μαζί μ΄αλήτες, αγίους και τρελούς

15.12.17

Μαμπέτι, έντυπο σλίτζι: Ανακοίνωση για την κυκλοφορία.


Την περίοδο που φτιάχτηκε το σλίτζι, ένας από τους βασικούς μας στόχους ήταν κάποια στιγμή να αρχίσουμε να βγάζουμε δικό μας έντυπο σε σταθερή βάση. Η ιδέα ήταν αφηρημένη, αλλά με τον καιρό έπαιρνε όλο και πιο καθαρή μορφή, μέχρι σήμερα, όπου πια είναι πραγματικότητα. Για μας, είναι το πιο σημαντικό και δύσκολο βήμα του σλίτζι στα τρία χρόνια ύπαρξής του, παρ' όλ' αυτά παραμένει πολύ μικρό σε σχέση με αυτά που πρέπει να κάνουμε και εμείς και όλοι.

Το έντυπό λοιπόν λέγεται "Μαμπέτι" και θα βγαίνει κάθε τρεις μήνες. Είναι πολύ απλό, 12 σελίδες σε μέγεθος Α5 με δικά μας κείμενα, ζωγραφιές και φωτογραφίες. Τα κείμενα είναι και θα είναι αδημοσίευτα (πέρα από σπάνιες εξαιρέσεις), ενώ σε κάθε τεύχος θα προσπαθούμε να υπάρχουν και ένα-δυο πράγματα που θα γράφουμε όλοι μαζί. Δίνεται δωρεάν, ενώ σε μερικούς απ' τους χώρους που το διαθέτουν υπάρχει κουτί για ελεύθερη ενίσχυση, η οποία θα μας είναι πολύ χρήσιμη κυρίως για να μπορούμε να βγάζουμε όσο περισσότερα. Επίσης, κουτί ενίσχυσης θα υπάρχει και στις εκδηλώσεις μας.

Όποιος θέλει να του στείλουμε να μοιράσει στην πόλη του, καθώς και όποιος ξέρει κάποιο συγκεκριμένο χώρο που θα ενδιαφέρεται να το μοιράζει, ας μας στείλει να το κανονίσουμε. Προς το παρόν, πέρα από "δω κι από κει", το βρίσκετε σίγουρα στους εξής χώρους:


Άντε!

29.11.17

Παρασκευές

Όταν είχα περάσει στη σχολή, τις Παρασκευές στην κατάληψη έρχονταν διακόσια πενήντα άτομα, χωρίς υπερβολή. Από τη μία και μετά δεν χώραγες να πας μέχρι το μπαρ, ήθελε αγώνα. Έφευγα και η μπλούζα μου ήταν σα να την είχα βάλει πάνω απ' το τζάκι με τους καπνούς που ρούφαγε από τόσο κόσμο που 'χε μέσα. Και μόνος σου να πήγαινες, και καινούριος να 'σουν στην πόλη, θα έβρισκες σίγουρα κάποιον να μιλήσεις αφού ήτανε όλοι εκεί. Από τότε βέβαια, οι πιο πολλοί πρώτα πηγαίναν και χαλάγανε αρκετά λεφτά σε καφενεία και ρακάδικα και μετά έρχονταν σε 'μας να χαλάσουν τα υπόλοιπα. Εννοείται ότι στις συνελεύσεις που γύρναγε κράνος όλο εικοσάλεπτα και πενηντάλεπτα βάζανε. 

Τώρα πια, ζήτημα είναι να μαζεύονται εβδομήντα άτομα. Δεν είναι πια κουλ, υπάρχουν και «πολιτικές διαφωνίες», Χριστέ μου, για το αν θα πουλάμε βιβλία, για το αν θα κλείνει δυόμισι ή τρεις και κάτι τέτοια. Αυτοί που πρέπει όμως, είναι ακόμη εκεί και, ξέρετε κάτι, με πολλές ιδέες στα μυαλά τους, με ζωντάνια και ελπίδα παρά τις απογοητεύσεις, με πείσμα και επιμονή. Είναι εκεί και δίνουν ζωή στο καλύτερο μέρος να περάσεις την Παρασκευή βράδυ σου, στο χώρο που θα κάνεις τις πιο σημαντικές κουβέντες, στο χώρο που θα πας να αναζητήσεις κι άλλους που δεν παραιτήθηκαν απ' τον αγώνα για την ελευθερία, κι άλλους που τους νοιάζει η δικαιοσύνη και παίρνουν προσωπικά κάθε αδικία, κι άλλους σαν εσένα. Είναι και θα παραμείνουν εκεί, γιατί δεν έχουν άλλη επιλογή.

-C. Lupus

2.11.17

τρία χρόνια σλίτζι

Πριν τρία χρόνια ακριβώς μπήκε το πρώτο κείμενο στο blog. Σήμερα είμαστε ακόμα εδώ, περισσότεροι πλέον, αγγίζοντας κι άλλα πεδία, λίγο καιρό πριν κάνουμε το μεγαλύτερό μας βήμα.

Το φυτίλι δεν σβήνει και σκοπεύουμε να μεγαλώσει.
Προχωράμε.




**Το καλοκαίρι ηχογραφήσαμε μια ραδιοφωνική εκπομπή όπου λέμε δυο λόγια σχετικά με το σλίτζι και συζητάμε και γι' άλλα παρόμοια θέματα.

Κλικ εδώ για να την ακούσετε.