμμαχο, τον διπλανό, τον γείτονα υποτελή, λες και τα συμφέροντα τους είναι διαφορετικά! Βλέπουμε λοιπόν αντί για τάξη, πολλά κομμάτια αυτής, να στρέφονται πολύ συχνά το ένα ενάντια στο άλλο. Φίλους να γίνονται εχθροί για μια γυναίκα και αδέλφια να αλληλοσκοτώνονται για μια πατέντα.

Οι »πιστοί» να θέλουν να τρέξουν στις εκκλησίες, οι γυναίκες στα κομμωτήρια και στα ινστιτούτα καλλονής και οι άλλοι.. κι εγώ δεν ξέρω που! Αντί να στρέφονται όλοι μαζί κόντρα σε αυτούς που τους κλέβουν καθημερινά το όνειρο και τον ιδρώτα. Ίσως γιατί τις περισσότερες φορές, αν όχι πάντα, θέλουν να τους μοιάσουν, να γίνουν »κύριοι» κι αυτοί για να εκμεταλλεύονται αλλότριους ιδρώτες!

Από την φύση μου είμαι άνθρωπος αισιόδοξος. Πως να μην είμαι άλλωστε, χειμώνα καλοκαίρι τριγυρνώντας στη φύση, τόσο κοντινή στις πόλεις που κατοικούμε στην Ελλάδα. Αυτή τη στιγμή γράφω σ’ένα μπλοκάκι, μες το πράσινο των λόφων που περιβάλουν την Καβάλα. Λουλούδια, αρώματα, πουλάκια, την γαλήνια φασαρία της φύσης που πεθαίνει και ξαναγεννιέται διαρκώς. Εδώ γύρω δεν γίνεται να είσαι απαισιόδοξος!

Ας βγούμε λοιπόν απ’το καβούκι μας να δούμε τι έχει να μας Πει η Φύση! Πολύ την θυμόμαστε τελευταία λόγω του φόβου της επερχόμενης καταστροφής της, πάντα μες απ’τα καβούκια μας όμως. Μάλλον θεωρητική είναι η ανησυχία μας.

Δίπλα μας στέκει η εξοχή και η θάλασσα, κι έχουν τόσα να μας πουν για το που και πως να βαδίσουμε. Μόνο όταν την επισκεπτόμαστε, αφήνοντας πίσω κι έξω τις φασαρίες της πόλης απ’ το μυαλό μας, ήμαστε αληθινοί.

Η καραντίνα, [για μένα δεν ήταν τέτοια μιας και στην καθημερινότητα μου δεν άλλαξε απολύτως τίποτα] πέρα από την τρομοκρατία των Μέσων, που κι αυτή μπορέσαμε να αποφύγουμε, καθάρισε πόλεις θάλασσες αέρα φύση από το καυσαέριο – μας έδωσε δε την δυνατότητα να κοιτάξουμε μέσα μας, να αφουγκραστούμε το μέσα και το έξω. Ας είναι τα συμπεράσματα που θα γεννηθούν όμορφα και θαρραλέα!!

Έτσι κι αλλιώς η κανονικότητα στην οποίαν επιστρέφουν οι πολλοί ποτέ δεν μας άρεσε, κακοφτιαγμένη γαρ!!!

Υστερ. 1: Εδώ, περπατώντας ανάμεσα σε παπαρούνες πασχαλίτσες χαμομήλι, τάξεις δεν υπάρχουν! Ούτε στα βράχια και την αμμουδιά, εξισώνουν τους πάντες, δίχως ρούχα και μπιχλιμπίδια, μ’ένα μαγιό όσοι θέλουν να κρύψουν τη γύμνια τους, λίγο ψωμοτύρι και νεράκι, όλοι είναι όμοιοι!

Υστερ. 2: πριν λίγο πέρασε δίπλα μου, στα είκοσι μέτρα, ένα νεαρό γεράκι, πήγε και στάθηκε στο απέναντι πεύκο. Πριν λίγες μέρες νωρίτερα, πάντα στον ίδιο λόφο, πάνω απ’το κεφάλι μου πετούσε μια παρέα πελαργοί, απ’ την ανατολή έρχονταν,στα εκατό μέτρα από την πόλη όλα αυτά λαμβάνουν χώρα.

Πέρσι δε, στο ίδιο μέρος, θυμάμαι το αλεπουδάκι να τριγυρνά αμέριμνο μέχρις που σχεδόν έπεσε επάνω μας, είχα και τον σκυλαράκο μαζί μου, τον Ερνέστο, μόλις μας πήρε χαμπάρι χάθηκε μες τα πουρνάρια. Τα δεν σκιουράκια κάνουν πάρτι ανεβοκατεβαίνοντας τα πεύκα!

Υστερ. 3: όλα αυτά φυσικά είναι γραμμένα από έναν 65άρη. Δεν έχω την απαίτηση να τα συμμερίζεται ο νεαρός, σου το είπα φυσικά και στην αρχή αυτής της επιστολής.

Η καραντίνα ήταν μακρά κι αχρείαστη πλέον. Δεν κλείνεις στα σπίτια τους υγιείς επειδή δεν μπορείς να τους τεστάρεις. Ξόδεψες εκατομμύρια στα Μέσα για να μαυρίζουν τις ψυχές μας αντί σε τεστ και πρόληψη. Πρόληψη πρόληψη πρόληψη κύριοι. Δεν μπορείς στο νέο να απαγορεύεις να συνευρίσκεται, να αγκαλιάζεται, να κάνει έρωτα, να παρτάρει, να φιλιέται. Μήνες τώρα αγύρτες έχετε την απαίτηση να στεκόμαστε μακριά ο ένας από τον άλλο γιατί έτσι λέει δεν κινδυνεύουμε.

Δεν είναι ζωή αυτή, είναι αργός θάνατος, οπότε, προτιμούμε να πεθάνουμε όρθιοι.

Δεν μπορείς να φέρεσαι στη νεολαία όπως στα γερόντια. Εσύ κύριε, όπως κι αν σε λένε, που τα ίδια σου τα λόγια αναιρείς την επομένη. Όταν ζητάτε ομοψυχία μοναχά στα δικά σας κελεύσματα οι νέοι θα αντιδρούν, διαφορετικά δεν θα είναι νέοι.

Αφήστε τους νέους ν’ανθίσουν, κι εμάς να τους κάνουμε παρέα, άφοβα. Φτάνει με την τρομοκρατία σας.

Αυτά τα ολίγα είχα να σου πω φίλε μου, πάψε να τους ακούς, Στ/αγώνα έχουμε ανάγκη, καθημερινό. Πολλά φιλιά.

Σε χαιρετώ χαρούμενος και γελαστός μιαν όμορφη ημέρα….

Μιχάλης Μαυρόπουλος

support art

Ενώθηκαν λοιπόν οι καλλιτέχνες, ήρθε αυτή η ώρα. Ενώθηκαν όμως για ποιό λόγο; Για να περάσουν ένα μήνυμα δημιουργίας και αισθητικής, για να καταδικάσουν την απόλυτη και πολύπλευρη παρακμή της εποχής μας, για να πολεμήσουν μια κατάφωρη αδικία, για να υπερασπιστούν έναν πολιτισμό που συνεχώς αλλοτριώνεται και χάνει την αυθεντικότητά του; Όχι, ενώθηκαν για να διεκδικήσουν επιδόματα από τον Μητσοτάκη...

Τί σημαίνει όμως "art worker"; Η τέχνη είναι καταρχήν ένα μέσο ατομικής έκφρασης, ίσως και ένα μέσο διακριτικής κοινωνικής παρέμβασης. Σίγουρα δεν είναι ένα μέσο για να βγάλεις χρήματα, άσχετα που σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να προκύψουν και αυτά. Κανένα πρόβλημα, το πρόβλημα είναι όταν ο πρωταρχικός στόχος μετατοπίζεται από την ατομική έκφραση στο οικονομικό κομμάτι. 

Αναμφίβολα υπάρχουν διάφοροι εργαζόμενοι σε ζητήματα γύρω από την τέχνη, οι οποίοι ειδικά την συγκεκριμένη περίοδο αντιμετωπίζουν μεγάλο πρόβλημα με τα οικονομικά τους και οφείλουμε να τους στηρίξουμε.

Το λάθος όμως στην καμπάνια που γίνεται αυτό τον καιρό, είναι ότι αντιμετωπίζει την τέχνη εξαρχής ως εμπόρευμα και με αυτό τον τρόπο την απαξιώνει. Η τέχνη, ένα μέρος της τελοσπάντων, είναι από τα λίγα πράγματα που ακόμη δεν έχουν απορροφηθεί από τον καπιταλισμό, που δεν έχουν γίνει άλλο ένα γρανάζι της αστικής Μηχανής, που ακόμη τα κάνεις "για να τα κάνεις", τα κάνεις γιατί απλά σου αρέσουν και σε ικανοποιούν, χωρίς να αποσκοπείς σε κανενός είδους κέρδος.

Είναι -ή, για μένα, θα έπρεπε να είναι- έσχατος τρόπος έκφρασης των απόκληρων, των ευαίσθητων, των ταπεινών και των ρομαντικών. Όχι ακόμη ένας τρόπος διασκέδασης των βολεμένων.


Υ.Γ.: Μην ξεχνάμε τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία και τα σουπερμάρκετ, τους υπαλλήλους στην καθαριότητα, τους ντελιβεράδες, τους ταχυδρόμους και όλους όσους αυτό το διάστημα εργάστηκαν πολύ παραπάνω, συνήθως με τα ίδια χρήματα.

-C. Lupus

και να που τελικά, ακόμη και η άνοιξη μπορεί να πεθάνει

Μόνο τα λουλούδια που ανθίζουν, τη θάλασσα που σιγά-σιγά ζεσταίνει, τον ουρανό που γίνεται πιο φωτεινός, μόνο αυτά αφορά η φετινή άνοιξη. Για φέτος, σίγουρα δεν αφορά τους ανθρώπους. Οι πόλεις είναι έρημες, οι άνθρωποι αγχωμένοι, ο αέρας βαρύς.

Το μόνο που θα μπορούσε να ειπωθεί από εμάς, είναι να ακούμε όλοι τις συμβουλές των υγειονομικών ώστε να βγούμε από αυτήν την κατάσταση όσο γίνεται πιο γρήγορα και με τις ελάχιστες απώλειες. Παράλληλα, να προσέξουμε και τον εαυτό μας, διότι πέρα από την σωματική υγεία υπάρχει κι εκείνη του μυαλού μας που, πόσο μάλλον τώρα, δεν είναι καθόλου δεδομένη.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι η κοινωνία μας νοσεί. Νοσεί διότι είναι απόλυτα βασισμένη στο κέρδος και όχι στον άνθρωπο, στη ζωή. Έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, ώστε να θεωρεί την υγεία εμπόρευμα και όχι δημόσιο αγαθό. Καμιά ελπίδα δεν πρόκειται να υπάρξει και από πουθενά δεν πρόκειται να πάρουμε κουράγιο, όταν όλη η βαρβαρότητα του σύγχρονου συστήματος ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας κι εμείς την αφήνουμε να μας πλακώσει.

Αντί για μέτρα ενίσχυσης των νοσοκομείων, βλέπουμε μέτρα ηλεκτρονικής παρακολούθησης των εξόδων μας, αντί για μάσκες και ιατρικό εξοπλισμό, δίνονται χρήματα για drone και ελικόπτερα.

Δεν είμαστε απλώς "μακριά απ' τον παράδεισο". Είμαστε ένα βήμα πριν την κόλαση.

Ακόμη κι έτσι, όμως, η άνοιξη θα συνεχίσει πάντα να έρχεται στην ώρα της. Άλλοτε λίγο νωρίτερα, άλλοτε λίγο αργότερα. Η φετινή άνοιξη θα είναι δύσκολη για όλους, μα δεν μας μένει παρά να παλέψουμε με αλληλεγγύη, σεβασμό και συνεργασία, στοιχεία τα οποία φυσιολογικά θα έπρεπε να αποτελούν τα θεμέλια της κοινωνίας μας.

Και ας υποσχεθούμε πως μέχρι την επόμενη άνοιξη, ή έστω μέχρι κάποια επόμενη, θα κάνουμε ό,τι χρειάζεται για να την χαρούμε όπως της αξίζει, όπως έχουμε ξεχάσει.

εσύ, θέλεις να ζεις υποταγμένος;

Η πραγματικότητα μες τον καπιταλισμό, στην βάση της δεν έχει και πολλές διαφορές ανάλογα τις κυβερνήσεις. Οι πολλοί σκοτώνονται στην δουλειά, οι ελάχιστοι πλουτίζουν. Το κράτος "φυλάει την τάξη", τα ΜΜΕ σπέρνουν το μίσος ανάμεσα στο λαό, οι φασίστες κάνουν την αναγκαία βρώμικη δουλειά για να μην χαλάσει η εικόνα της "γλυκιάς Δημοκρατίας" και η ζωή συνεχίζεται με κούραση, άγχος και ψυχολογικά. Οι όποιες στιγμές ευτυχίας, όχι για όλους σπάνιες, απλώς μας θυμίζουν το δώρο της ζωής και την ομορφιά της ύπαρξης, που ακόμη δεν έχουν καταφέρει να εξοντώσουν πλήρως, αλλά κι αυτό μάλλον δεν αργεί.

Μέσα σε όλη αυτή τη συνθήκη, η κυβέρνηση της ΝΔ έρχεται περιχαρής και φουριόζα να βάλει το κερασάκι στην τούρτα. Δεν αρκεί η καπιταλιστική κανονικότητα απλώς να συνεχίζεται. Πρέπει οι υπήκοοι να ξεχάσουν κάθε ιδέα για την ανατροπή της, πρέπει καθένας που χαλάει το σενάριο της "ευτυχισμένης υποταγής" είτε να πειστεί να αποκτήσει έναν χρήσιμο ρόλο εντός της, είτε να φύγει με τις κλωτσιές απ' την αίθουσα.

Απ' τον Ιούλιο που κέρδισαν τις εκλογές, η καταστολή από ύπουλη και διακριτική όπως ήταν, μετατράπηκε σε πρώτο θέμα στην ημερήσια διάταξη. Έχοντας, για αρχή, ως κύριο στόχο τους μετανάστες και τους αναρχικούς, για τους πρώτους χτίζει κλειστά κέντρα κράτησης (δηλαδή φυλακές) και για τους δεύτερους βγάζει τελεσίγραφα περί άμεσης εκκένωσης όλων των καταλήψεων. Κι ακόμη κι αν οι αναρχικοί είναι αρκετά μαχητικοί και οργανωμένοι για να αντισταθούν αξιοπρεπώς, η καταστολή σύντομα θα χτυπήσει την πόρτα σε ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια όπως οι φοιτητές, οι ανασφάλιστοι, οι εργάτες κ.λπ.

Σήμερα λοιπόν, περισσότερο από ποτέ, πρέπει να αποφασίσουμε ποιά ζωή θέλουμε να συνεχιστεί. Καθένας και καθεμιά προσωπικά να κάνει ξεκάθαρο το αν είναι εντάξει με μια ζωή πνιγμένη στο άγχος, την υποταγή, την εκμετάλλευση και τον φόβο. Μια τέτοια καθημερινότητα δεν μας την ετοιμάζουν. Είναι ήδη εδώ και η μόνη περίπτωση να ξεφύγουμε είναι η οργανωμένη και συνεχής δράση. Ατομικά ας πάρουμε θέση, συλλογικά ας ετοιμάσουμε τις κοινότητες και τις απαντήσεις μας.

*editorial απ' το Μαμπέτι #9

το δίκιο το έχουν οι εξεγερμένοι, όχι οι ρουφιάνοι και οι προσκυνημένοι

Τις τελευταίες βδομάδες η κυβέρνηση της ΝΔ έχει ξεκινήσει μια επίθεση καταστολής προς τον αναρχικό χώρο και γενικώς προς όποιον/όποια αντιστέκεται. Φυσικά, κάθε σάπιο τμήμα της κοινωνίας δηλώνει ενθουσιασμένο με τις βιαιότητες των μπάτσων και ονειρεύεται ακόμη περισσότερες συλλήψεις, φυλακίσεις και ξυλοδαρμούς. Εννοείται ότι ο κρυφός τους πόθος, τον οποίο ορισμένοι εκφράζουν και δημόσια, είναι μια κοινωνία απόλυτης επιτήρησης, με κάμερες σε κάθε γωνία, όπου όλοι θα δουλεύουμε ήσυχα-ήσυχα για τα κέρδη των αφεντικών και όσοι αρνούνται αυτό το πρότυπο, θα αποκλείονται, θα βασανίζονται, θα φυλακίζονται.

Να διευκρινύσουμε σε αυτό το σημείο ότι δεν έχουμε χούντα, αλλά αστική δημοκρατία. Δηλαδή κυριαρχία των καπιταλιστών πάνω στις ζωές των απλών ανθρώπων. Και, κατά καιρούς, η κυριαρχία αυτή επιλέγει να εκφραστεί κάπως πιο "άκομψα", πάντοτε όμως παραμένει αναμφισβήτητη και συνεχίζει την εργασιακή εκμετάλλευση, την κρατική βία, τους πολέμους, την καταστροφή της φύσης και των ζωών μας.

Ανάμεσα στον κόσμο που αντιστέκεται σε όλο αυτό και αρνείται να αποδεχθεί ως τρόπο ζωής το καπιταλιστικό "αμέρικαν ντριμ", το πιο προωθημένο και μαχητικό τμήμα του πιθανότατα είναι ο αναρχικός χώρος και οι καταλήψεις. Στις καταλήψεις θα βρείτε ανθρώπους οι οποίοι όχι μόνο ονειρεύονται έναν κόσμο που οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων θα στηρίζονται στην ελευθερία, την ευθύνη, το σεβασμό και τη συντροφικότητα, μα από τώρα οικοδομούν τις κοινότητές τους με βάση τις αρχές αυτές. Θα βρείτε ανθρώπους που έχουν πάρει μια μεγάλη απόφαση: να μην παραδωθούν στην μιζέρια και την κατάθλιψη, αλλά να εξεγερθούν απέναντι στην καπιταλιστική κυριαρχία, να αγωνιστούν εναντίον της και παράλληλα να χτίσουν εγχειρήματα και δομές με βάση τα αναρχικά προτάγματα.

Σίγουρα οι αναρχικοί κατά καιρούς κάνουν λάθη και αστοχίες, ορισμένες φορές ιδιαίτερα κατακριτέα. Όποιος όμως αγανακτεί με τα σπασμένα περίπτερα ή με τα σπρέι σε κάποιο μνημείο, ας μας πει κάτι και για τους καθημερινούς ξυλοδαρμούς της αστυνομίας, για τους θανάτους εξαθλιωμένων στα ΑΤ και τις φυλακές, για τους εργάτες που χάνουν τη ζωή τους εν ώρα εργασίας λόγω έλλειψης μέτρων ασφαλείας, για τα πνιγμένα μωρά στο Αιγαίο, για τους μεγαλύτερους ναρκέμπορους της χώρας που δεν είναι άλλοι από την Αστυνομία, για τους παιδόφιλους που γίνανε υπουργοί και μητροπολίτες.

Όλα αυτά όμως είναι η κανονικότητα, οπότε "δεν πειράζει". Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί έχουν όλοι ψυχολογικά... Σε μια τέτοια κανονικότητα, δεν γίνεται παρά να είσαι εναντίον της. Και πράγματι, στις καταλήψεις κανείς δεν πουλάει ναρκωτικά ούτε βιάζει 10χρονα, στις καταλήψεις η γνώμη σου θα ακουστεί ακόμη κι αν δεν είσαι "παλιός", στις καταλήψεις τα αγόρια δεν βλέπουν τα κορίτσια σαν εργαλεία σεξ, στις καταλήψεις θα βρεις κόσμο που θα σε στηρίξει στο πρόβλημα σου, ούτε θα σε κοροιδέψει, ούτε θα σε εκμεταλλευτεί.

Γι' αυτό και όποιος κάνει παρέα με αναρχικούς, δεν μπορεί παρά να πει ότι ακόμη κι αν είναι λίγο περίεργοι, είναι τα καλύτερα παιδιά και σίγουρα δεν προσκυνάνε ποτέ!

-C. Lupus

Ανάπτυξη και Αστυνόμευση: ας κάνουμε και το Ηράκλειο, Αμερική

Δυο καθημερινές εφημερίδες έχει το Ηράκλειο και προχτές, Δευτέρα της τελευταίας βδομάδας του Αυγούστου, η μια είχε ως κεντρικό θέμα την ανάπτυξη, η άλλη την αστυνόμευση. Όλοι ξέρουμε ότι το Ηράκλειο ούτε πεινάει σαν τις παραγκουπόλεις της Αφρικής, ούτε κινδυνεύει σαν τα χωριά που συνορεύουν με τις φυτείες στην Κολομβία. Οι εφημερίδες του Ηρακλείου όμως, επιμένουν να ζητούν τα δύο "ιερά" πράγματα: κέρδος και ασφάλεια.

Οι καθημερινοί άνθρωποι του Ηρακλείου, το ίδιο κι ακόμη περισσότερο και της υπόλοιπης Ελλάδας, καλό είναι να αποφασίσουν τί θέλουν. Θέλουν μια ζωή με μοναδικό μέλημα την προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας, την απόλυτη επιτήρηση των πόλεων από την αστυνομία, την εξαφάνιση καθενός "μη κανονικού"; Θέλουν συνεχές, ασταμάττητο και άφθονο χρήμα, θέλουν να αφιερώνουν τη ζωή τους στην ανάπτυξη της οικονομίας, θέλουν να καταστρέφεται η ωραιότερη περιοχή της Ελλάδας για χάρη των "επενδύσεων";

Αν τα θέλουν όλα αυτά, τότε πρέπει να είναι πολύ χαρούμενοι και πλήρως ικανοποιημένοι. Ακριβώς προς τα εκεί οδεύουμε. Ας χαρούν λοιπόν το μαγευτικό ταξίδι του να γίνει όλη η Κρήτη, όλη η Ελλάδα κι όλος ο κόσμος μια καλοδουλεμμένη Μηχανή που θα παράγει κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα. Αν μάλιστα είναι βιαστικοί και ανυπομονούν να ζήσουν το Δυτικό Όνειρο, μπορούν απλώς να πάνε να εγκατασταθούν άμεσα στη Νέα Υόρκη, που και καλή ανάπτυξη έχει, και καλή αστυνόμευση.

Αν, από την άλλη, επιθυμούν την Κρήτη αμόλυντη και αυθεντική, με τα άγρια βουνά και τους ανυπότακτους ανθρώπους, με την αλληλεγγύη, τη ζεστασιά και την καλοσύνη, ε ας ανοίξουν λιγάκι παραπάνω το μυαλό τους να δούνε προς τα που την σπρώχνουν όλοι οι "σωστοί" και οι καθωσπρέπει που υμνούνε.

Γιατί όσο μερικοί πάνε στο κλαμπομάγαζο με το αγροτικό και το σαρίκι, να πουλήσουνε μούρη και να θαυμάσουν τα μπούτια της σερβιτόρας, στο πάρκο παραδίπλα υπάρχουν άνθρωποι που στ' αλήθεια νοιάζονται ο ένας για τον άλλον.

-C. Lupus

 

κι άλλο καλοκαίρι (Editorial από το Μαμπέτι #3)

Μες στην μανιοκαταθλιπτική μητρόπολη, σε μια πόλη και μια χώρα όπου τα πάντα μοιάζουν να 'χουν πεθάνει, όπου και η απλή επιβίωση λογίζεται από πολλούς ως "δώρο", με την αμηχανία και τα ψυχολογικά να 'ναι ο κατακλυσμός που κόβει κάθε ανάσα, μέσα σε αυτό το περιβάλλον έτυχε να υπάρχουμε. Υπάρχουμε και φυσικά θέλουμε να συνεχίσουμε να υπάρχουμε, όμως ξέρουμε καλά ότι τον τρόπο που θα γίνει αυτό τον ορίζουμε πάνω απ' όλα εμείς.

Είμαστε εδώ, με μέρες γεμάτες πόνο, με μέρες που βλέπουμε να χάνεται ακόμη μία ελπίδα, και ακόμη μία, που τελικά είναι αφάνταστα πιο δύσκολο να ζήσουμε όπως σκεφτόμασταν παλιά. Όμως είμαστε εδώ, και όχι μόνο όλα αυτά που ζούμε δεν γκρέμισαν την παρέα μας, αλλά η παρέα μας έχτισε και χτίζει όλα αυτά που ζούμε. Με απαράβατες ηθικές αξίες γιατί αλλιώς παρέα δεν υπάρχει, κι αν φύγουνε κάποιοι, θα 'ρθούνε περισσότεροι.

Και ξέρουμε πως προφανώς δεν είμαστε μόνοι μας, πως υπάρχουν χίλιοι ακόμα κι άλλοι τόσοι, που ξεγλιστράνε μέσα από όλη την παράνοια και τις νύχτες δεν κοιμούνται, όχι από τύψεις και απόγνωση, αλλά απ' τη φωτιά και τις καταιγίδες που 'χουνε μέσα τους και στα όνειρά τους τρέχουν στους άδειους δρόμους και φωνάζουνε μ' όλη τους τη δύναμη:

ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΡΕΛΟΙ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ

η πλατεία (Editorial από το Μαμπέτι #4)

Κάποια χρόνια πριν δημιουργηθεί το μπλογκ του σλίτζι, υπήρχε ένα άλλο μπλογκ: η Πλατεία. Κάτι σα μια εξέλιξη των αποτυχημένων προσπαθειών δημιουργίας σχολικής εφημερίδας στο γυμνάσιο, η Πλατεία ήταν το επόμενο -με κλασικά εφηβικό τρόπο- υπερφιλόδοξο σχέδιο του λυκείου. Φυσικά και θα έφερνε επανάσταση στο ελληνικό ίντερνετ κάνοντας τους μαθητές να ορθώσουν ηχηρά τη φωνή τους σε μια κοινωνία που τους περιφρονεί, αποδεικνύοντας πως είναι ικανότατοι να διαχειρίζονται ένα μεγάλο ιντερνετικό περιοδικό με πολυάριθμους συντάκτες, ποικίλες εβδομαδιαίες στήλες (ειδήσεις, αθλητικά, πολιτιστικά) και τολμηρή  πολιτική άποψη. Όλα όσα νομίζεις ότι μπορείς να κάνεις όταν είσαι 15 χρονών -αλλά είσαι 15 χρονών.

Περιέργως, για αυτό που ήταν, η Πλατεία ήταν ιδιαιτέρως επιτυχημένη. Όχι ακριβώς όπως το είχαμε φανταστεί στην αρχή βέβαια -οι τελικοί της συντάκτες ήταν σαφώς λιγότεροι από τους αρχικούς και πολύ λιγότερο οργανωμένοι απ’ ό,τι τους πρώτους μήνες. Όμως κι έτσι, η κεντρική ιδέα είχε τιμηθεί πλήρως: το μπλογκ αποτελούσε μια «πλατεία» συνάντησης διαφορετικών φωνών (σταθερών μελών και γκεστ εμφανίσεων) που εκφράζονταν η κάθε μία με τον δικό της τρόπο και για τα δικά της ενδιαφέροντα. Έδινε την ευκαιρία σε παιδιά που έγραφαν να διαβαστούν και σε παιδιά που δεν έγραφαν να γράψουν. Ενθάρρυνε το διάλογο κι εκτός του ίντερνετ και, για τον κοντά ενάμιση χρόνο της ύπαρξής της, αποτέλεσε μέσο πνευματικής ζύμωσης αρκετών ανθρώπων.

Κάμποσα χρόνια, μερικές ενηλικιώσεις, ένα νέο μπλογκ, αρκετά έντυπα και πολλές δραστηριότητες αργότερα, είμαστε σε θέση να κοιτάξουμε προς τα πίσω και να διακρίνουμε το τώρα στο τότε και το τότε στο τώρα. Και είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε -με περηφάνια- πως η ουσία δεν έχει αλλάξει.

Η προσωπική έκφραση είναι από τα σημαντικότερα πράγματα που έχουμε. Κι ως κοινότητα, το σλίτζι είναι κι αυτό πλατεία. Μέρος συνάντησης όχι μόνο φωνών, αλλά και διαφορετικών μέσων έκφρασης. Μέσω της συνάντησης, υπάρχει ώσμωση, διάλογος, αμφισβήτηση, ανακάλυψη, εξέλιξη. Εντός της πλατείας, έχουμε βρει τις φωνές μας, τους τρόπους έκφρασής μας και τους εαυτούς μας. Αράζουμε με μπύρες και νηφάλιοι, κοιτάμε ο ένας τον άλλον κι ο καθένας μέσα του, κόβουμε, ξανασμίγουμε, αγκαλιάζουμε τις διαφορές μας και συμπορευόμαστε. Ο αέρας είναι καθαρός. Κι η πλατεία είναι ανοιχτή.

Aντάρτης, κλέφτης, παλικάρι πάντα είν' ο ίδιος ο λαός

Ίσως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα

ίσως εκεί να αρχίζει η ανθρώπινη ιστορία, που λέμε

κι η ομορφιά του ανθρώπου.

(Γ. Ρίτσος)

Ανεξάρτητα από τις εκλογικές αναμετρήσεις και τα αποτελέσματά τους, ανεξάρτητα από τις εκάστοτε πολιτικές αλλαγές και εξελίξεις, ό,τι κι αν συμβεί, υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει ένα σημαντικό τμήμα του λαού, το πιο τίμιο και μαχητικό, που επιμένει να αντιστέκεται. Που εργάζεται για έναν κόσμο "στο μπόι των ονείρων, στο μπόι των ανθρώπων". Πλάι σε όσους παλεύουν "για μια στάλα αξιοπρέπεια".

Μιλάω για εκείνο το τμήμα του λαού, που τιμά τους ταπεινούς, που υπερασπίζεται τον αδικημένο, που σέβεται το διαφορετικό, που εκτιμά τον κόπο κάθε ανθρώπου, που αγωνίζεται για Ελευθερία. Που δεν είναι άγιο, που έχει αδυναμίες και κάνει λάθη, μα τα διορθώνει και προχωρά και μαζί του παρασέρνει όλη την κοινωνία. Είναι οι άνθρωποι εκείνοι που ποτέ δεν θέλησαν να εκμεταλλευτούν τον διπλανό τους, που διαφυλάσσουν την συντροφικότητα, τη συμπόνια, τη συλλογική ζωή.

Το τμήμα αυτό του λαού, ακόμη κι αν δεν είναι πλειοψηφικό, ακόμη κι αν δεν γίνει ποτέ πλειοψηφικό, παραμένει το πιο ενεργό, το πιο δραστήριο, το πιο προωθητικό. Είναι αυτό το τμήμα, που γέννησε το Βάρναλη, το Ρίτσο και τον Αναγνωστάκη, τον Θ. Αγγελόπουλο και τον Κατράκη. Είναι αυτό το τμήμα, που από τις τάξεις του βγήκαν οι νεκροί των μεγάλων απεργιών του '36 στη Θεσσαλονίκη, οι 200 της Καισαριανής και οι 300 της Κοκκινιάς, οι μαυροσκούφηδες του Άρη που απελευθερώσανε τον τόπο από τους Ναζί, οι φοιτητές που πέσανε μαζί με την πύλη του Πολυτεχνείου, ο Αλέξανδρος Παναγούλης και όσοι βασανίστηκαν στην ΕΑΤ-ΕΣΑ, ο Νίκος Τεμπονέρας και οι χιλιάδες μαθητές που κράτησαν την παιδεία μας δημόσια, ο Παύλος Φύσσας και οι αλύγιστοι αντιφασίστες που στείλανε τους Χρυσαυγίτες πίσω στα σκουπίδια της ιστορίας.

Αυτό λοιπόν το τμήμα του λαού, το πιθανώς μη πλειοψηφικό μα διόλου ασήμαντο αριθμητικά, είναι που καλούμαστε να υπερασπιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις. Είναι ο ανθός αυτής της κοινωνίας, το καντήλι ενός δίκαιου και ισότιμου κόσμου, η εγγύηση πως η εκμετάλλευση, ο κανιβαλισμός, ο δυτικός μεταμοντερνισμός, η καταπίεση και ο εκφυλισμός κάθε αξίας χάριν του κέρδους δεν θα επικρατήσουν ολοκληρωτικά.

Είναι χρέος μας το λαικό αυτό κομμάτι, του οποίου και αποτελούμε μέρος, να ενισχυθεί, να διευρυνθεί και να δραστηριοποιηθεί ακόμη περισσότερο. Γιατί αν υπάρχει ένα τμήμα της κοινωνίας πιο δραστήριο από εμάς, αυτό είναι αναμφίβολα η αστική τάξη, η οποία ξέρει πολύ καλά να προστατεύει τα συμφέροντά της. Η κατάσταση θα αρχίσει να μετασχηματίζεται υπέρ μας, όταν η δική μας κινητικότητα και δράση ξεπεράσει την αντίστοιχη των αστών.

Το μέλλον δεν προδιαγράφεται καθόλου ευοίωνο. Ο νεοφιλελευθερισμός και η ακροδεξιά παρελαύνουν σε όλο τον κόσμο. Δεν έχουμε όμως την επιλογή της παραίτησης. Πρέπει να αναλύσουμε νηφάλια τη συγκυρία, να κάνουμε τους αναγκαίους ελιγμούς, να συγκροτήσουμε το στρατόπεδό μας, να αναβαθμιστούμε οργανωτικά. Οφείλουμε να υπερασπιστούμε το τίμιο και μαχητικό κομμάτι του λαού ως το τέλος, ΜΕ ΚΑΘΕ ΚΟΣΤΟΣ.

Γιατί το κομμάτι αυτό είναι ο κόσμος μας, γιατί εντός του και μόνο εντός του φανταζόμαστε τη ζωή μας, η οποια δεν μπορεί να υπάρξει απομονωμένη και υποταγμένη, παρά μόνο περήφανη και συλλογική.


Αναδημοσίευση: ΟΡΕΙΝΟΣ

κάθε βήμα στρώνει τον δρόμο (Editorial από το Μαμπέτι #5)

Στη βάση του βουνού, όταν είσαι ξυπόλυτος και πεινασμένος, είναι αδύνατο, ρεαλιστικά μιλώντας, ακόμη και να φανταστείς την παρουσία σου στην κορυφή. Το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να βρεις κάτι να φας, να βρεις έναν βράχο να σε προστατέψει απ' τη βροχή, να ηρεμήσεις και, ασφαλής πλέον, να σχεδιάσεις το δύσβατο μονοπάτι σου μέχρι την επόμενη στάση. Έτσι, βήμα με το βήμα και στάση με τη στάση, ίσως έρθει η μέρα να αντικρίσεις από μακριά την κορυφή και να ανιχνεύσεις το μονοπάτι που θα σε οδηγήσει εκεί.

Αντιθέτως, πολλοί επιμένουν να ξεκινούν την ανάβαση ξυπόλυτοι και πεινασμένοι, "γιατί έχουν ψυχή", και να μην αναζητούν καν κάποιο μονοπάτι, αλλά να πηγαίνουν ίσια πάνω, μέσα απ' τους γκρεμούς και τα ποτάμια. Αρνούνται να δεχθούν ο,τιδήποτε λιγότερο από την κορυφή, έστω και για ένα μικρό διάστημα. Εξισώνουν το "σχετικά καλό" με το "απαίσιο" ως "μη-τέλεια", με αποτέλεσμα να γκρεμοτσακίζονται ξανά και ξανά. Κι αν όλοι αυτοί μες στην αφέλειά τους έχουν έστω κάτι ρομαντικά θαρραλέο, υπάρχουν και οι άλλοι, οι ακόμη χειρότεροι, οι οποίοι μη βρίσκωντας μια φανερή και άνετη διαδρομή ανάβασης προς την κορυφή, δεν δοκιμάζουν καν να την αναζητήσουν, μένοντας για πάντα στον πάτο, λέγοντας φθηνές δικαιολογίες.

Από τη μεριά μας λέμε το εξής: κι αν δεν υπάρχει δρόμος, θα τον κάνουμε εμείς να υπάρξει. Με κόπο, πείσμα και υπομονή, θα διαμορφώσουμε εκείνους τους μηχανισμούς που όντας προετοιμασμένοι για τις εκάστοτε συνθήκες θα χαράξουν μερικά μέτρα στη διαδρομή μας, θα μας επιτρέψουν τα πρώτα βήματα μπροστά. Με σύνεση και ηρεμία θα αναλύσουμε τις συγκυρίες, θα αναπροσασμόσουμε τις επιλογές μας ανάλογα με την κρίση μας και με τον καιρό θα είμαστε όλο και πιο οργανωμένοι, όλο και πιο αποτελεσματικοί, όλο και πιο έτοιμοι να κάνουμε ένα ακόμη βήμα μπροστά. Ένα βήμα που θα φροντίσουμε να μην είναι μετέωρο, μα συγκροτημένο και στέρεο.

κουβέντα (Editorial από το Μαμπέτι #1)

Το να περνάς τις μέρες σου μόνος μάλλον δεν έχει πολύ νόημα, και δυστυχώς αυτό τον καιρό συμβαίνει σε πολλούς. Μπορεί να έχεις δίπλα σου άτομα, αλλά συχνά είναι δίπλα σου απόλυτα και μόνο από άποψη σώματος. Μερικοί δήθεν επικοινωνούν μέσα απ’ τα κινητά, αρκετοί πουλάνε τους δικούς τους για προσωπικά οφέλη και μετά χάνεται η εμπιστοσύνη, ελάχιστοι νοιάζονται όσο θα ‘πρεπε για τους φίλους τους, λίγο το ένα λίγο τ’ άλλο και πάρα πολλοί καταλήγουν να περνάνε μεγάλες χρονικές περιόδους κατ’ ουσίαν μόνοι τους.

Ψυχολόγοι και φάρμακα, ναρκωτικά κι άλλα πολλά έρχονται για να υποκαταστήσουν την παρέα, την κανονική, αυτή που μιλάτε ωραία και άνετα, όχι τις αμήχανες επιφανειακές συζητήσεις. «Happiness only real when shared» λέγανε στο Into the Wild, «Ξέρω θέλεις ένα χέρι σφιχτά να σε κρατάει / και μια καρδιά στον κίνδυνο μαζί σου να χτυπάει» λέει ο ΤΖΑΜΑΛ. 

Μαμπέτι είναι η χαλαρή κουβέντα, όπως αυτή που κάνεις με δικά σου άτομα ένα ζεστό μεσημέρι μέχρι να πέσει ο ήλιος. Έτσι και ‘μεις, πιάνουμε την κουβέντα με όσους από εσάς έχουμε να πούμε κάτι, με την υπόσχεση να μην μείνουμε μόνο στα γραπτά.