μαζί μ΄αλήτες, αγίους και τρελούς

13.7.18

ελιές, αμπέλια και καράβια

Σου τα ‘χαν πει τ’ αφρόψαρα για του Αίολου το διάβα,
θαλασσοπούλι ορφανό, με μάνα την αλμύρα
«Ξερό κεφάλι ο καιρός και πεισματάρα η μοίρα»
Κι απ’ τον Πειραιά ξεκίνησες και βγήκες στο Μολδάβα

Σε γέφυρα του Τάμεση πίνεις φτηνό μηλίτη
και σλιβοβίτσα τσέχικη κάτω από του Καρόλου
και πριν χαθείς ταξιδευτή μες στο πετσί του ρόλου
Na zdravi και μουρμούρισες απόφθεγμα του Ελύτη

Στάζουν τα καραβόσκοινα όλο σκουριά κι αλάτι
Μα είναι πικρή στο ράμφος σου η γλύκα η ποταμίσια
Κι αν ίδια γεύση έχουν παντού τα βραδινά μεθύσια
Δεν έχετε άγκυρα, ζωή και χρόνε κωπηλάτη!

Ούτε σε ρώτησ’ ο άνεμος αν θέλεις καλοκαίρι
ούτε στο χώμα κοίταξε τις ρίζες σου από ξύλο
μονάχα σ’ είδε στα κλαδιά κιτρινισμένο φύλλο
κι έτσ’ οι εποχές σε τράβηξαν με βία από το χέρι

Σαν ποταμόπλοιο ζεις, λοιπόν, σε μπόρες και σε χιόνια
και του πελάγου το άνοιγμα μες στα όνειρά σου σκιάχτρο
πια δεν κοιτάς πριν κοιμηθείς προς το βορρά για το άστρο
μ’ αν τα ‘χεις τσούξει το ρωτάς: «Πώς πέρασαν τα χρόνια;»
-Ψογκ

Υ.Γ.1: Na zdravi = "Στην υγειά μας" στα Τσέχικα.
Υ.Γ.2: Το ποίημα πρωτοδημοσιεύτηκε στο Μαμπέτι #2

1.7.18

φασούλα

Ένα πράγμα που πολλοί μοιάζει να ξεχνάνε είναι πως: ό,τι είναι εμείς το κάνουμε. Όταν λέμε συνεχόμενα κάτι και παράλληλα δεν κάνουμε τίποτα για αυτό, είναι υποκρισία. Δεν θα εμφανιστεί το αόρατο χέρι που θα μας βοηθήσει, δεν θα μας σώσει η μαμά μας. Αν θες να γίνει κάτι θα το κάνεις εσύ. Να βρεις τρόπο και όχι δικαιολογία. Ίσως είναι δύσκολο, θα μπορούσε να είναι πολύ δυσκολότερο, θα μπορούσε και πιο εύκολο, δεν έχει τόση σημασία. Τα δεδομένα είναι αυτά και σημασία έχει να το προσπαθήσεις τόσο όσο το θες και σίγουρα θα φτάσεις αρκετά κοντά. Είναι περιπέτεια, είναι πρόκληση. Αν δεν προσπαθήσεις σοβαρά να το κάνεις, μην το λες καν, να ξέρουμε τουλάχιστον πόσοι είμαστε.

«Ντάξει μωρέ». «Άραξε». «Δεν ψήνομαι». Παππούδες από τα δεκαοκτώ. Είναι ξενέρωτο να προσπαθείς, είναι κουραστικό να δοκιμάζεις, το κουλ είναι να βαριέσαι, βολέψου κάπως να ησυχάσεις. Και όταν κατά καιρούς ξεκινάνε τα «Ζήσε το τώρα» κ.λπ. αυτό σημαίνει περισσότερες ώρες σε καφετέριες, πιο πολλά ξενύχτια, άντε στα μεγάλα κέφια και ένα πενταήμερο στην Πολωνία. Γενικώς, φασούλα. Καμία προσπάθεια να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας, καμία αφοσίωση σε κάποιο σκοπό, καμία δεύσμευση, καμία συνέπεια, μόνο αόριστες ελπίδες και φασούλα.

Από την άλλη, ευτυχώς υπάρχουν και μερικοί που δε γερνάνε ποτέ, που η φλόγα τους καίει δυνατά για χρόνια συνεχόμενα, που πετυχαίνουν θαύματα για ‘κείνους και τους γύρω τους, που πετάνε τον εαυτό τους στην αρένα και τελικά κερδίζουν χίλια πράγματα. Όλοι αυτοί ζούν με πίστη, με σοβαρότητα, με ασυμμετρία. Και κάνουνε ζωή σα δέκα άτομα.

Διαλέξτε λοιπόν, να τελειώνουμε. Ή αφήστε τα μεγάλα λόγια και συνεχίστε το παρτάκι, ή ζήστε μαχητικά, με θάρρος και συνείδηση.

-C. Lupus


το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Μαμπέτι #1

1.6.18

92 μέρες

Πλατείες, πάρκα, θάλασσες και πλοία.
Τα βράδια να γυρνάτε αργά.
Παγωμένη μπύρα και καμμένα δέρματα.
Αυτά έτσι πρόχειρα.

Ένα είναι σίγουρο.
Το βιώνουμε ξανά και ξανά.
Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να εμποδίσει το καλοκαίρι να ‘ρθεί.