ΨΗΧΟΣΗ - Νοέμβριος

Στίχοι-Ερμηνεία-Βίντεο: Ψογκ

Ηχογράφηση-Παραγωγή-Μίξη: Esostrephia

"Νοέμβριος"

Να χαθώ μέσα σ’ ενα στενό των κυκλάδων, να μη βγω ποτέ

Να μην ξέρω τι κάνω, ποιος είμαι, πού πάω, πόσο μάλλον γιατί

Να ‘χω γίνει κομμάτια με Τζέιμσον κι Άλφα, να πάψω ρε πια να ρωτάω

Να ‘χει η θάλασσα αντάρα και καταραμένος να μοιάζει ο ουρανός και σταχτί.

Να χαθώ στην Ερμούπολη και στα Θολάρια, να βγω ποιου δεν ξέρω στη χώρα νησιού

Να χαθώ στα σκοτάδια κι αν αύριο ξυπνήσω να ‘μ’ ίσκιος συκιάς στην πλατεία

Να μην έρθουν να παίξουν παιδιά, μόνο δυο-τρία γατιά που χαθήκαν κι αυτά

Να ‘χει γδάρτη βοριά, άνθρωπος να μη μπορεί να σταθεί, να τον πιάνει ναυτία.

Άμα βρέξει να πέσουν στις πλάκες τα φώτα του δρόμου και να ‘μ’ η ομορφιά που κανείς δε θα δει

Κι αν ξεχάστηκες κι άξαφνα γέρασες να ΄ρθεις και ίσως να δεις στα νερά τον εαυτό σου παιδί

Έχει μια βοκαμβίλια στην άκρη του δρόμου, τυλίγει μια λάμπα που νύσταξε

Θέλει να κοιμηθεί μα από κάτω της κλαίει μια κοπέλα

(Οδός Βυζαντίου και Τζαβέλα)

Να την παρηγορήσει θα ήθελε, αδιάκριτη νιώθει και δίστασε

Πάλι το ‘σκασε η σκέψη μου από τον φεγγίτη και μίσεψε

Ψάχνω έρημη αλάνα για να κατουρήσω, πώς έφτασα πια τόσο κάτω;

Να ‘χα εύχομαι, λέω, τη ζωή από πάντα κομμένη στο πιάτο

Δες με πάλι μικρό και αδύναμο, να ‘μαι 26 και ήδη να μη με κρατάνε τα πόδια

Και να λέω το βρήκα, θα γράψω, θα γράψω, θα γράψω και να μη βρίσκω πάλι τα λόγια

Τα λόγια τα πήρε η παλίρροια. Μείνανε μόνο ρολόγια.

Η θάλασσα απέναντι μαύρη κι απέραντη, τ’ άστρα χαθήκαν, για σβήστε τα φώτα για λίγο να δούμε πού είμαστε

Λοιπόν είμαι μόνος, κανείς δε με ξέρει εδώ που το κύμα με ξέβρασε

Ελεύθερος είμαι και είμαι χαμένος, κανείς δε θα ξέρει ποιος είμαι αν αύριο βρεθώ στ’ ακρογυάλι πνιγμένος.

Esostrephia:

YT: https://www.youtube.com/channel/UC18zqsORbLG3gqsnIVRZEVA

FB: https://www.facebook.com/people/Esostrephia/100064321980860/

ΨΗΧΟΣΗ - Εκλάμψεις στο σκοτάδι

 

Μετά από αρκετούς μήνες καραντίνας, αλλά και πολλές συμμετοχές στο πρότζεκτ "Εκλάμψεις στο σκοτάδι" του σλίτζι, όπου δημιουργήθηκαν καλλιτεχνικά έργα (κείμενα, ποιήματα, ζωγραφιές/σκίτσα, φωτογραφίες, κολλάζ, illustrations κ.α.) με θέμα την καραντίνα, συγκεντρώσαμε όλο το υλικό που στάλθηκε σε ένα ενιαίο βίντεο. 

Πρόκειται για ένα μουσικό πείραμα με απαγγελίες των ποιημάτων-κειμένων μιξαρισμένες από τον Esostrephia πάνω σε μουσική παραγωγή του ίδιου, illustrated με όλο το οπτικό υλικό των "Εκλάμψεων", όλα μέσα από ένα τηλεοπτικό γυαλί, έτσι όπως νιώθουμε πως βλέπουμε και τις ζωές μας τους τελευταίους μήνες.

Με την ευκαιρία του κομματιού, η Ομάδα Ηχογραφήσεων του σλίτζι εγκαινιάζει το όνομα ΨΗΧΟΣΗ, θέλοντας να δηλώσει ως κομμάτι της δραστηριότητάς και τη μουσική της δράση.

Ερμηνεία: Ψογκ, Δέρμι, Αγλαΐα, Βανέσα Σέλε, Κ.Κ.

Κείμενα: C. Lupus, Μαρία Χατζιμιχαήλ, Βανέσα Σέλε, Esther Taff, ένα έτσι, Κ.Κ., Αγλαΐα

Παραγωγή-Ηχογράφηση-Μίξη: Esostrephia

Οπτικό υλικό: Ειμαρμένη, Simos Michail, Μαρία Χατζιμιχαήλ, Constantina Tsekoura, ένα έτσι, Grotesque, Αγλαΐα, Βίντεο: Maboured, Μαρία Παπαδοπούλου, Elena Pitta

Μοντάζ: Ψογκ

Τ. Λειβαδίτης - Οι Τελευταίοι (ηχογραφημένη ποιητική συλλογή)

Όπως υποσχεθήκαμε πριν από έναν μήνα, με τη δημοσίευση του σχετικού βίντεο κλιπ, παρουσιάζουμε τη δεύτερη ολοκληρωμένη ποιητική συλλογή που ηχογράφησε η Ομάδα Ηχογραφήσεων (ΨΗΧΟΣΗ) του σλίτζι.

Πρόκειται για τους "Τελευταίους" (1966) του Τάσου Λειβαδίτη. 

Ένα ενιαίο έργο σε μορφή θεατρικών, σχεδόν, μονολόγων, το οποίο έχουμε χωρίσει σε 12 μέρη-κομμάτια, σε απαγγελίες της Ελίσιας, του Κ.Κ., του Ψογκ και της Maboured ντυμένες με ρεμίξ κλασικής μουσικής.

Για τη συλλογή "Οι Τελευταίοι" (1966):

"Έτσι τουλάχιστον άρχισαν οι περισσότερες τραγωδίες", με 10 τραγικά πρόσωπα, ιστορικά ή φανταστικά, από τη μυθολογική φαντασία ή τη φαντασία του ποιητή, πρόσωπα διάσημα ή άγνωστα, προερχόμενα από διαφορετικές εποχές, αιώνες ή χιλιετίες, που συναντιούνται στην ίδια σκηνή για να αποκαλύψουν τη διαχρονία των ανθρώπινων συναισθημάτων και καταστάσεων, την καθολική τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Μιλούν για την απρόσμενη αλλά και αναπόφευκτη ήττα, το πεπρωμένο, το ανεκπλήρωτο, την προσμονή, τη ματαίωση και το μάταιο, την ταπείνωση, τη φθορά του χρόνου και της ποιότητας του ανθρώπου που αυτή επιφέρει, την απώλεια της νεανικής αθωότητας και των ιδανικών, την αδυναμία ουσιαστικής επικοινωνίας και τη συνακόλουθη μοναξιά, τον εγκλωβισμό του ανθρώπου στην εικόνα που οι άλλοι φτιάχνουν για αυτόν και την αδυναμία "να γνωρίσει κανείς ως το βάθος τον εαυτό του". Και όλα αυτά το κάθε πρόσωπο τα βιώνει και τα συνειδητοποιεί στον δικό του χωροχρόνο, μέσα από τη δική του προσωπική εμπειρία και ιστορία, μέσα από τον έρωτα, τη βίωση της ηδονής, τη μητρότητα, τον πόλεμο, τον φόνο, τις τύψεις, την ξαφνική ενηλικίωση, την απόκρυψη του πραγματικού εαυτού πίσω από προσωπεία, την απογοήτευση, την ταπείνωση ή την αυτοταπείνωση, καταλήγοντας πως όσο υπάρχει η ανθρωπότητα "θα παίζεται το ίδιο δράμα με άλλα πρόσωπα, σε άλλους καιρούς, με νέα επιχειρήματα ή κατηγορίες".

Επιλέξαμε να ντύσουμε τα κείμενα του Λειβαδίτη με ρεμίξ κλασικής μουσικής, που συνεχίζουν τον διάλογο παλιού-νέου και αντανακλούν, ίσως, κάτι από εκείνη την αίσθηση της διαχρονικότητας. Μεταφράζοντας έτσι το έργο σε ένα μοντέρνο, οπτικοακουστικό και DIY πλαίσιο, θέλουμε κι εμείς με τη σειρά μας να το φέρουμε στον δικό μας χωροχρόνο.

-Ομάδα ΨΗΧΟΣΗ

Καλή ακρόαση!

Τ. Λειβαδίτης - Οι Τελευταίοι (video clip)

 

Σχεδόν 1 χρόνο μετά την ηχογράφηση της συλλογής "Τα Αντικλείδια" του Γ. Παυλόπουλου, η Ομάδα Ηχογραφήσεων του σλίτζι ανακοινώνει την κυκλοφορία της επόμενης ηχογραφημένης ποιητικής συλλογής. Πρόκειται για τους "Τελευταίους" (1966) του Τάσου Λειβαδίτη. 

Ένα ενιαίο έργο, το οποίο έχουμε χωρίσει σε 12 μέρη, σε απαγγελίες της Ελίσιας, του Κ.Κ., του Ψογκ και της Maboured ντυμένες με ρεμίξ κλασικής μουσικής. 

Η συλλογή θα δημοσιευτεί μέσα στις επόμενες μέρες.

Για τώρα, παρουσιάζουμε το βίντεο κλιπ που γυρίσαμε για ένα από τα 12 κομμάτια, με τα λίγα μέσα που διαθέταμε στα πλαίσια του δεύτερου lockdown. 

Καλή θέαση/ακρόαση.

Ποίηση: Τάσος Λειβαδίτης 

Απαγγελία: Ψογκ, Ελίσια, Κ.Κ.

Μουσική: "Moonlight Sonata" remix by Solarfist

Ηχογράφηση-Μίξη: σλίτζι

Βίντεο (κάμερα-μοντάζ): Ψογκ

Συμμετέχουν: Δέρμι, Αγγέλας

*Δε μας ανήκουν τα πνευματικά δικαιώματα κειμένων και μουσικής. Οι ηχογραφήσεις δεν έγιναν για κερδοσκοπικούς λόγους.

Blanche

 

 Τη Blanche τη γνώρισα στο Amsterdam, τότε που δούλευα στο εργοστάσιο. Την είδα σ’ ένα υπόγειο πρώτη φορά, ήτανε κάτι Τούρκοι μαζεμένοι, οι πιο πολλοί δηλαδή ήτανε Τούρκοι, είχε κι άλλους, Έλληνες, Ιρανούς, λίγους μαύρους, τελοσπάντων, σε ένα υπόγειο ήτανε όλοι αυτοί και παίζανε μουσική ελεύθερα. Παίζανε ας πούμε ό,τι να ‘ναι ο καθένας, ό,τι του ‘ρχότανε, και έβγαινε μουσική κανονική. Τύμπανο είχανε, κιθάρα, ντέφι, κι άλλα που δεν τα ξέρω, άλλα τα φύσαγες, άλλα τα βάραγες• εγώ μουσικές δεν ήξερα τίποτε σχεδόν. Μες στους καπνούς, τσιγάρα άφιλτρα όλοι, πού να ξέραμε, κρασιά, πρέζα πολλή, σου λέω τότε δεν τα ξέραμε πόσο μας σκοτώνανε, ήταν παλιά. Κι ήμασταν εκεί, ξέρεις, όπως σου περιγράφω, πες κάπου δύο το πρωί, την άλλη μέρα πιάναμε δουλειά στις έξι, σηκώνεται η Blanche, δεν την ήξερα εγώ τότε, και πάει και κάθεται σ΄ ένα άδειο σκαμπό που ‘χανε δίπλα στους μουσικούς. Αρχίζει και τραγουδάει. Είκοσι χρονών κοπέλα, τα μαλλιά της φτάναν ως κάτω στη μέση, μαύρη φούστα φαρδιά, ξυπόλητη, στενό μπλουζάκι κι η κοιλιά της έξω, μ’ ένα σκουλαρίκι κρεμαστό στον αφαλό. Η φωνή της σε μάγευε, ήταν τα χρώματα όλα, σαν να την έφερε ο Θεός εκεί να τραγουδήσει για μας, να πάρουμε κουράγιο να ‘χουμε για μια ζωή. Έλεγε ό,τι της ερχόταν, δεν καταλάβαινα τίποτα, αλλά δεν είχε σημασία, γιατί τα καταλάβαινα όλα, ακριβώς όλα. Πήγα της μίλησα, μου λέει «Blanche», είχε χίλια δαχτυλίδια. Είχε έρθει στο Amsterdam γιατί τη διώξανε απ’ το Λίβανο, δυο χρόνια μείναμε μαζί στο δωμάτιό μου, κάθε νύχτα γυρνάγαμε την πόλη, κάθε στενό, πώς να σου λέω. Όταν ήταν να γυρίσω Ελλάδα, αυτή έκλαιγε για πέντε ώρες. Καθόλου ψέματα, πέντε ώρες ήτανε, στη σειρά, είκοσι χρονών κοπέλα, αλλά εγώ έπρεπε να γυρίσω, το ΄χα πει, δεν μ’ άρεσε εκεί. Την άφησα τη Blanche και ήρθα, ταξίδι ατέλειωτο με το τρένο, ξέρναγα κάθε βράδυ, όλοι βρωμούσαμε. Την έχω δει δυο φορές από τότε, λίγες κουβέντες, λίγα δάκρυα, λίγα φιλιά στο μάγουλο –μόνο τη Blanche φιλάω στο μάγουλο.

*από το βιβλίο "Μεσόγειος" του C. Lupus

Κείμενο: C. Lupus

Απαγγελία: Κ.Κ.

Ηχητικό: από τη "Βάρδια" του Ν. Καββαδία

Prod. by: Hanto

Ηχογράφηση-Μίξη: σλίτζι

Περισσότερα ηχογαφημένα-ρεμιξαρισμένα ποιήματα του σλίτζι

σφιγμένα χείλη

 

Σαν πρώην που σ’ έγραψε στ’ αρχίδια της, κοιτάς τον χρόνο

και σαν, απ’ το περβάζι, αέρα που λυσσομανά.

Μες στα σφιγμένα χείλη σου, κλαψομουνιάζεις: «Κρυώνω».

Κανείς ποτέ δε σ’ άκουσε -κι εσύ ξανά μανά.

Πάντα σου φώναζε ο καιρός: «Γδύσου αν τολμάς! Ματώσου!»

Εσύ κουβέρτες έψαχνες, μπας κι απ’ τη ζωή κρυφτείς.

Φλώρε! Ποτέ δεν τόλμησες να μάθεις τον εαυτό σου.

Βολεύτηκες στις απαντήσεις μιας ματιάς κλεφτής.

Νιώθεις και, πόρνη αχόρταγη, τη μοναξιά να γλείφει.

Κι αράζεις μες στο στήθος της, το κρύο και μαλακό.

Η Πόρνη η  π ρ ο α ι ώ ν ι α. Τα βέρια με τη λήθη.

Η Πόρνη που ‘χεις για μαμά και φίλο καρδιακό.

Κι η ζωή, φασέα καγκούρισα σε GLX παπάκι,

κι ο κόσμος να σε προσπερνά, να τρως τη σκόνη του.

Σα στάσεις του μετρό περνούν οι μέρες σου, ανθρωπάκι,

εσύ που ξέμεινες ενός σταθμού σου ακλόνητου.

Και μες στην ανουσιότητα του δρόμου σου του τόσου,

που σε μπανίζει το Κενό κι ο Κόσμος δε σου αρκεί,

Φλώρε! Ποτέ δεν τόλμησες να αρέσεις στον εαυτό σου!

Βολεύτηκες στο κλαψομούνιασμά σου το γλυκύ.

Ομίχλη. 2021.

Ποίηση - Απαγγελία: Ψογκ

Prod. by Anabolic Beatz

Ηχογράφηση-Μίξη: σλίτζι

Σε κάποια Βέρα τελοσπάντων...

Ξεπεσμένοι, ξοφλημένοι. Φάρμακα, φόβος, φρίκη. Τεμπέληδες, τρελοί, τελειωμένοι. Βάρος, βία, βάσανο. Βέρα! Άσπροι τοίχοι, άσπρα ρούχα. Μορφίνη. Δεν πάει άλλο, τέρμα. Ο γιατρός είπε ότι δεν έχω ελπίδες. Ότι όσο ζήσω θα είναι σκατά. Η χημεία σαν επιστήμη δεν έχει προοδεύσει αρκετά για να με κάνει να νιώθω ικανοποιητικά αλλιώς απ’ το πραγματικό. Είναι δύσκολη η περίπτωσή μου. Ο φύλακας μου είπε ότι δεν μπορώ να βγω στο δρόμο. Και ότι έχουν περάσει εφτά χρόνια απ’ το τελευταίο μου επισκεπτήριο. Και να βγω, πού θα πάω; Όταν έτρεξα έξω με βάρεσε, με έδεσε στην καρέκλα και μου έκανε την ένεση. Εκεί έχει προοδεύσει η χημεία. Τους δίνω λευκές κόλλες και τους λέω αυτό σκέφτηκα να ζωγραφίσω. Γιατί έχει αδειάσει η ψυχή μου. Αλλά δεν σκέφτονται ότι μπορεί να εννοώ και χιόνια. Ευτυχώς την τελευταία φορά ήρθε καλός κουρέας και με άφησε να τα κόψω μοϊκάνα. Της αρέσαν έτσι της Βέρας. Μου έλεγε: γιατί δεν τα κάνεις μοϊκάνα; Ορίστε ρε Βέρα, τα έκανα. Κι εσύ πουθενά. Αγαπάω τις νύχτες γιατί οι εφιάλτες διώχνουν τη μοναξιά μου.
*από το βιβλίο "Μεσόγειος" του C. Lupus

Ποίηση: C. Lupus Απαγγελία: Κ.Κ. Prod. by KTKA Ηχογράφηση-Μίξη: σλίτζι

εφιάλτης

απόψε

μόλις η καμπάνα του χωριού σημάνει μεσάνυχτα,

ξόμπλιασε τις λέξεις τούτες

πάνω στο λευκό σου φόρεμα

και ύστερα ψυθίρισέ του ένα φιλί

για να νιώσεις κάθε κλωστή του να σκίζεται με δύναμη

από τα χλωμά χέρια του φεγγαριού.

  

 *από την ποιητική συλλογή "Hex" των Μ. Καλοκαιρινού και Θ. Μελετέα.

  

Ποίηση: Θωμάς Μελετέας

Απαγγελία: Ψογκ

Prod. by ANex BEATS Production

Ηχογράφηση-Μίξη: σλίτζι

μετάφραση από τα ιταλικά: Fabrizio de Andrè - Khorakhanè (Α forza di essere vento)

Στον τελευταίο του δίσκο "Anime Salve", o Fabrizio de Andrè μίλησε για τη μοναξιά. Μια μοναξιά -μοναχικότητα καλύτερα- που βιώνουν όσοι επιλέγουν να "ταξιδεύουν προς μία κατεύθυνση επίμονη και αντίθετη", αντίθετη προς αυτό που η πλειονότητα επιβάλλει. Η μοναχικότητα εδώ είναι πλήρως συνειδητή, είναι επιλογή αποξένωσης από το κοινωνικά "ορθό" εφόσον αυτό δεν τους εκφράζει. Μόνο στην απομόνωση θα καταφέρουν να συνειδητοποιήσουν, να διαμορφώσουν και να εκφράσουν εντέλει το δικό τους σύστημα αξιών, το δικό τους πιστεύω.

Μιλάει όμως και για τη μοναξιά που πηγάζει από την περιθωριοποίηση. Αυτό που υφίστανται όσοι δεν ανταποκρίνονται σε αυτό που η κοινωνία ορίζει ως "κανονικό", λόγω κάποιων έμφυτων χαρακτηριστικών. Έτσι, μια Princesa, που στεγάζει την θηλυκή της ψυχοσύνθεση και αυτοαντίληψη σε ένα αντρικό σώμα, θα αντιμετωπίσει την κοινωνική κατάκριση και την απομόνωση μέχρι το σημείο της ακραίας επίθεσης, της δολοφονίας.

Την ίδια κοινωνική απομόνωση υφίστανται και οι πρωταγωνιστές του τραγουδιού "Khorakhanè" (=οι αναγνώστες του Κορανίου) , τα μέλη, δηλαδή, μιας πολυπληθούς φυλής μουσουλμάνων Ρομά που μετακινήθηκε προς την Ιταλία κατά την περίοδο 1991-1993 στην κορύφωση του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία, με ρίζες από τη Σερβία και το Μαυροβούνιο, ιδίως από την περιοχή του Κοσσυφοπεδίου . Ήδη από τον υπότιτλο του τραγουδιού "A forza di essere vento" (=Η δύναμη του να είσαι άνεμος) θέτει το βασικότερο ίσως χαρακτηριστικό των Ρομά, το γεγονός πως πρόκειται για νομαδικό λαό με το σύνδρομο της "δρομομανίας", όπως ο De Andrè λέει, της συνεχούς μετακίνησης και της άρνησης μόνιμης εγκατάστασης σε έναν τόπο. Πρόκειται για έναν λαό που δεν συγκροτεί ποτέ αυτό που σήμερα ονομάζουμε οργανωμένο κράτος. Οι Ρομά μετακινούνται συνεχώς, ταξιδεύουν χωρίς ποτέ να στεριώνουν σ' ένα σπίτι, ακριβώς σαν τον άνεμο. Η εγκατάστασή τους στα εδάφη των χωρών τα τελευταία χρόνια δεν μπορεί να συγκριθεί με το μακραίωνο ταξίδι τους που έχει διαρκέσει πάνω από 2000 χρόνια, καθώς μαρτυρούνται ήδη από τον Ηρόδοτο ως νομαδικός λαός. Το ταξίδι τους δεν αποβλέπει σε καμιά Ιθάκη, δεν έχει σκοπό, δεν έχει προορισμό, ούτε καν τέλος. "Ταξιδεύουν για την ίδια την ουσία του ταξιδιού" κουβαλώντας μαζί τους όχι χρήματα, αλλά πολύτιμα αντικείμενα, "ένα διαμάντι κρυμμένο στο ψωμί". Γι’ αυτό άλλωστε, όποια κλοπή διαπράττουν αφορά τον χρυσό ή οποιοδήποτε άλλο, πολύτιμο ἠ μη, μέταλλο, καθώς η πώληση και η επεξεργασία μετάλλων αποτελεί το συνηθέστερο επάγγελμα των Ρομά. Σπάνια θα κλέψουν χρήματα, εφόσον στον πολιτισμό τους αντιμετωπίζονται ως πηγή κακού. Ο ίδιος ο Fabrizio παραδέχεται, χωρίς βέβαια να το επικροτεί, πως η κλοπή είναι μεν συνήθης πρακτική του λαού, αλλά ποτέ δεν έχουν διαπράξει κλοπή μέσω του τραπεζικού συστήματος, υπαινισσόμενος τους εμπλεκόμενους σε μεγάλα οικονομικά σκάνδαλα που ως επί το πλείστον ανήκουν στην παγκόσμια πολιτική και οικονομική ελίτ.

Πρόκειται για έναν λαό χωρίς συγκεκριμένη θρησκεία, που δεν διστάζει να πάρει στοιχεία από τον πολιτισμό της χώρας την οποία διαβαίνει, και του οποίου τα παιδιά "φέρουν το όνομα όλων των βαπτισμένων και το κάθε όνομα είναι σφραγίδα από μία άδεια εισόδου". Οι Ρομά διασώζουν την αρχέγονη σχέση του ανθρώπου με τον κόσμο του οποίου "το βιβλίο μπορούν να διαβάσουν ενώ οι λέξεις ιριδίζουν" στο χαρτί, εφόσον δεν υπάρχει στη σκέψη τους η συμβατική άποψη για την παιδεία και την εκπαίδευση, με πρώτο βήμα την ανάγνωση και τη γραφή. Διαβάζουν, όμως, μέσα από μονοπάτια της παλάμης τα μυστικά του ριζικού, το βέβαιο μέλλον. Αντίθετα η έννοια του ιστορικού παρελθόντος, της μνήμης δεν υφίσταται για τους Ρομά, ο άνεμος που τους συνοδεύει τη διασπά και τη διασπείρει, και όπως ο Fabrizio λέει, δεν θα τους ακούσεις να μιλούν για τη μαζική εξόντωσή τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου τουλάχιστον μισό εκατομμύριο άνθρωποι αφανίστηκαν, ή την καταδίωξη και τον εκτοπισμό τους κατά τον πόλεμο στην Γικουγκοσλαβία. Φυσικά ούτε τα οργανωμένα δυτικά κράτη θα μιλήσουν για αυτούς καθώς η Ιστορία γράφεται για να υπηρετήσει αυτούς που τη γράφουν και αποκλείει από τις σελίδες της αλλά και από το οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό παρόν τους λαούς που επιλέγοντας το ταξίδι κουβαλούν στην πλάτη τους μόνο πολιτισμό, όχι συγκεκριμένη εδαφική έκταση, και σίγουρα ποτέ όπλα, ούτε τη θέληση να υποτάξουν. Γι' αυτό και "είναι ο μοναδικός λαός που αξίζει το Νόμπελ Ειρήνης". Γι' αυτό πριν ο τραγουδοποιός δώσει τον λόγο στους ίδιους, διακηρύσσει πως κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κρίνει τα παιδιά του ανέμου, ούτε για τις μικρές νυφούλες, ούτε για την επαιτεία μέσω της οποίας διεκδικούν την επιβίωσή τους, ούτε για την άγνωστη στον πολιτισμό της δύσης επιθυμία και ανάγκη του ταξιδιού χωρίς προορισμό. Τον τελευταίο λόγο θα τον δώσει στον Ρομά ποιητή Giorgio Bezzecchi που θα ονειρευτεί ένα καινούργιο ταξίδι μέσα από τη θάλασσα και τη φωτιά, που θα τον κάνει να αναζητήσει το πραγματικό του σπίτι, τον άνεμο, και να πετάξει μαζί με τα υπόλοιπα πουλιά, ελεύθερος στα χέρια του ανέμου.

Η ίδια ελευθερία που οι Ρομά ακολουθούν με το ταξίδι τους, αγγίζει και τους πρωταγωνιστές των υπόλοιπων τραγουδιών του δίσκου: την Princesa, την ερωτευμένη μεχρι σημείου τρέλας Dolcenera, αυτόν που πεισματικά ταξιδεύει προς την αντίθετη κατεύθυνση, το λευκό περιστέρι που πέταξε από το παράθυρο, τη Νίνα που πέταξε μασώντας μέλι και κερί, όλες τις ταραγμένες ψυχές που είναι πλέον ασφαλείς. Πώς; Απαρνούμενες κάτι που δεν τις εκφράζει και καταφεύγοντας στην απομόνωση, διαφυλάσσουν τη μοναδικότητά τους, "το δικαίωμα", όπως το λέει, "να ομοιάζουν με τον εαυτό τους". Και η προάσπιση της μοναδικότητας είναι ο μοναδικός δρόμος προς την ελευθερία.

-----------------------

Khorakhanè (Α forza di essere vento)

Khorakhanè (Η δύναμη του να είσαι άνεμος)  

Il cuore rallenta la testa cammina
In quel pozzo di piscio e cemento
A quel campo strappato dal vento
A forza di essere vento

Η καρδιά αγκομαχά και ο νους ταξιδεύει

μέσα σ' αυτό το πηγάδι από κάτουρο και τσιμέντο

μέσα σ' αυτόν τον καταυλισμό, τον ξεσκισμένο από τον άνεμο

που αναγκαστικά γίνεται άνεμος

Porto il nome di tutti i battesimi
Ogni nome il sigillo di un lasciapassare
Per un guado una terra una nuvola un canto
Un diamante nascosto nel pane

Φέρω το όνομα όλων των βαφτισμένων

κάθε όνομα (είναι) μια σφραγίδα από μια άδεια εισόδου

για ένα πέρασμα, μια χώρα, ένα σύννεφο, ένα τραγούδι,

ένα διαμάντι κρυμμένο μέσα στο ψωμί

Per un solo dolcissimo umore del sangue
Per la stessa ragione del viaggio viaggiare
Il cuore rallenta e la testa cammina
In un buio di giostre in disuso

Για μία και μόνη γλυκύτατη αίσθηση μες στο αίμα

Για την ίδια την ουσία του ταξιδιού, να ταξιδεύεις

Η καρδιά αγκομαχά και ο νους ταξιδεύει

γύρω από ένα σκοτεινό, παρατημένο γύρω-γύρω-όλοι

Qualche rom si è fermato italiano
Come un rame a imbrunire su un muro
Saper leggere il libro del mondo
Con parole cangianti e nessuna scrittura

Μερικοί Ρομά κατέληξαν ως Ιταλοί

σαν τον χαλκό που σκουριάζει στο τοίχο

Να ξέρεις να διαβάζεις το βιβλίο του κόσμου

χωρίς καθόλου γραφή, με τις λέξεις να τρεμοπαίζουν

Nei sentieri costretti in un palmo di mano
I segreti che fanno paura
Finché un uomo ti incontra e non si riconosce
E ogni terra si accende e si arrende la pace

ανάμεσα στα στενά μονοπάτια της παλάμης ενός χεριού

τα μυστικά που προκαλούν τρόμο

μέχρι ενας άνθρωπος να σε συναντήσει και να μην μπορεί να αναγνωρίσει πια τον εαυτό του

και η κάθε χώρα να παίρνει φωτιά και να παραδίδεται η ειρήνη.

I figli cadevano dal calendario
Yugoslavia Polonia Ungheria
I soldati prendevano tutti
E tutti buttavano via

Τα παιδιά έπεφταν από το καλεντάρι

Γιουγκοσλαβία, Πολωνία, Ουγγαρία

οι στρατιώτες τούς μάζευαν όλους

και τους πετούσαν όλους μακριά

E poi Mirka a San Giorgio di maggio
Tra le fiamme dei fiori a ridere a bere
E un sollievo di lacrime a invadere gli occhi
E dagli occhi cadere

Και μετά η Μίρκα τον Μάιο, του Αγίου Γεωργίου

ανάμεσα στα φλογισμένα λουλούδια, να πίνει και να γελάει

και μια ανακούφιση με τη μορφή δακρύων να πλημμυρίζει τα μάτια

κι απ'τα μάτια να κυλά

Ora alzatevi spose bambine
Che è venuto il tempo di andare
Con le vene celesti dei polsi
Anche oggi si va a caritare

Σηκωθείτε τώρα μικρές νυφούλες,

γιατί ήρθε η ώρα να φύγετε

με τις γαλάζιες φλέβες στους καρπούς σας

ακόμα και σήμερα πρέπει να ζητιανέψετε

E se questo vuol dire rubare

Questo filo di pane tra miseria e sfortuna
Allo specchio di questa kampina
Ai miei occhi limpidi come un addio

Κι αν αυτό κάποιοι το ονομάζουν "κλοπή"

αυτό το λιγοστό ψωμί, κάτι μεταξύ μιζέριας και τύχης

μέσα στον καθρέφτη αυτού του τσαντιριού

μέσα στα υγρά μάτια μου, σαν ένα "αντίο"

Lo può dire soltanto chi sa di raccogliere in bocca

Il punto di vista di Dio

έχει το δικαίωμα να το ονομάσει έτσι

μόνο όποιος στο στόμα του κατέχει την άποψη του θεού.

Cvava sero po tute

I kerava
Jek sano ot mori
I taha jek jak kon kasta

«Θ' ακουμπήσω το κεφάλι στον ώμο σου

ένα θαλασσινό όνειρο απόψε να δω

κι αύριο μια φωτιά με ξύλα

μεχρι που ο γαλανός αέρας

να γίνει το σπίτι μου».

Vasu ti baro nebo

Avi ker
Kon ovla so mutavia
Kon ovla

Ovla kon ascovi
Me gava palan ladi
Me gava
Palan bura ot croiuti

«Kαι ποιος θα το διηγηθεί

ποιος θα είναι;

Θα είναι όποιος μείνει πίσω

εγώ θ’ ακολουθήσω αυτήν την αποδημία

θ' ακολουθήσω

αυτά τα φτερωτά κύματα».

-Ελίσια

Γ. Παυλόπουλος - Τα Αντικλείδια (ηχογραφημένη ποιητική συλλογή)

"Αν έχεις μάτια να κοιτάξεις

και γυρίσεις

και μπορέσεις να ιδείς

τίποτα δεν θα ιδείς.

Δεν υπάρχει δρόμος

μήτε άνθρωπος

μήτε ίσκιος κανένας.

Μονάχα σκόνη

σκόνη

σκόνη

τίποτ’ άλλο."

Η πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά της Ομάδας Ηχογραφήσεων του σλίτζι είναι η ποιητική συλλογή "Τα Αντικείδια" (1989) του Γ. Παυλόπουλου. 25 ποιήματα σε απαγγελίες του Ψογκ, της Ιωάννας Μ., του Κ.Κ και της Ελίσιας.

Για το συγκεκριμένο εγχείρημα της ηχογράφησης κειμένων και ποιημάτων, επιλέγουμε έργα είτε του σλίτζι είτε γνωστών λογοτεχνών και ελπίζουμε να φτάσουν και σε όσους δεν έχουν πρόσβαση στον γραπτό λόγο.

Έπονται περισσότερα.

Ηχογράφηση-Μίξη απαγγελίας: Νίκος Δαρβύρης

Φωτογραφία: Maboured

Design: Ψογκ