η αρχή της άνοιξης

Μια ημέρα μετά τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις που έχουν γίνει στην Ελλάδα, ήρθε η αρχή της άνοιξης. 1η Μαρτίου 2025. Ακριβώς δυο χρόνια πριν, την 1η Μαρτίου 2023 στη μαχητική συγκέντρωση λίγων χιλιάδων έξω απ' τα γραφεία της Hellenic Train και με ένα διάχυτο πένθος να κατακλύζει την κοινωνία, κανείς δεν περίμενε πως σήμερα θα φτάναμε στις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις στην ιστορία της χώρας.

Συγκεντρώσεις όπου το μέγεθος τους καθώς και ο πρωτοφανής βαθμός κινητοποίησης σχεδόν ολόκληρης της κοινωνίας, δεν θυμίζουν απλώς αντικυβερνητική διαμαρτυρία αλλά την έναρξη μιας νέας εποχής, αντίστοιχες σε μέγεθος μόνο με αυτές που γιόρταζαν το τέλος της δικτατορίας ή της κατοχής. Υπήρξαν πολλές πόλεις που κατέβηκε στο δρόμο περίπου ο μισός πληθυσμός τους, πρέπει να ψάξουμε αρκετά για να βρούμε έστω δυο-τρεις γνωστούς μας που δεν συμμετείχαν, είναι βέβαιο ότι η χθεσινή μέρα θα αναφέρεται ακόμη και σε πενήντα χρόνια από σήμερα. Ποιά χαρακτηριστικά θα έχει η νέα εποχή η οποία ειπώθηκε θα φανεί σταδιακά, ωστόσο σε ένα σημαντικό βαθμό αυτό είναι και στο δικό μας χέρι.

Αν μη τι άλλο, υπήρξαν δύο πολύ ενθαρρυντικά στοιχεία για αρχή. Πρώτον, ότι παρά τις αυτονόητα διαφορετικές πολιτικές προσεγγίσεις και ιδεολογικές αναφορές του πλήθους, επικράτησε κλίμα ενότητας και ελευθερίας έκφρασης, με το φασιστικό στοιχείο να είναι απομονωμένο και μη διακριτό. Δεύτερον, η άτυπη ηγεσία των συγκέντρωσεων αυτών, δηλαδή οι συγγενείς των θυμάτων, διαπνέονται από υψηλό ήθος και ποιοτικά χαρακτηριστικά που λείπουν από την ελληνική κοινωνία, πόσο μάλλον από το πολιτικό σύστημα: ευγένεια, σεβασμό, ειλικρίνεια, θάρρος, προσπάθεια, πείσμα, νηφαλιότητα, συναίσθημα.

 
Η εποχή της απάθειας τελείωσε, τουλάχιστον προς το παρόν. Δεν λέμε ότι τα εκατομμύρια των ανθρώπων που διαδήλωσαν εχτές θα επιλέξουν μια ολομέτωπη σύγκρουση με το κράτος -άλλωστε ειδικά στο επιχειρησιακό επίπεδο η υπεροπλία του είναι χαώδης, αλλά σίγουρα η μεγάλη πλειοψηφία δεν θα ανεχθεί τόσο εύκολα πλέον την ξεδιάντροπη κοροϊδία και τη σιωπηλή αποδοχή μιας διεφθαρμένης εξουσίας. Είναι δύσκολο να υπάρξουν άμεσες και τεράστιες αλλαγές, μάλιστα οι "από τα πάνω" εξελίξεις δεν ήταν ποτέ η πρόταση μας, όμως ελπίζουμε και σκοπεύουμε τα πιο υγιή κομμάτια της κοινωνίας να αρχίσουν να αφήνουν πολύ πιο έντονο το αποτύπωμά τους στην ιστορία.

 
Απ' τα πιο μικρά για αρχή ως τα πιο μεγάλα, μπορούμε να οργανωθούμε συλλογικά, να αντισταθούμε σε όσους ελέγχουν τις ζωές μας, να δημιουργήσουμε τις δικές μας πρωτοβουλίες και δομές για εκείνα που πιστεύουμε πως χρειάζονται, να συντονιστούμε και να ξεδιαλύνουμε σιγά-σιγά το όραμα μας. Το μονοπάτι αχνοφαίνεται χρόνια τώρα και είμαστε πολλοί και πολλές που επιλέγουμε να το ακολουθήσουμε, ωστόσο διαρκώς λείπουν η αποφασιστικότητα και η πίστη. Ελπίζουμε πως στις 28/2 αυτές άνθισαν παντού!

-C. Lupus

με αφορμή το ναζιστικό χαιρετισμό του 'Ελον Μασκ

Η ανθρωπότητα έχει ήδη συντρίψει μία φορά τον φασισμό και θα το κάνει ξανά και ξανά για όσες χρειαστεί. Από χθες όλα τα άσχημα του πλανήτη ενώθηκαν στα πρόσωπα των "ηγετών" του. Ο διαχρονικός φονικός ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ, ο ρόλος τους ως πρωτεύουσα του παγκόσμιου καπιταλισμού και η πανίσχυρη πολιτιστική επιρροή που ασκούν σε όλο τον πλανήτη απορρίπτοντας κάθε αξία πέραν του κέρδους, ενώθηκαν καταρχήν με τον τεχνοεπιστημονικο ολοκληρωτισμό και τον μετανθρωπισμό, αλλά πλέον και με τον επίσημο θαυμασμό του ναζισμού.

Όσο διεστραμμένες κι αν είναι οι συγκεκριμένες ελίτ, όσο κι αν νομίζουν ότι είναι απείρως ανώτερες από εμάς τους "άθλιους", το τέλος τους είναι προδιαγεγραμμένο. Η ιστορία κινείται από τους απλούς ανθρώπους και θα τους στείλει και πάλι στα πιο βρώμικα σκουπίδια της. Όπως τότε, έτσι και τώρα, οι οικοδόμοι, οι υπάλληλοι στα γραφεία, οι σερβιτόρες, οι ντελιβεράδες, οι δασκάλες, οι μετανάστες εργάτες γης, εκατομμύρια απλοί καθημερινοί άνθρωποι θα κλείσουν ξανά το καπάκι του ντενεκέ απ' τον οποίο προσπαθούν να ξεπροβάλλουν τα υψωμένα χέρια.

Ωστόσο, αυτή τη φορά ας μην βρουν τόσο πολλούς χρήσιμους ηλίθιους να τους ακολουθήσουν και να σπείρουν στη Γη το θάνατο... Μελέτη, συζήτηση, συνείδηση και πράξη! Μπροστά στα ενοποιημένα πλέον πρόσωπα του τέρατος, κάθε βήμα προς την ελεύθερη ζωή και την ουσιαστική ύπαρξη, είναι μια νίκη απέναντι στο νέο φασισμό

-C. Lupus

ΞΩΚΛΗΣΣΙΑ: Ανακοίνωση για την κυκλοφορία

Κυκλοφορούν από μέσα Δεκέμβρη τα Ξωκλήσσια, τρίτη ποιητική συλλογή του Canis Lupus και συνολικά έβδομη του σλίτζι. Το βιβλίο είναι 40 σελίδες, περιλαμβάνοντας είκοσι ποιήματα και το παρακάτω εισαγωγικό σημείωμα. Το βρίσκετε στις Εκλάμψεις καθώς και στα σημεία διανομής του υλικού μας. Για παραγγελίες μάς στέλνετε στο slitzi.info@gmail.com ή στις σελίδες μας σε FB/Instagram. Τα έσοδα πάνε όλα στο ταμείο του σλίτζι.

Εισαγωγικό σημείωμα

Γράφουμε κυρίως για το χώμα, την πέτρα και τα βράχια, διότι εν τέλει αυτή είναι η καθημερινότητά μας κι εκεί αποδεικνύεται ο εαυτός μας, αλλά κι από την άλλη, γιατί οφείλουμε να μετράμε προσεκτικά τα όνειρα και τις λέξεις μας όποτε αποφασίζουμε να μιλήσουμε για τον ήλιο. Η ιστορία θα τελειώσει όταν μολυνθεί κι η τελευταία ανάσα, όταν ξεχάσουμε οριστικά το παρελθόν μας, ως τότε είναι όλα ανοιχτά, κι εμείς, μέσα από κάποιο ερημικό ξωκλήσσι της εποχής μας, μελετάμε μεθοδικά τις απαντήσεις μας στο σκοτάδι. Ας μην συναινέσουμε στην επικράτηση του θανάτου και, προς Θεού, ας μην παρασυρθούμε στην θυσία της χαράς· για οποιονδήποτε λόγο.

Χρωστάμε εξηγήσεις μόνο στην αυστηρή ματιά των κολασμένων.

όποιος υποτιμά τον λαό, τον ξεγράφει η ιστορία

Δεν ετοιμάζουμε βαλίτσες εμείς και δεν κλείνουμε εισιτήρια, για Βερολίνο, Κοπεγχάγη ή Ολλανδία. Θα μείνουμε εδώ, γιατί εδώ είναι ο τόπος μας. Εδώ μεγαλώσαμε, εδώ χαρήκαμε, σ' αυτά τα μέρη πονέσαμε και ονειρευτήκαμε. Με τους ανθρώπους εδώ συνεννοούμαστε, ξέρουμε τις εκφράσεις και τις φράσεις τους, μπορούμε να ερμηνεύουμε τις σιωπές τους. Δεν θα απομονωθούμε σε ένα καβούκι ομοίων μας, μισώντας ό,τι δεν μας μοιάζει.

Ο λαός κρίνεται συνεχώς, πολλές φορές αρνητικά μάλιστα. Ζούμε σε εποχές μαρασμού και μεγάλο κομμάτι των ανθρώπων γύρω μας έχει συνθηκολογήσει με αυτό, αναπαράγοντάς το. Ωστόσο, δεν θα απογοητευτούμε από τον λαό επειδή δεν στήριξε ένα συνονθύλευμα αριστερών τσαρλατάνων, το οποίο έφτασε μέχρι το έσχατο σημείο κατάντιας μία μέρα πριν τις εκλογές, αρνούμενο να απορρίψει την επίσημη στήριξη ναζιστών. Και, χωρίς να δικαιολογήσουμε την εμπιστοσύνη που σημαντικό μέρος του έδωσε στη ΝΔ, πρώτα και κύρια θα πρέπει να προβληματιστούμε που εμείς δεν συμβάλλαμε, ούτε στο ελάχιστο, ώστε να υπάρχει κάποια άλλη βιώσιμη πρόταση. Που αντί να απαντάμε στις πραγματικές ανάγκες, εμμένουμε σε μια ιδεολογική καθαρότητα.

Όσο υπάρχουν τριγύρω μας χιλιάδες απλοί άνθρωποι που ορίζουν τις ζωές τους με βάση τις αξίες της ελευθερίας και της αλληλεγγύης, θα περπατάμε περήφανα σε αυτούς τους δρόμους. Το μέλλον χτίζεται στα πρωινά λεωφορεία πριν την δουλειά, στα απογευματινά καφενεία, στα καθημερινά ξυπνητήρια και στις στιγμές που συλλογικά δημιουργούμε για να τα βγάζουμε πέρα. Αν δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε στις στοιχειώδεις ανάγκες των συνανθρώπων μας, είμαστε αδιάφοροι. Την ίδια στιγμή, οφείλουμε να προετοιμαζόμαστε για τους τρεις μεγάλους κινδύνους που διαφαίνονται στον ορίζοντα: τον συνεχώς αυξανόμενο ολοκληρωτισμό και έλεγχο των πάντων από την άρχουσα τάξη, την ισοπέδωση του περιβάλλοντος με πιθανότητα ανεπανόρθωτων καταστροφών, το ενδεχόμενο γενικευμένου πολέμου που θα περιλαμβάνει και την Ελλάδα. Αν περνάνε τα χρόνια χωρίς να γινόμαστε ολοένα και πιο έτοιμοι να αναμετρηθούμε με τα παραπάνω, απλώς φλυαρούμε. Τέλος, έχουμε ουσία και ελπίδα μόνο αν το φως του κόσμου προβάλλει στα πρόσωπα όλων όσων αγωνιζόμαστε μαζί, μόνο αν οι άνθρωποι που έχουμε δίπλα μας μάς επιβεβαιώνουν καθημερινά πως βρισκόμαστε στην σωστή διαδρομή.

-C. Lupus

τα Εξάρχεια δεν μπαίνουν σε μουσείο

Η περιοχή των Εξαρχείων δεν αποτελεί κανενός είδους ουτοπία, αλλά μία ακόμη γειτονιά μες στο κέντρο της Αθήνας. Για την ακρίβεια, μες στην καρδιά του κέντρου μιας από τις πολυπληθέστερες πόλεις των Βαλκανίων και της Ευρώπης, με ό,τι αντιφάσεις ή δυναμικές αυτό συνεπάγεται. Ακόμη, τα Εξάρχεια είναι βαθιά ποτισμένα με αντικρατικό πνεύμα, έχουν χαραγμένα στους δρόμους τους τα σημάδια από τις χιλιάδες στιγμές εξέγερσης, έχουν βαμμένους τους τοίχους τους με το αίμα πολλών νεκρών που αγωνίστηκαν απέναντι στην εξουσία της εποχής τους· από τα Δεκεμβριανά του '44, ως το Πολυτεχνείο του '73, τον Μιχάλη Καλτεζά, τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο και πολλών άλλων. Δεν θα μπορούσαμε σε καμία περίπτωση να ξεχάσουμε και τις πολλές χιλιάδες καταπιεσμένων και αποκλεισμένων, που βρήκαν στα Εξάρχεια το μονο φιλόξενο καταφύγιό τους, που πέρασαν και περνούν εκεί τις μέρες αλλά κυρίως τις νύχτες τους, που παλεύουν με τον ευατό τους, την εποχή και την κοινωνία· συνήθως χωρίς αποτέλεσμα.

Όλα τα παραπάνω, αποτυπώνονται ολοφάνερα στα βλέμματα των τρομαγμένων μπάτσων που φυλάνε νυχθημερόν την πλατεία Εξαρχείων εδώ και έναν μήνα. Η ιστορία είναι αμείλικτη και αναβλύζει μέσα απ' τα τσιμέντα της γειτονιάς και τα πεζούλια της πλατείας, προκαλώντας τους έναν αόρατο φόβο αφού φαντάζουν εξαιρετικά ασήμαντοι μπροστά της.

Σαφώς βέβαια δεν είναι μόνο η ιστορία που κάνει τα Εξάρχεια να ξεχωρίζουν. Μιλάμε για μία περιοχή όπου ο φασισμός, ο ρατσισμός ή και ο σεξισμός, ενώ αναπόφευκτα μπορεί να συνεχίζουν να υπάρχουν μιας και ζούμε στην κοινωνία που ζούμε και τα Εξάρχεια είναι κομμάτι της, παρ' όλ' αυτά είναι απολύτως κατακριτέο αυτά να εκφραστούν δημόσια εδώ. Μιλάμε για μια γειτονιά με μικρό σχετικά μέγεθος, όπου έχει αυτή τη στιγμή ενεργές περίπου δέκα αυτοοργανωμένες δομές, διαχειρίζεται σε σχεδόν απόλυτο βαθμό η ίδια το πάρκο και τον λόφο της και όπου η τοπική αθλητική ομάδα είναι κι αυτή αυτοοργανωμένη έχοντας ερείσματα σε όλο τον απλό κόσμο, με κασκόλ να βρίσκονται κρεμασμένα σε μπακάλικα ή συνεργεία και μπλουζάκια να φοριούνται από γέρους στα καφενεία και παιδάκια στα καρότσια. Μια γειτονιά για την οποία έχει δημιουργηθεί ειδική αστυνομική μονάδα με σκοπό την καταστολή της και που πάντοτε το "καθάρισμά" της αποτελούσε παραδοσιακή ακροδεξιά ονείρωξη. Τέλος, μιλάμε για μια γειτονιά όπου έχει το θάρρος να αρνείται τις επιταγές του κράτους και να αντιστέκεται στα ίσια, με επιμέρους νίκες μάλιστα, την στιγμή που μια ολόκληρη κοινωνία απλώς μοιρολατρεί που συνήθισε την υποταγή της.

Το είπαμε και στην αρχή, τα Εξάρχεια δεν είναι ουτοπία. Ούτε ως προς το κοινωνικό κομμάτι τους, ούτε ως προς το κινηματικό, και όποιος πίστευε κάτι τέτοιο θα ήταν αφελής. Πάνω απ' όλα είναι απλά ένα κομμάτι της Αθήνας, με τις αντιφάσεις και τις δυναμικές που αυτό δημιουργεί. Δεν θα αναλύσουμε εδώ τις προβληματικές των Εξαρχείων, κυρίως επειδή βασικά θα ήταν αναπόφευκτο να μην υπάρχουν. Αντίθετα, θα επιλέξουμε να σταθούμε στο γεγονός ότι ο συνδυασμός των αντιφάσεων που λέγαμε, λόγω συγκυριών αλλά και λόγω πολλής πολιτικής δουλειάς, έχει οδηγήσει συχνά σε δυναμικές ανεξέλεγκτες από το κράτος και την εξουσία. Σε δυναμικές όπου αντί να ακολουθήσουν μία πορεία αυτοκαταστροφής ή κανιβαλισμού, πήραν εξεγερτική κατεύθυνση.

Ο κοινωνικός ανταγωνισμός είναι διάχυτος και ο ταξικός πόλεμος βρίσκεται παντού. Από τα Εξάρχεια ως τον Κολωνό και απ' το Μιλάνο ως το Σαντιάγο και τη Βυρητό. Ποτέ δεν θα υπάρξει οριστική νίκη μέχρι την κατάργηση της εκμετάλλευσης και την καταστροφή κάθε εξουσίας, αλλά και ποτέ δεν θα υπάρξει οριστική ήττα όσο υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που ονειρεύονται και πολεμούν. Αυτή την στιγμή, υπάρχει κεντρικό σχέδιο από κράτος και επενδυτές για την αποπολιτικοποίηση των Εξαρχείων και την μετατροπή τους σε εναλλακτικό διασκεδαστήριο. Οι απαντήσεις μας οφείλουν να είναι οργανωμένες, η δράση μας διάχυτη αλλά και στοχευμένη, να θέτει αναχώματα στις βλέψεις τους και ταυτόχρονα να οικοδομεί όλο και περισσότερο, όλο και ομορφότερα, τον κόσμο που προτείνουμε: της ελευθερίας, της συντροφικότητας, της αξιοπρέπειας. Μπορεί το κράτος να ελέγχει την "κοινή γνώμη", ωστόσο στα Εξάρχεια το αφήγημά του κατά βάση απορρίπτεται, γιατί έχουν υπάρξει η μόνη πατρίδα για πάρα πολλές χιλιάδες καταπιεσμένων, αποκλεισμένων, τρελαμένων ή και ονειροπόλων. Όσο παραμένουν έτσι, ανοιχτά, φιλόξενα και εξεγερμένα, ποτέ δεν θα μπορέσει να στεριώσει πάνω τους η καταστολή και η δηθενιά, αλλά το έδαφος θα παραμένει εύφορο για κάθε μικρό βήμα προς την ελευθερία.

-C. Lupus

όσο κάποιοι φέρνουν το σκοτάδι, θα 'ναι και κάποιοι να κρατάνε τον ήλιο.

Εδώ και καιρό, το σκοτάδι απλώνεται συνεχώς γύρω μας. Θέλουν ο φόβος να κυριαρχήσει, να κυριέψει κάθε μυαλό και κάθε πτυχή της κοινωνίας. Θέλουν το κεφάλι να είναι πάντα κάτω, το βλέμμα στο πάτωμα, την ψυχή διαλυμμένη, το σώμα να νιώθει ανήμπορο. Δεν τους αρκεί αυτό που έχουν. Δεν τους αρκεί η δύναμη τους και η εξουσία τους πάνω μας. Απαιτούν κι άλλο, συνεχώς κι άλλο, μόνο μια απόλυτη και αιώνια αυξανόμενη διάχυση του πόνου και του σκότους καλύπτει τις αρρωστημένες τους ορέξεις.

Κι όμως εκείνοι είναι λίγοι,
εμείς είμαστε περισσότεροι.

Όσο αυτοί φέρνουν το σκοτάδι, πάντα θα 'ναι κάποιοι να κρατάν τον ήλιο. Πάντα κάποιοι θα τα βάζουν με τα θηρία, άλλοτε χαμένοι κι άλλοτε νικητές. Ο ήλιος δεν σβήνει, γιατί για να τον στηρίζουν έχει τα πιο όμορφα παιδιά. Έχει αυτούς που δεν γνωρίσαν ποτέ ξεκούραση, έχει εκείνους που μεγαλώσαν στον δρόμο κι εκείνες που φοβόνταν να γυρίσουν σπίτι, έχει όσους δεν τα παράτησαν ποτέ και όσους κλάψαν που δεν αντέξαν άλλο, έχει αυτές που νοιάστηκαν για κάθε διπλανό τους κι αυτές που δεν προσκύνησαν ποτέ.

Το σκοτάδι θα το εμποδίσουν οι ντελιβεράδες που δουλεύουν νύχτα, οι φοιτήτριες που χάσαν δυο χρόνια απ' την σχολή, οι γονείς που μεγαλώνουν παιδιά μόνοι, οι αθλητές που φεύγουν και τρέχουν στα βουνά, οι κομμώτριες και οι καθαρίστριες που γυρνάνε από σπίτι σε σπίτι, οι νοσοκόμοι που έχουν ξεχάσει τον ύπνο, οι καλλιτέχνες που έχουν ξεχάσει την τέχνη, οι κοπέλες που φτιάχνουν τα ράφια στα σούπερ μάρκετ, οι νέοι που περνάνε τη μέρα τους διαβάζοντας αγγελίες, όλοι και όλες εμείς μαζί, στοιβαγμένοι ακόμη ένα μεσημέρι μέσα σε κάποιο λεοφωρείο.

Έχουμε τις νύχτες
έχουμε την πίστη
έχουμε το χαμόγελο.

-C. Lupus

11 "μεμονωμένα" περιστατικά δολοφονιών ή παραλίγο δολοφονιών από την ΕΛ.ΑΣ.

Τα παρακάτω αποτελούν αναδημοσίευση από το twitter του χρήστη @yaq0na, και είναι ένα τμήμα μόνο των δολοφονιών και της ακράιας βίας της ΕΛ.ΑΣ. Για παράδειγμα, δεν αναφέρονται καν τα πολύ γνωστά παραδείγματα του Αλέξη Γρηγορόπουλου, της Σταματίνας Κανελλοπούλου, του Ιάκωβου Κουμή, του Μιχάλη Καλτεζά. Καλό είναι ΠΑΝΤΑ να θυμόμαστε.

1) Στείλανε ετοιμόθανατο τον Καυκά στο νοσοκομείο, κι οι γιατροί τον βάλαν σε καταστολή για να επιβιώσει και 10 χρόνια μετά ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΒΡΕΙ ΚΑΝ τους μπάτσους που παρά λίγο να τον δολοφονήσουν, και τρέχει ακόμα στα δικαστήρια... "υπάρχουν νόμοι και δικαστήρια, δε θα γίνουμε ζούγκλα"

2) Με τη "υπόθεση ζαρτινιέρα" που ΣΑΚΑΤΕΨΑΝ ψυχικά και σωματικά τον Δημητρίου σε λάιβ μετάδοση, τι νομίζετε ότι έγινε; Νομίζετε ότι φυλακίστηκαν οι μπάτσοι; Λάθος. Νομίζετε ότι απολύθηκαν οι μπάτσοι; Και πάλι λάθος... "υπάρχουν νόμοι και δικαστήρια, δε θα γίνουμε ζούγκλα"

3) Τον Τόντι τον θυμάστε; Τον άοπλο περαστικό που δολοφόνησαν οι μπάτσοι με 9 σφαίρες γιατί "τον πέρασαν για ληστή"; Τι νόμιζετε ότι έγινε με τους μπάτσους δολοφόνους; *χιντ: όλα καλά

4) Τον Μπουλάτοβιτς; Το Σέρβο μαθητή που είχε έρθει σχολική εκδρομή στη Θεσσαλονίκη και τον σκότωσε μπάτσος εν ψυχρώ, πυροβολώντας εξ επαφής στο στήθος γιατί "τον πέρασε για κλέφτη". Τι νομίζετε ότι έγινε με το μπάτσο; *χιντ: όλα καλά

5) Τον Σαπουνά που δολοφονήθηκε από τον Ζιώγα, που μαζί με τον συνάδελφό του εγκατέλειψαν το θύμα γιατί "υποθέσαμε ότι ήταν κάποιος τσιγγάνος";

6) Με τον Μαραγκάκη που τον πυροβόλησαν στο κεφάλι; Θυμάστε;

7) Για τον Τόνυ Ονούοχα μάλλον δεν έχετε ακούσει καν

8) Τους 3 μετανάστες στην Πέτρου Ράλλη το 2008;

9) Για τη δολοφονία του Σακελλίωνα και τον αγώνα του πατέρα του και το "αθώοι" θυμάστε;

10) Θυμάμαι και έναν μεθυσμένο με πολιτικά που άφησε παράλυτο ένα παιδί γιατί δεν σταμάτησε σε σήμα που του έκανε. Κι ο τύπος είχε κι άλλα αδίκηματα.

11) Κι έναν τσιγγάνο μικροπωλητή που πυροβόλησαν ακινητοποιημένο στο έδαφος μπροστά στο παιδί του, αλλά δε θυμάμαι ονόματα.

Κι αυτά είναι όσα θυμάμαι τώρα, χωρίς να γκουγκλάρω. Και δεν αναφέρω καν όσους σκότωσαν συγγενείς τους ή ανθρώπους πάνω σε καυγά (και είναι δεκάδες). Δεν αναφέρω καν κρατήρια και φυλακές, τον Αντύπα και την Γκιουλιώνη.

Δεν αναφέρω μετανάστες και πρόσφυγες που έχουν καταγραφεί δεκάδες περιστατικά και κάνεις δε ξέρει πόσα έχουν αποκρυφτεί. Οπότε πριν πετάξετε τις μαλακίες σας περί δικαιοσύνης και δημοκρατίας παρακαλώ ρίξτε μια ματιά στις εκατοντάδες δολοφονίες και αθωώσεις.

-C. Lupus (για την αναδημοσίευση)

εκλάμψεις στο σκοτάδι #10

[Ο καιρός της σιωπής]

Σιωπή

Η γενιά μας έχει εκπαιδευτεί στην σιωπή. Έχει συνηθίσει την απουσία της ελπίδας, έχει συνηθίσει να ελπίζει σε πράγματα που στ' αλήθεια ποτέ δεν πίστεψε. Σκορπισμένη κάπου στα αζήτητα, ανεπιθύμητη και άχρηστη, έχει δήθεν απογοητεύσει τους μεγάλους, τους μεγάλους που δεν είχαν μια στάλα αξιοπρέπεια να σπάσουν τους καθρέφτες τους και να αποχωρήσουν διά παντός απ' την κοινωνία. Κι όσο δεν αποχωρούν αυτοί, αποχωρούμε εμείς. Μειοψηφία κλεισμένη στην σιωπή, στην σιωπή αναπτύσσεται επικοινωνία, επικοινωνία που συμφωνεί να μείνουμε στην σιωπή, να κρύψουμε τα όνειρά μας στο σκοτάδι.

Μοναξιά

Κλεισμένος ο καθένας σε ένα διαμέρισμα, καθεμία να δίνει έναν ηρωικό ατομικό αγώνα να συνεχίσει να είναι εδώ, να είναι εδώ με μια μορφή που περιλαμβάνει την ελάχιστη δυνατή υποκρισία. Κι όσοι κατάλαβαν νωρίς πόσο ψεύτικος είναι ο κόσμος που μας φέραν, και πράγματι δεν είναι τόσο λίγοι, συχνά επιλέγουν την μοναξιά. Το να αρνείσαι τον κόσμο, ίσως να δηλώνει απλά περηφάνια, η κοινωνία κοιτάζει περίεργα αυτούς που δεν αποδέχτηκαν την φυλακή, τους κοιτάζει περίεργα μα στα κρυφά βλέπει και τη λάμψη τους, τη λάμψη του να επιλέγεις εσύ τα όρια της ελευθερίας σου, να τα κάνεις μέχρι και πιο στενά, για να μην αφήσεις να τα καθορίσουν οι άλλοι.

Μηδενισμός

Εν τέλει τί έχει νόημα, φυσικά τίποτα. Τίποτα από όλα όσα μας μεγάλωσαν μαζί τους. Επιλέξαμε μια θέση στην άκρη του κόσμου, κοντά σε μια ελέυθερη μειοψηφία, που κανείς ποτέ δεν κατάφερε να την ορίσει, που πάντα κρατούσε την θέση της υπόγεια, διάχυτη σε διαμερίσματα και νύχτες. Δεν έχουμε τίποτα να μας αφορά, μόνο τα πιο απλά και στοιχειώδη, δεν έχουμε τίποτα να μας αφορά, μόνο τη Μάχη. Τίποτα δεν θα πάει καλά, τα πάντα θα γκρεμίζονται γιατί αυτή είναι η μοίρα τους, κάθε ομορφιά θα είναι περιστασιακή, αλοίμονο όμως αν δεν την τιμήσουμε. Αλοίμονο αν δεν σταθούμε στο ύψος που πρέπει, αλοίμονο αν κυλήσουμε στην υποκρισία, αλοίμονο αν δεν λιώσουν τα δόντια μας προσπαθώντας να κόψουμε την αλυσίδα. Μάλλον δεν θα κοπεί ποτέ, μα αλοίμονο αν ενθουσιαστούμε άμα κοπεί.

1η Δεκέμβρη 2020

Κείμενο: C. Lupus

εκλάμψεις στο σκοτάδι #2

[Δόξα σ' αυτούς]

Δόξα σ' αυτούς

που στον άψυχο κόσμο

ανακαλύψανε

το άπειρο του ονείρου

την απόχρωση της φωτιάς

τη μυρωδιά του παραδείσου.

Δόξα σ' αυτούς

που στα έγκατα της κόλασης

χορέψανε

τον πιο τρελό τους χορό.

Κείμενο: C. Lupus

Blanche

 

 Τη Blanche τη γνώρισα στο Amsterdam, τότε που δούλευα στο εργοστάσιο. Την είδα σ’ ένα υπόγειο πρώτη φορά, ήτανε κάτι Τούρκοι μαζεμένοι, οι πιο πολλοί δηλαδή ήτανε Τούρκοι, είχε κι άλλους, Έλληνες, Ιρανούς, λίγους μαύρους, τελοσπάντων, σε ένα υπόγειο ήτανε όλοι αυτοί και παίζανε μουσική ελεύθερα. Παίζανε ας πούμε ό,τι να ‘ναι ο καθένας, ό,τι του ‘ρχότανε, και έβγαινε μουσική κανονική. Τύμπανο είχανε, κιθάρα, ντέφι, κι άλλα που δεν τα ξέρω, άλλα τα φύσαγες, άλλα τα βάραγες• εγώ μουσικές δεν ήξερα τίποτε σχεδόν. Μες στους καπνούς, τσιγάρα άφιλτρα όλοι, πού να ξέραμε, κρασιά, πρέζα πολλή, σου λέω τότε δεν τα ξέραμε πόσο μας σκοτώνανε, ήταν παλιά. Κι ήμασταν εκεί, ξέρεις, όπως σου περιγράφω, πες κάπου δύο το πρωί, την άλλη μέρα πιάναμε δουλειά στις έξι, σηκώνεται η Blanche, δεν την ήξερα εγώ τότε, και πάει και κάθεται σ΄ ένα άδειο σκαμπό που ‘χανε δίπλα στους μουσικούς. Αρχίζει και τραγουδάει. Είκοσι χρονών κοπέλα, τα μαλλιά της φτάναν ως κάτω στη μέση, μαύρη φούστα φαρδιά, ξυπόλητη, στενό μπλουζάκι κι η κοιλιά της έξω, μ’ ένα σκουλαρίκι κρεμαστό στον αφαλό. Η φωνή της σε μάγευε, ήταν τα χρώματα όλα, σαν να την έφερε ο Θεός εκεί να τραγουδήσει για μας, να πάρουμε κουράγιο να ‘χουμε για μια ζωή. Έλεγε ό,τι της ερχόταν, δεν καταλάβαινα τίποτα, αλλά δεν είχε σημασία, γιατί τα καταλάβαινα όλα, ακριβώς όλα. Πήγα της μίλησα, μου λέει «Blanche», είχε χίλια δαχτυλίδια. Είχε έρθει στο Amsterdam γιατί τη διώξανε απ’ το Λίβανο, δυο χρόνια μείναμε μαζί στο δωμάτιό μου, κάθε νύχτα γυρνάγαμε την πόλη, κάθε στενό, πώς να σου λέω. Όταν ήταν να γυρίσω Ελλάδα, αυτή έκλαιγε για πέντε ώρες. Καθόλου ψέματα, πέντε ώρες ήτανε, στη σειρά, είκοσι χρονών κοπέλα, αλλά εγώ έπρεπε να γυρίσω, το ΄χα πει, δεν μ’ άρεσε εκεί. Την άφησα τη Blanche και ήρθα, ταξίδι ατέλειωτο με το τρένο, ξέρναγα κάθε βράδυ, όλοι βρωμούσαμε. Την έχω δει δυο φορές από τότε, λίγες κουβέντες, λίγα δάκρυα, λίγα φιλιά στο μάγουλο –μόνο τη Blanche φιλάω στο μάγουλο.

*από το βιβλίο "Μεσόγειος" του C. Lupus

Κείμενο: C. Lupus

Απαγγελία: Κ.Κ.

Ηχητικό: από τη "Βάρδια" του Ν. Καββαδία

Prod. by: Hanto

Ηχογράφηση-Μίξη: σλίτζι

Περισσότερα ηχογαφημένα-ρεμιξαρισμένα ποιήματα του σλίτζι

για τις εξελίξεις σχετικά με τον κορονοϊό (Μαμπέτι #12)

Πάντοτε ξεκινάμε με μια δυσπιστία προς αποφάσεις που παίρνονται πίσω από κλειστές πόρτες, πόσο μάλλον όταν δεν βασίζονται σε κάποια λογική σειρά, πόσο μάλλον όταν δηλώνεται πως οι αποφάσεις αυτές "είναι για το καλό μας", το οποίο εμείς δήθεν δεν γνωρίζουμε.

Φυσικά και δεν αρνούμαστε την ύπαρξη του κορονοϊού και την επικινδυνότητά του, αμφισβητούμε όμως τον βαθμό αυτής της επικινδυνότητας. Και, κυρίως, δεν εμπιστευόμαστε ούτε στο ελάχιστο την πολιτική του κράτους και των παγκόσμιων ελίτ, που έχουν δείξει πολλές φορές ότι μεταξύ των σκοπών τους, είναι και ο όλο και πιο ολοκληρωτικός έλεγχος του πληθυσμού. Η εμφάνιση του κορονοϊού λοιπόν, αποτέλεσε μια θαυμάσια ευκαιρία ώστε να κάνουν αρκετά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Αυτό δεν μπορεί να το διαψεύσει κανείς.

Δεν θα μπούμε στην διαδικασία να παραθέσουμε στοιχεία ή έρευνες προκειμένου να "αποδείξουμε" κάτι, μιας και δεν έχουμε την απαραίτητη κατάρτιση για κάτι τέτοιο. Γνωρίζουμε όμως ότι η όλη διαχείριση του ζητήματος από το κράτος ήταν άστοχη, ύποπτη αναφορικά με τον ποιoν εξυπηρετούσε και, εν τέλει, επικίνδυνη. Γνωρίζουμε επίσης ότι ο ιός δεν είναι δυνατόν να κολλάει με μια απλή βόλτα στην παραλία χωρίς μάσκα, τη στιγμή που "δεν κολλάει" στα κλαμπ στη Μύκονο και στη Σαντορίνη με τους χιλιάδες τουρίστες.

Τέλος, το ότι πολλοί ακροδεξιοί και φασίστες κάνουν κινητοποιήσεις "κατά του κορονοϊού" που συνοδεύονται από ποικίλα παραληρήματα, δεν σημαίνει ότι προκειμένου να τους αντιπαρατεθούμε πρέπει να καταλήγουμε να γινόμαστε απολογητές του κράτους και μαχητικοί υποστηρικτές της πολιτικής του.

Αν κάτι λοιπόν πρέπει να διαφυλάξουμε στο σήμερα και στις εποχές που έρχονται είναι η κριτική σκέψη, η αντίσταση στην προπαγάνδα των ΜΜΕ, η υπόστασή μας ως ελεύθεροι άνθρωποι και οχι ως υπηρέτες του καπιταλισμού που απλώς θα κάνουν ό,τι τους λένε.

Όσο οφείλουμε να προστατέψουμε την υγεία μας, άλλο τόσο οφείλουμε να προστατεύσουμε και την ελευθερία μας.

*το κείμενο περιλαμβάνεται ως editorial στο Μαμπέτι #12

Νικολής

  Στα μελιά τα μάτια, στο κατάσκουρο δέρμα και στα καστανά μαλλιά. Στο μεσσαίο μπόι και στο γερό του σώμα, στα βρώμικα νύχια, στο ζαρωμένο μέτωπο και στ' αραιά μουστάκια, 'κει πάνω στηρίζει την καρδιά. Τα καλοκαίρια σπαρταρά κι όλο γυρίζει, κι όταν χειμώνας πιάσει και οι καιροί τον διώξουνε, τα κρύα 'κείνος χαϊδεύει, τους τραγουδά γλυκά και τα μαγεύει. Με το κρασί και με της θάλασσας τα γλέντια, τραβάν τα χρόνια και ήλιοι σβήνουνε, μα το κουπί πάντα κυλά και σπρώχνει, σε ξένα μέρη σε γνωστά, όπου καλούν οι άνεμοι, τη λευτεριά δεν τη στριμώχνει. Στη βάρκα χάραμα νωρίς, στο καφενείο πιο ύστερα, στάζει βυθό η μιλιά του, για τις γοργόνες που συνάντησε και τόπο μυστικό κρατά, για δίχτυα, παραγάδια, πουνέντες δυνατούς και πυροφάνια, για μακρινά ξερά νησιά, για αστέρια, για λιμάνια. Περνάν απ' τις παλάμες του οι αγάπες, χορεύουνε, ματώνουνε και σιγοτραγουδάνε, κι αυτός ο απονήρευτος, ο αλμυροθρεμμένος, μπαρκάρει και τις παρατά, την πρώτη την αληθινή ζητάει, να τρέχει μες την μπλε την αγκαλιά.

*το κείμενο περιλαμβάνεται στην Μεσόγειο

-C. Lupus

Σε κάποια Βέρα τελοσπάντων...

Ξεπεσμένοι, ξοφλημένοι. Φάρμακα, φόβος, φρίκη. Τεμπέληδες, τρελοί, τελειωμένοι. Βάρος, βία, βάσανο. Βέρα! Άσπροι τοίχοι, άσπρα ρούχα. Μορφίνη. Δεν πάει άλλο, τέρμα. Ο γιατρός είπε ότι δεν έχω ελπίδες. Ότι όσο ζήσω θα είναι σκατά. Η χημεία σαν επιστήμη δεν έχει προοδεύσει αρκετά για να με κάνει να νιώθω ικανοποιητικά αλλιώς απ’ το πραγματικό. Είναι δύσκολη η περίπτωσή μου. Ο φύλακας μου είπε ότι δεν μπορώ να βγω στο δρόμο. Και ότι έχουν περάσει εφτά χρόνια απ’ το τελευταίο μου επισκεπτήριο. Και να βγω, πού θα πάω; Όταν έτρεξα έξω με βάρεσε, με έδεσε στην καρέκλα και μου έκανε την ένεση. Εκεί έχει προοδεύσει η χημεία. Τους δίνω λευκές κόλλες και τους λέω αυτό σκέφτηκα να ζωγραφίσω. Γιατί έχει αδειάσει η ψυχή μου. Αλλά δεν σκέφτονται ότι μπορεί να εννοώ και χιόνια. Ευτυχώς την τελευταία φορά ήρθε καλός κουρέας και με άφησε να τα κόψω μοϊκάνα. Της αρέσαν έτσι της Βέρας. Μου έλεγε: γιατί δεν τα κάνεις μοϊκάνα; Ορίστε ρε Βέρα, τα έκανα. Κι εσύ πουθενά. Αγαπάω τις νύχτες γιατί οι εφιάλτες διώχνουν τη μοναξιά μου.
*από το βιβλίο "Μεσόγειος" του C. Lupus

Ποίηση: C. Lupus Απαγγελία: Κ.Κ. Prod. by KTKA Ηχογράφηση-Μίξη: σλίτζι

support art

Ενώθηκαν λοιπόν οι καλλιτέχνες, ήρθε αυτή η ώρα. Ενώθηκαν όμως για ποιό λόγο; Για να περάσουν ένα μήνυμα δημιουργίας και αισθητικής, για να καταδικάσουν την απόλυτη και πολύπλευρη παρακμή της εποχής μας, για να πολεμήσουν μια κατάφωρη αδικία, για να υπερασπιστούν έναν πολιτισμό που συνεχώς αλλοτριώνεται και χάνει την αυθεντικότητά του; Όχι, ενώθηκαν για να διεκδικήσουν επιδόματα από τον Μητσοτάκη...

Τί σημαίνει όμως "art worker"; Η τέχνη είναι καταρχήν ένα μέσο ατομικής έκφρασης, ίσως και ένα μέσο διακριτικής κοινωνικής παρέμβασης. Σίγουρα δεν είναι ένα μέσο για να βγάλεις χρήματα, άσχετα που σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να προκύψουν και αυτά. Κανένα πρόβλημα, το πρόβλημα είναι όταν ο πρωταρχικός στόχος μετατοπίζεται από την ατομική έκφραση στο οικονομικό κομμάτι. 

Αναμφίβολα υπάρχουν διάφοροι εργαζόμενοι σε ζητήματα γύρω από την τέχνη, οι οποίοι ειδικά την συγκεκριμένη περίοδο αντιμετωπίζουν μεγάλο πρόβλημα με τα οικονομικά τους και οφείλουμε να τους στηρίξουμε.

Το λάθος όμως στην καμπάνια που γίνεται αυτό τον καιρό, είναι ότι αντιμετωπίζει την τέχνη εξαρχής ως εμπόρευμα και με αυτό τον τρόπο την απαξιώνει. Η τέχνη, ένα μέρος της τελοσπάντων, είναι από τα λίγα πράγματα που ακόμη δεν έχουν απορροφηθεί από τον καπιταλισμό, που δεν έχουν γίνει άλλο ένα γρανάζι της αστικής Μηχανής, που ακόμη τα κάνεις "για να τα κάνεις", τα κάνεις γιατί απλά σου αρέσουν και σε ικανοποιούν, χωρίς να αποσκοπείς σε κανενός είδους κέρδος.

Είναι -ή, για μένα, θα έπρεπε να είναι- έσχατος τρόπος έκφρασης των απόκληρων, των ευαίσθητων, των ταπεινών και των ρομαντικών. Όχι ακόμη ένας τρόπος διασκέδασης των βολεμένων.


Υ.Γ.: Μην ξεχνάμε τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία και τα σουπερμάρκετ, τους υπαλλήλους στην καθαριότητα, τους ντελιβεράδες, τους ταχυδρόμους και όλους όσους αυτό το διάστημα εργάστηκαν πολύ παραπάνω, συνήθως με τα ίδια χρήματα.

-C. Lupus

το δίκιο το έχουν οι εξεγερμένοι, όχι οι ρουφιάνοι και οι προσκυνημένοι

Τις τελευταίες βδομάδες η κυβέρνηση της ΝΔ έχει ξεκινήσει μια επίθεση καταστολής προς τον αναρχικό χώρο και γενικώς προς όποιον/όποια αντιστέκεται. Φυσικά, κάθε σάπιο τμήμα της κοινωνίας δηλώνει ενθουσιασμένο με τις βιαιότητες των μπάτσων και ονειρεύεται ακόμη περισσότερες συλλήψεις, φυλακίσεις και ξυλοδαρμούς. Εννοείται ότι ο κρυφός τους πόθος, τον οποίο ορισμένοι εκφράζουν και δημόσια, είναι μια κοινωνία απόλυτης επιτήρησης, με κάμερες σε κάθε γωνία, όπου όλοι θα δουλεύουμε ήσυχα-ήσυχα για τα κέρδη των αφεντικών και όσοι αρνούνται αυτό το πρότυπο, θα αποκλείονται, θα βασανίζονται, θα φυλακίζονται.

Να διευκρινύσουμε σε αυτό το σημείο ότι δεν έχουμε χούντα, αλλά αστική δημοκρατία. Δηλαδή κυριαρχία των καπιταλιστών πάνω στις ζωές των απλών ανθρώπων. Και, κατά καιρούς, η κυριαρχία αυτή επιλέγει να εκφραστεί κάπως πιο "άκομψα", πάντοτε όμως παραμένει αναμφισβήτητη και συνεχίζει την εργασιακή εκμετάλλευση, την κρατική βία, τους πολέμους, την καταστροφή της φύσης και των ζωών μας.

Ανάμεσα στον κόσμο που αντιστέκεται σε όλο αυτό και αρνείται να αποδεχθεί ως τρόπο ζωής το καπιταλιστικό "αμέρικαν ντριμ", το πιο προωθημένο και μαχητικό τμήμα του πιθανότατα είναι ο αναρχικός χώρος και οι καταλήψεις. Στις καταλήψεις θα βρείτε ανθρώπους οι οποίοι όχι μόνο ονειρεύονται έναν κόσμο που οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων θα στηρίζονται στην ελευθερία, την ευθύνη, το σεβασμό και τη συντροφικότητα, μα από τώρα οικοδομούν τις κοινότητές τους με βάση τις αρχές αυτές. Θα βρείτε ανθρώπους που έχουν πάρει μια μεγάλη απόφαση: να μην παραδωθούν στην μιζέρια και την κατάθλιψη, αλλά να εξεγερθούν απέναντι στην καπιταλιστική κυριαρχία, να αγωνιστούν εναντίον της και παράλληλα να χτίσουν εγχειρήματα και δομές με βάση τα αναρχικά προτάγματα.

Σίγουρα οι αναρχικοί κατά καιρούς κάνουν λάθη και αστοχίες, ορισμένες φορές ιδιαίτερα κατακριτέα. Όποιος όμως αγανακτεί με τα σπασμένα περίπτερα ή με τα σπρέι σε κάποιο μνημείο, ας μας πει κάτι και για τους καθημερινούς ξυλοδαρμούς της αστυνομίας, για τους θανάτους εξαθλιωμένων στα ΑΤ και τις φυλακές, για τους εργάτες που χάνουν τη ζωή τους εν ώρα εργασίας λόγω έλλειψης μέτρων ασφαλείας, για τα πνιγμένα μωρά στο Αιγαίο, για τους μεγαλύτερους ναρκέμπορους της χώρας που δεν είναι άλλοι από την Αστυνομία, για τους παιδόφιλους που γίνανε υπουργοί και μητροπολίτες.

Όλα αυτά όμως είναι η κανονικότητα, οπότε "δεν πειράζει". Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί έχουν όλοι ψυχολογικά... Σε μια τέτοια κανονικότητα, δεν γίνεται παρά να είσαι εναντίον της. Και πράγματι, στις καταλήψεις κανείς δεν πουλάει ναρκωτικά ούτε βιάζει 10χρονα, στις καταλήψεις η γνώμη σου θα ακουστεί ακόμη κι αν δεν είσαι "παλιός", στις καταλήψεις τα αγόρια δεν βλέπουν τα κορίτσια σαν εργαλεία σεξ, στις καταλήψεις θα βρεις κόσμο που θα σε στηρίξει στο πρόβλημα σου, ούτε θα σε κοροιδέψει, ούτε θα σε εκμεταλλευτεί.

Γι' αυτό και όποιος κάνει παρέα με αναρχικούς, δεν μπορεί παρά να πει ότι ακόμη κι αν είναι λίγο περίεργοι, είναι τα καλύτερα παιδιά και σίγουρα δεν προσκυνάνε ποτέ!

-C. Lupus

ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ: Ανακοίνωση για την κυκλοφορία

Μες στην σκληρή και αρρωστημένη καθημερινότητα των σύγχρονων μητροπόλεων, το βιβλίο αυτό είναι μια προσπάθεια να ειπωθούν πέντε πράγματα, χωρίς στιγμή να ξεχνάμε το τί υπάρχει γύρω μας. Μες την βρώμικη εικόνα της Μεσογείου, βρίσκουμε τη δύναμη και προχωράμε, δεν σκύβουμε το κεφάλι, έτσι έρχεται και η όποια ευτυχία μας. Κι όπως δεν ξεχνάμε την κόλαση της σακατεμένης πόλης, έτσι δεν επιτρέπεται ποτέ να ξεχάσουμε και το γαλάζιο της Θάλασσας που πάντα θα μας περιμένει στην άκρη.

Το βιβλίο είναι 52 σελίδες και περιλαμβάνει 24 κείμενα-ποιήματα, όλα του C. Lupus. Το εξώφυλλο σχεδιάστηκε από τον Ψογκ και η γλωσσική επιμέλεια έγινε από την Ελίσια. Προς το παρόν θα μοιράζεται χέρι με χέρι και στις εκδηλώσεις του σλίτζι, μες το επόμενο διάστημα όμως θα μπορείτε να το βρείτε αρχικά σε έναν-δυο χώρους και θα προσπαθήσουμε για περισσότερους.

Για παραγγελίες, μας στέλνετε στο slitzi.info@gmail.com ή μήνυμα στο FB.

Τα έσοδα πάνε όλα στο ταμείο του σλίτζι.

Ανάπτυξη και Αστυνόμευση: ας κάνουμε και το Ηράκλειο, Αμερική

Δυο καθημερινές εφημερίδες έχει το Ηράκλειο και προχτές, Δευτέρα της τελευταίας βδομάδας του Αυγούστου, η μια είχε ως κεντρικό θέμα την ανάπτυξη, η άλλη την αστυνόμευση. Όλοι ξέρουμε ότι το Ηράκλειο ούτε πεινάει σαν τις παραγκουπόλεις της Αφρικής, ούτε κινδυνεύει σαν τα χωριά που συνορεύουν με τις φυτείες στην Κολομβία. Οι εφημερίδες του Ηρακλείου όμως, επιμένουν να ζητούν τα δύο "ιερά" πράγματα: κέρδος και ασφάλεια.

Οι καθημερινοί άνθρωποι του Ηρακλείου, το ίδιο κι ακόμη περισσότερο και της υπόλοιπης Ελλάδας, καλό είναι να αποφασίσουν τί θέλουν. Θέλουν μια ζωή με μοναδικό μέλημα την προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας, την απόλυτη επιτήρηση των πόλεων από την αστυνομία, την εξαφάνιση καθενός "μη κανονικού"; Θέλουν συνεχές, ασταμάττητο και άφθονο χρήμα, θέλουν να αφιερώνουν τη ζωή τους στην ανάπτυξη της οικονομίας, θέλουν να καταστρέφεται η ωραιότερη περιοχή της Ελλάδας για χάρη των "επενδύσεων";

Αν τα θέλουν όλα αυτά, τότε πρέπει να είναι πολύ χαρούμενοι και πλήρως ικανοποιημένοι. Ακριβώς προς τα εκεί οδεύουμε. Ας χαρούν λοιπόν το μαγευτικό ταξίδι του να γίνει όλη η Κρήτη, όλη η Ελλάδα κι όλος ο κόσμος μια καλοδουλεμμένη Μηχανή που θα παράγει κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα. Αν μάλιστα είναι βιαστικοί και ανυπομονούν να ζήσουν το Δυτικό Όνειρο, μπορούν απλώς να πάνε να εγκατασταθούν άμεσα στη Νέα Υόρκη, που και καλή ανάπτυξη έχει, και καλή αστυνόμευση.

Αν, από την άλλη, επιθυμούν την Κρήτη αμόλυντη και αυθεντική, με τα άγρια βουνά και τους ανυπότακτους ανθρώπους, με την αλληλεγγύη, τη ζεστασιά και την καλοσύνη, ε ας ανοίξουν λιγάκι παραπάνω το μυαλό τους να δούνε προς τα που την σπρώχνουν όλοι οι "σωστοί" και οι καθωσπρέπει που υμνούνε.

Γιατί όσο μερικοί πάνε στο κλαμπομάγαζο με το αγροτικό και το σαρίκι, να πουλήσουνε μούρη και να θαυμάσουν τα μπούτια της σερβιτόρας, στο πάρκο παραδίπλα υπάρχουν άνθρωποι που στ' αλήθεια νοιάζονται ο ένας για τον άλλον.

-C. Lupus

 

χρώματα

Οι αλήτες στη ζωή

δεν ξαπλώνουν ποτέ

και ούτε περπατάνε

τρέχουν

η εισπνοή τους καυσαέριο

κι η εκπνοή τους χρώματα

δέκα ζωές σε μια μέρα

το κορίτσι που ανασταίνει τους λύκους

δεν φοβούνται το γκρίζο

γιατί η καρδιά τους είναι μαύρη

σα τη σημαία που κρατάνε στην πρώτη γραμμή.

Όλα

για δυο λόγους γίνονται

για την περηφάνεια

για τη μαγεία.

Κι ο πιο σίγουρος δρόμος για το Χρώμα

είναι η επιμονή στο ατόφιο μαύρο.

-C. Lupus

σημειώσεις για μια νικηφόρα λαϊκή κοινότητα

Καταρχήν γιατί κοινότητα. Κοινότητα γιατί το βασικό πρόβλημα της εποχής μας είναι ο ατομικισμός, η ερμηνεία του κόσμου, της ζωής και της καθημερινότητας με βάση μόνο το ατομικό συμφέρον. Πεθαίνει η συλλογικότητα και η ζεστασιά, μεγαλώνουμε με το "σώσε εσύ τον κώλο σου κι οι άλλοι πρόβλημά τους". Θέλει αγώνα να διαφυλάξουμε το αρχέγονο ένστικτο του νοιάξιμου για τον διπλανό μας.

Αντίθετα, η κοινότητα είναι αυτή που μπορεί να δημιουργήσει ένα υγιές περιβάλλον μέσα στο οποίο θα ανθίσουν οι εμπνεύσεις ελεύθερων ανθρώπων, μέσα στο οποίο θα μπορέσουμε να αναπτυχθούμε ολόπλευρα ως άτομα. Η κοινότητα είναι το γόνιμο έδαφος όπου αλληλεπιδρούμε μεταξύ μας με κοινό για όλους όφελος, όπου συνεργαζόμαστε για να βγει μια άκρη, όπου ξέρουμε πως υπάρχει ένα μέρος και μερικοί άνθρωποι να μας στηρίξουν έμπρακτα όταν χρειαστεί. Στην κοινότητα δεν είσαι ποτέ μόνος, ποτέ ξεκρέμαστος, εδώ είμαστε όλοι μαζί. Κάνουμε σχέδια μαζί, τα εφαρμόζουμε στην πράξη, τα αναπροσαρμόζουμε, βοηθάμε τον καθένα ξεχωριστά, μέσα σε ένα πλαίσιο που αφήνει χώρο στη δημιουργικότητα όλων μας.

Η κοινότητα θα είναι λαϊκή γιατί μεγαλώνουμε και ζούμε λαϊκά. Δεν θέλαμε και δεν θέλουμε τα πλούτη και τα λούσα, δεν μας έλκουν οι αστραφτερές βιτρίνες και τα γυαλιστερά αμάξια, γιατί τα όμορφα είναι απλά. Κυρίως όμως, γιατί δεν ανήκουμε σ' εκείνο το 1% του πληθυσμού που κατέχει το 99% του πλούτου, και όχι μόνο δεν ανήκουμε στο κομμάτι αυτό, αλλά στεκόμαστε και εχθρικά απέναντί του. Είμαστε με τους πολλούς, με όλους εκείνους που όχι μόνο δεν έτυχε να γίνουν κροίσοι, δεν το θέλησαν κι όλας ποτέ τους. Είμαστε με τους λαϊκούς, τους αγνούς, τους ταπεινούς, αυτούς που αγωνίζονται καθημερινά "για μια στάλα αξιοπρέπεια".

Όμως το θέμα είναι πως ό,τι κάνουμε δεν το κάνουμε μόνο για τον ευατό μας. Πέρα από τα προσωπικά οφέλη που μπορεί να έχει κάποιος από τη συμμετοχή του σε συλλογικές διδικασίες και σε κοινότητες, εφόσον αυτές είναι υγιείς, το κύριο παραμένει, εξ' ορισμού, η συνεισφορά στο κοινό. Γι' αυτό μιλάμε για κοινότητα και όχι για ατομικισμό.

Κι έτσι λοιπόν, θέτουμε ψηλά σε προτεραιότητα το εξής ζήτημα: ό,τι κάνουμε να μην είναι "φλου", να μην είναι "πάμε και βλέπουμε", αλλά να προσπαθούμε στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, κάθε τι που κάνουμε να είναι αποτελεσματικό. Να έχει έναν έστω ελάχιστο αντίκτυπο και να σπάει τη λογική της ηττοπάθειας, η οποία έχει καταντήσει ρουτίνα. Να προσπαθεί να αποτελεί μια πράξη πλήρη, όμορφη και λειτουργική, μέσα στη γενικότερη μετριότητα που κυριαρχεί. Να είναι ένα πολύ μικρό αλλά υπαρκτό παράδειγμα που να αποδεικνύει το ότι αν θέλουμε να κάνουμε κάτι σωστά, μπορούμε.

Πάνω απ' όλα όμως, θέλουμε οι κοινότητές μας να είναι νικηφόρες, για το λόγο του ότι μας ενδιαφέρει να συμβάλουν πραγματικά στην καθημερινότητά μας, να έχουν ουσιαστική σημασία για τις πραγματικές ζωές των ανθρώπων που περικλείουν μέσα ή γύρω τους. Να μην είναι παιχνιδάκι, αλλά μια υλική βελτίωση των ζωών μας. Και για να γίνει αυτό χρειάζεται ευθύνη και υπομονή.

Για ένα από τα πράγματα για τα οποία αισθάνομαι περήφανος και εν μέρει τυχερός για το σλίτζι, είναι η εμπιστοσύνη. Η εμπιστοσύνη είναι ίσως το πρώτο καθοριστικό βήμα για μια ομάδα ανθρώπων. Αν υπάρχει εμπιστοσύνη, όλα γίνονται πιο εύκολα, όμως η εμπιστοσύνη δεν ορίζεται αξιωματικά, δηλαδή "πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη μεταξύ μας, άρα θα έχουμε". Κατακτάται με τον καιρό και κυρίως με τις πράξεις.

Δεν αρκεί, όμως, ούτε η εμπιστοσύνη από μόνη της, θέλουμε και μηχανισμούς που θα λειτουργούν αποτελεσματικά. Για παράδειγμα, θέλουμε να εξασφαλίζουμε πως ένα άτομο με συμπεριφορά σταθερά προβληματική για το σύνολο, θα απομακρύνεται από την ομάδα χωρίς πολλά-πολλά. Και δεν πειράζει, ας στεναχωρηθεί. Έτσι κι αλλιώς, όπως έλεγα και παραπάνω, το ζήτημα δεν είναι απλώς το να περάσουμε καλά, δεν είναι το να κάνουμε τη φάση μας. Το ζήτημα είναι να χτίζουμε νικηφόρες λαϊκές κοινότητες, όχι γκρουπ θέραπι για όσους έχουν νεύρα και πρέπει κάπου να γκρινιάξουν.

Ακόμη, απαιτείται να υπάρχει ο μηχανισμός που θα εξασφαλίζει την υλοποίηση των στόχων μας, όσο το δυνατόν πιο ανεξάρτητα από τις επιμέρους πρωτοβουλίες που ενδεχομένως να πάρουν τα άτομα. Δεν μπορούμε να στηριχτούμε στις πρωτοβουλίες γιατί με μαθηματική ακρίβεια θα έρθει μια μέρα που κανείς δεν θα έχει όρεξη για αυτές, και τότε η ύπαρξη της κοινότητας θα αρχίσει να αμφισβητείται, εκτός κι αν υπάρχει ο κατάλληλος μηχανισμός που θα μοιράζει τις ευθύνες από πριν, ανάλογα με τις επιθυμίες του καθενός. Αντιθέτως, αν η μη-όρεξη μιας περιόδου δεν δημιουργήσει αναταράξεις μες στην κοινότητα, εφόσον έχει εξασφαλιστεί ούτως ή άλλως η εύρυθμη λειτουργία και η αποτελεσματικότητά της μέσω του κατάλληλου μηχανισμού, όταν ξαναρθεί κάποια στιγμή η όρεξη σε αρκετά άτομα, θα έχουν να πατήσουν πάνω σε ένα στέρεο έδαφος και να αναπτύξουν ολόπλευρα την όποια έμπνευση/όρεξη/πρωτοβουλία τους. Χωρίς τις αναταράξεις, χωρίς τη γκρίνια, χωρίς τη μιζέρια που δημιουργεί η αναποτελεσματικότητα.

Φυσικά, τα πάντα παραμένουν εθελοντικά. Εθελοντικά δεσμευόμαστε να φέρουμε κάτι εις πέρας ακόμη κι αν στιγμιαία δεν έχουμε όρεξη. Δεν μας αναγκάζει κανείς. Και δεσμευόμαστε να το κάνουμε παρά τη μη-όρεξή μας, ακριβώς επειδή δεν θέτουμε ως μοναδική αξία το εγώ μας και την ατομική μας ικανοποίηση. Γιατί, εφόσον παίρνουμε την απόφαση να μπούμε σε μια κοινότητα ανθρώπων, για να είμαστε τίμιοι, πρέπει ορισμένες φορές να χαμηλώνουμε κάπως το εγώ για χάρη του εμείς.

Κι επειδή η υπόθεση της συλλογικής ζωής έναντι της ατομικής, της δημιουργικής συνεργασίας έναντι του κανιβαλιστικού ανταγωνισμού είναι πολύ μεγάλη, αξίζει να καταβάλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για να την κάνουμε πράξη.

-C. Lupus

*από το Μαμπέτι #5

Δύση

Και ξερτέ βρε Αρκαντάσηδες

πώς μπερδεύτηκεν ο κόμπος

γιατί την ανακάλυψε
αυτή τη γη ο Κολόμπος;
(Πινόκλης, παραδοσιακό)

Στην ήπειρο που σήμερα ονομάζουμε Αμερική, για χιλιάδες χρόνια ζούσαν μερικοί από τους πιο αξιόλογους πολιτισμούς, με εντυπωσιακές επιστημονικές επιτυχίες για την εποχή τους, με απαράβατους ηθικούς κώδικες, έχοντας έντονη σχέση με τη φύση και ζώντας εναρμονισμένοι με όλο το υπόλοιπο οικοσύστημα. Όλα τούτα μέχρι το 1492. Κι αυτό γιατί οι μέχρι τότε κάτοικοι της Αμερικής έκαναν ένα μεγάλο λάθος: Δεν ανακάλυψαν τη βιομηχανία και –κυρίως- την πυρίτιδα.

Σε Κούβα, Ισπανιόλα και Τζαμάικα ζούσαν 1,5 εκατομμύριο αυτόχθονες, μέχρι να τις ανακαλύψει ο Χριστόφορος Κολόμβος και να φτάσουμε στο 1550 όπου δεν είχε απομείνει ούτε ένας. Μετέπειτα, όταν οι Πορτογάλοι ανακάλυψαν τη Βραζιλία, το 1500, υπολογίζεται ότι κατοικούσαν εκεί περίπου 3 εκατομμύρια Ινδιάνοι. Το 1950 δεν ήταν περισσότεροι από 150 χιλιάδες. Απλά και μόνο διότι τα πιστόλια είναι αποτελεσματικότερα απ’ τα ακόντια. Στο Μεξικό υπήρχαν 112 εκατομμύρια Ινδιάνοι πριν την άφιξη του Κορτές, το 1512. Εκατόν είκοσι χρόνια μετά δεν ήταν παραπάνω από 1,2 εκατομμύρια! Στα εδάφη της αυτοκρατορίας των Αζτέκων το 1519 ζούσαν 25 εκατομμύρια Ινδιάνοι, όπου ως τα τέλη του 16ου αιώνα κατάφερε να γλιτώσει από τη σφαγή μόνο το 1 εκατομμύριο. Σύνολο, δηλαδή, περίπου 140 εκατομμύρια νεκροί ιθαγενείς, δολοφονημένοι από τους Δυτικούς.

Το 1968 μάλιστα, οι αρχές παραδέχτηκαν ότι υπάλληλοι της Υπηρεσίας Προστασίας των Ινδιάνων δωροδοκούνταν από εταιρείες για να τους επιτρέπουν να πουλούν τις γαίες όπου κατοικούσαν Ινδιάνοι. Πληρώνονταν επίσης για να κλείνουν τα μάτια όταν τους εξοντώνουν με τις πιο φριχτές πρακτικές: Ομαδικές δολοφονίες, ολοκληρωτική καταστροφή των χωριών, δηλητηριάσεις με αρσενικό και φυτοφάρμακα.

Θα περίμεναν πολλοί πως πάνω στα πτώματα των Ινδιάνων, η Δύση τουλάχιστον θα οικοδομούσε έναν πολιτισμένο «ανώτερο» κόσμο, με τις ευκολίες που της παρείχε η εξέλιξη της τεχνολογίας και της επιστήμης. Γύρω στα 1900 όμως, στις Η.Π.Α., ο ένας στους πέντε εργαζομένους ήταν ανήλικος. Τα περισσότερα παιδιά εργάζονταν τουλάχιστον δέκα ώρες την ημέρα, έξι ημέρες την εβδομάδα. Ο χώρος εργασίας ήταν καλυμμένος από ένα παχύ σύννεφο σκόνης και όλα τα παιδιά-εργάτες παρουσίαζαν προβλήματα στην ακοή και στο δέρμα τους, ενώ η πιο συνηθισμένη πάθηση ήταν η νόσος των κόκκινων δαχτύλων. Το παιδικό δέρμα είναι πολύ μαλακό και τα δάχτυλα τους μάτωναν και κόβονταν πολύ εύκολα, τη στιγμή που η μοναδική άμεση θεραπεία ήταν να ουρούν πάνω στην πληγή για να σταματήσει η αιμορραγία. Τους πιο γρήγορους στη δουλειά, τους έβαζαν να εργάζονται σε ειδικούς κοπτικούς ιμάντες και θραυστικά μηχανήματα με αποτέλεσμα στην καλύτερη περίπτωση να χάνουν τα δάχτυλά τους και στην χειρότερη ακόμα και την ίδια τους τη ζωή. Όταν ένα αγόρι τραυματιζόταν θανάσιμα, δεν μάζευαν τη σορό του, αλλά την άφηναν στο σημείο και την περισυνέλεγαν στο τέλος κάθε βάρδιας. Κάπως έτσι λοιπόν μπήκαν οι βάσεις του σημερινού δυτικού καπιταλιστικού «παραδείσου».

Κι αν όλα αυτά μοιάζουν υπερβολικά, αξίζει να αναφέρουμε πως ακόμη και σήμερα, μετά από χιλιάδες απεργίες και αμέτρητους νεκρούς εργάτες, οι οποίοι διεκδίκησαν και πέτυχαν καλύτερες συνθήκες εργασίας, υπάρχουν εταιρείες στην Αμερική και όχι μόνο, όπου κατά τη διάρκεια της βάρδιας αναγκάζουν τους εργαζομένους τους να φορούν πάνες ακράτειας, προκειμένου να μην «χάνουν χρόνο» στην τουαλέτα. Ένας παράδεισος πρέπει να παραμείνει πάντα παράδεισος, αρκεί να ξεχάσουμε, για παράδειγμα, πως πλέον μέσα σε διάστημα ενός μόνο χρόνου, ένας στους πέντε Αμερικανούς αντιμετωπίζει κάποια ψυχική ασθένεια. Ένας το χρόνο, από κάθε παρέα.

Αυτά δεν είναι παρά ελάχιστα από τα όσα άρρωστα συμβαίνουν στον Δυτικό κόσμο. Τα αστραφτερά φώτα και τα λαμπερά χαμόγελα είναι το αποσμητικό της μπόχας που κυριαρχεί σχεδόν παντού. Μία κοινωνία που είναι χτισμένη πάνω στο θάνατο και παρεμένει περήφανη γι’ αυτό, δεν μπορεί να παράξει κάτι άλλο παρά θάνατο.

Πηγές:
Μηχανή του Χρόνου: Η φωτογραφία του ανήλικου ανθρακωρύχου που σόκαρε τηνκοινωνία
Child Labor – Facts & Summary
US poultry workers wear diapers on job over lack of bathroom breaks – report
Η μεγαλύτερη γενοκτονία στην ιστορία της ανθρωπότητας

(Το κείμενο δημοσιεύτηκε αρχικά στο Μαμπέτι #1)