ΨΗΧΟΣΗ - Νοέμβριος

Στίχοι-Ερμηνεία-Βίντεο: Ψογκ

Ηχογράφηση-Παραγωγή-Μίξη: Esostrephia

"Νοέμβριος"

Να χαθώ μέσα σ’ ενα στενό των κυκλάδων, να μη βγω ποτέ

Να μην ξέρω τι κάνω, ποιος είμαι, πού πάω, πόσο μάλλον γιατί

Να ‘χω γίνει κομμάτια με Τζέιμσον κι Άλφα, να πάψω ρε πια να ρωτάω

Να ‘χει η θάλασσα αντάρα και καταραμένος να μοιάζει ο ουρανός και σταχτί.

Να χαθώ στην Ερμούπολη και στα Θολάρια, να βγω ποιου δεν ξέρω στη χώρα νησιού

Να χαθώ στα σκοτάδια κι αν αύριο ξυπνήσω να ‘μ’ ίσκιος συκιάς στην πλατεία

Να μην έρθουν να παίξουν παιδιά, μόνο δυο-τρία γατιά που χαθήκαν κι αυτά

Να ‘χει γδάρτη βοριά, άνθρωπος να μη μπορεί να σταθεί, να τον πιάνει ναυτία.

Άμα βρέξει να πέσουν στις πλάκες τα φώτα του δρόμου και να ‘μ’ η ομορφιά που κανείς δε θα δει

Κι αν ξεχάστηκες κι άξαφνα γέρασες να ΄ρθεις και ίσως να δεις στα νερά τον εαυτό σου παιδί

Έχει μια βοκαμβίλια στην άκρη του δρόμου, τυλίγει μια λάμπα που νύσταξε

Θέλει να κοιμηθεί μα από κάτω της κλαίει μια κοπέλα

(Οδός Βυζαντίου και Τζαβέλα)

Να την παρηγορήσει θα ήθελε, αδιάκριτη νιώθει και δίστασε

Πάλι το ‘σκασε η σκέψη μου από τον φεγγίτη και μίσεψε

Ψάχνω έρημη αλάνα για να κατουρήσω, πώς έφτασα πια τόσο κάτω;

Να ‘χα εύχομαι, λέω, τη ζωή από πάντα κομμένη στο πιάτο

Δες με πάλι μικρό και αδύναμο, να ‘μαι 26 και ήδη να μη με κρατάνε τα πόδια

Και να λέω το βρήκα, θα γράψω, θα γράψω, θα γράψω και να μη βρίσκω πάλι τα λόγια

Τα λόγια τα πήρε η παλίρροια. Μείνανε μόνο ρολόγια.

Η θάλασσα απέναντι μαύρη κι απέραντη, τ’ άστρα χαθήκαν, για σβήστε τα φώτα για λίγο να δούμε πού είμαστε

Λοιπόν είμαι μόνος, κανείς δε με ξέρει εδώ που το κύμα με ξέβρασε

Ελεύθερος είμαι και είμαι χαμένος, κανείς δε θα ξέρει ποιος είμαι αν αύριο βρεθώ στ’ ακρογυάλι πνιγμένος.

Esostrephia:

YT: https://www.youtube.com/channel/UC18zqsORbLG3gqsnIVRZEVA

FB: https://www.facebook.com/people/Esostrephia/100064321980860/

ΨΗΧΟΣΗ - Ομίχλη

 

Στίχοι-Ερμηνεία-Βίντεο: Ψογκ

Ηχογράφηση-Παραγωγή-Μίξη: Esostrephia

Σχεδιασμός τίτλου: Ευάγγελος Μπακάλης

*Ακούγεται απόσπασμα από το ποίημα "Im Nebel" ("Στην Ομίχλη") του Hermann Hesse

"Ομίχλη"

Απ’ το Χαλάνδρι απλώθηκε μέχρι το Αντιέλ ομίχλη.

Λιμάνια δεν υπάρχουνε -υπάρχουν μόνο φάροι.

Ξεχνούν τις υποσχέσεις τους ορίζοντες και δρόμοι.

Ξεχνά και το λοκομοτίβ πόσα βαγόνια σέρνει.

Ξεχνούνε κι ίσια να πετούν η πέρδικα κι η κίχλη.

Απ’ το Χαλάνδρι ως τ’ Αντιέλ κι από τη Μπριζ στο Κίθλυ,

πρόσωπα δεν υπάρχουνε -υπάρχει μόνο βλέμμα.

Φανάρι μες στην καταχνιά. Παράδρομος του Χρόνου.

Ροζ πιτσιλιά στο γκρι χαρτί, που σβήνει σα μουτζούρα,

μόλις θα στάξει επάνω της, σταγόνα, λίγη ομίχλη.

Από τη Μπριζ ξεθώριασαν κι απ’ το Χαλάνδρι τα ίχνη.

Πατρίδες δεν υπάρχουνε -υπάρχει μόνο γκρίζο.

Βορράδες δεν υπάρχουνε, μόνο άχρηστες πυξίδες.

Ούτε και δρόμοι, μοναχά η άσφαλτος που στέκεις.

Κι ολόγυρα, άλλο τίποτα -σκόνη λευκή κι ομίχλη.

Ο χάρτης του Καβάφη πια το Ιόνιο δεν το δείχνει.

Κι όλο ο Ματσάδο πίσω του αδίκως ψάχνει τα ίχνη.

Μ’ αν κάτι εμένα μου ‘μαθαν η πέρδικα κι η κίχλη

κι απ’ το Χαλάνδρι η διαδρομή ως κάποιο ξένο Κίθλυ:

Μονάχα βλέπεις καθαρά σα βλέπεις την ομίχλη.

Το ποίημα περιέχεται στο βιβλίο του σλίτζι "Ομίχλη (ή 22 μονοπάτια προς το αόριστο)"

https://slitzi.blogspot.com/2022/01/blog-post.html

Esostrephia:

YT: https://www.youtube.com/channel/UC18zqsORbLG3gqsnIVRZEVA

FB: https://www.facebook.com/people/Esostrephia/100064321980860/

ΟΜΙΧΛΗ: Ανακοίνωση για την κυκλοφορία

 

Λοιπόν, σοφός κανένας αν καλά

Ετούτο το σκοτάδι δε γνωρίζει,

Ετούτο που μοιραία και σιωπηλά,

Απ’ όλους τον χωρίζει.

- Hermann Hesse, «Στην Ομίχλη»

Κυκλοφορεί το νέο βιβλίο του σλίτζι "Ομίχλη (ή 22 μονοπάτια προς το αόριστο)", με 22 έμμετρα (κυρίως) ποιήματα.

Από το εσωτερικό σημείωμα:

Για μένα η συγκεκριμένη συλλογή δεν είναι ούτε Ποίηση, ούτε Τέχνη, ούτε τίποτα που θα μπορούσε κάποιος να γράψει με κεφαλαίο. Είναι καταγραφή μιας εσωτερικής πορείας αυτοαναζήτησης, αυτοψυχοθεραπείας και άλλων (εγωκεντρικών;) «αυτο-», όπως διαμορφώθηκε στη διάρκεια τεσσάρων χρόνων (2017-2021). (...) Ο λόγος που τη μοιράζομαι (αυτο)εκδίδοντάς την είναι γιατί νιώθω πως μέσα σε αυτά τα δείγματα προσωπικής έκφρασης μπορεί όντως κάποιος να βρει είτε καλλιτεχνική αξία είτε (ακόμα καλύτερα) βιωματική ταύτιση. Κι επίσης, ως μια μικρή ένδειξη (αυτο)έκθεσης, θεωρώντας αυτήν ως το πολυτιμότερο μέσο μας προς την επικοινωνία και την ουσιαστική συνύπαρξη, άρα προς μια κάποια νοηματοδότηση του παραλυτικού χάους μέσα στο οποίο ξυπνήσαμε πεταμένοι.

Τα ποιήματα είναι του Ψογκ (δκh), η εικονογράφηση των Κωνσταντίνας Τσεκούρα, Nisuke και Ειρήνης, το εξώφυλλο και το στήσιμο του Ευάγγελου Μπακάλη.

Το βιβλίο το βρίσκετε στον χώρο βιβλίου Εκλάμψεις (Σπ. Τρικούπη 71, Εξάρχεια). Με τον καιρό θα φιλοξενηθεί και σε άλλους χώρους. Μπορείτε επίσης να μας στείλετε mail/μήνυμα για παραλαβή χέρι με χέρι.

Τα έσοδα πάνε όλα στο ταμείο του σλίτζι.

σφιγμένα χείλη

 

Σαν πρώην που σ’ έγραψε στ’ αρχίδια της, κοιτάς τον χρόνο

και σαν, απ’ το περβάζι, αέρα που λυσσομανά.

Μες στα σφιγμένα χείλη σου, κλαψομουνιάζεις: «Κρυώνω».

Κανείς ποτέ δε σ’ άκουσε -κι εσύ ξανά μανά.

Πάντα σου φώναζε ο καιρός: «Γδύσου αν τολμάς! Ματώσου!»

Εσύ κουβέρτες έψαχνες, μπας κι απ’ τη ζωή κρυφτείς.

Φλώρε! Ποτέ δεν τόλμησες να μάθεις τον εαυτό σου.

Βολεύτηκες στις απαντήσεις μιας ματιάς κλεφτής.

Νιώθεις και, πόρνη αχόρταγη, τη μοναξιά να γλείφει.

Κι αράζεις μες στο στήθος της, το κρύο και μαλακό.

Η Πόρνη η  π ρ ο α ι ώ ν ι α. Τα βέρια με τη λήθη.

Η Πόρνη που ‘χεις για μαμά και φίλο καρδιακό.

Κι η ζωή, φασέα καγκούρισα σε GLX παπάκι,

κι ο κόσμος να σε προσπερνά, να τρως τη σκόνη του.

Σα στάσεις του μετρό περνούν οι μέρες σου, ανθρωπάκι,

εσύ που ξέμεινες ενός σταθμού σου ακλόνητου.

Και μες στην ανουσιότητα του δρόμου σου του τόσου,

που σε μπανίζει το Κενό κι ο Κόσμος δε σου αρκεί,

Φλώρε! Ποτέ δεν τόλμησες να αρέσεις στον εαυτό σου!

Βολεύτηκες στο κλαψομούνιασμά σου το γλυκύ.

Ομίχλη. 2021.

Ποίηση - Απαγγελία: Ψογκ

Prod. by Anabolic Beatz

Ηχογράφηση-Μίξη: σλίτζι

Άυπνη πόλη (playlist)

Μα αν κανείς τα μάτια κλείσει

Μαστιγώστε τον αδέρφια

Μαστιγώστε τον για να `χει

Να `χει ορθάνοιχτα τα μάτια

*playlist: Ψογκ
*Όλες οι πλέιλιστ του σλίτζι εδώ.

μια συνηθισμένη μέρα στην Αθήνα

Θοδωρή, το λεωφορείο

μας πηγαίνει σα φορείο.

Αντηχεί μες στην Αθήνα

μια τρομπέτα, Τζελσομίνα.

Κι ένα λαούτο από τα πέρα,

γερο-Λαέρτη, στον αέρα.

Τάλα, Χομαγιούν, Βακάρ

και Νικόλα μας, καφάρ.

Ξέρει ο Λατσεζάρ: μεράκ.

Κι ο Μεσίρ από το Ιράκ.

Βίβες! Τσικουδιά κι αράκ.

Δόση ψάχνει ο φτωχο-Τσίου

Αύγουστο στη Βαλτετσίου

κι εξουσία πουλάει μ’ υφάκι

στη γωνιά ρομπότ-Στρουμφάκι.

Άσπρη ρόμπα και μορφίνη

εξαρχειώτη Γκαντολφίνι

κι εκλεγόμενοι Σοπράνος!

Αντί μπάλας, μπατσοκράνος

να κλωτσάνε τα παιδιά μας!

Να το πούμε απ’ την καρδιά μας

στους τρελούς κι αλήτες: γεια μας!

-Ψογκ
(σχέδιο: Ειρήνη)

*Τζελσομίνα: η ηρωίδα της ταινίας “La Strada” (1954) του F. Fellini
*Τάλα, Χομαγιούν, Βακάρ: γνωστοί πρόσφυγες
*Νικόλας: ο Καββαδίας
*καφάρ (γαλ. cafard): θλίψη, μελαγχολία & ποίημα του Καββαδία
*Λατσεζάρ: Βουλγάρικο όνομα
*μεράκ (мepak): “μεράκι” στα βουλγάρικα
*Μεσίρ: Αραβικό όνομα
*αράκ: είδος ρακής τών αραβικών χωρών της Αν. Μεσογείου (Γ. Τράπαλης)
*Τσίου: ο ήρωας της ταινίας “Τσίου” (2005) του Μ. Παπαδημητράτου
*Γκαντολφίνι, Σοπράνος: από τη μαφιόζικη σειρά “The Sopranos”


Υ.Γ.: Από την επετειακή έκδοση για τα 5 χρόνια του σλίτζι "Ό,τι κι αν σημαίνει, το γνήσιο δεν πεθαίνει".

Δράμα Κωμικού - Σφιγμένοι Ώμοι (Official Music Video)

Το κομμάτι "Σφιγμένοι Ώμοι" από τον Δράμα Κωμικού απέκτησε βίντεο κλιπ σε παραγωγή σλίτζι. 

Πρόκειται για την πρώτη δουλειά της κινηματογραφικής ομάδας του σλίτζι.

Το κομμάτι ανήκει στον πρώτο -ομώνυμο- δίσκο του Δράμα Κωμικού, που θα κυκλοφορήσει διαδικτυακά στις 4 Οκτωβρίου.

Ευχαριστούμε βαθύτατα όσους βοήθησαν.

Από τον Δράμα Κωμικού:

"Η διαδικασία δημιουργίας μουσικής (και τέχνης, ευρύτερα) είναι στενά συνδεδεμένη με τη διαδικασία διαμόρφωσης του ανθρώπου στο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο όπου καλείται να ζήσει. Εάν δε συμβαίνει αυτό, συνήθως το δημιούργημα είναι λειψό. Έτσι, μάλλον καλό είναι να προηγείται η εξέλιξη στην προσωπικότητα ενός ατόμου, για να εξελιχθεί και η τέχνη του. Αυτό, συνήθως, είναι μια μακρόχρονη και επίπονη διαδικασία.

Αυτό το videoclip ειναι αποτέλεσμα συλλογικών διαδικασιών. Ευχαριστώ ξεχωριστά από καρδιάς, όλους τους συντελεστές (ιδιαίτερα την κοινότητα του σλίτζι) και χαίρομαι που τους έχω στη ζωή μου. Όσο είναι δικό μου, είναι και δικό τους.

Δεν ξέρω αν οι Σφιγμένοι Ώμοι θα ξαλαφρώσουν μόνιμα ποτέ. Αυτό που ξέρω είναι πως θα γράφω μέχρι να φτάσω κοντά στο να γίνει.

Σας ευχαριστώ. Αυτό είναι το πρώτο χτύπημα. Σε (πραγματικά) λίγο καιρό ο δίσκος."

----------

Σενάριο/Σκηνοθεσία/Μοντάζ: Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur (Ψογκ)

Διεύθυνση Φωτογραφίας: Μάριος Τριανταφύλλου-Rundell 

Διεύθυνση Παραγωγής: Γιώργος Γαλανάκης 

Camera Operating: Νίκος Πάττας (Nyx) 

Βοηθός Σκηνοθέτη: Δημήτρης Β. 

Παραγωγή: σλίτζι 

*Το youtube του Δράμα Κωμικού

ερημοκλήσια

Θυμάστε, αράζαμε και δε μιλούσαμε

κι ήταν του σουβλατζίδικου το νερωμένο,
το σάπιο, το φτηνό κρασί όρκος σιωπής,
προσκυνητάρι, εικόνισμα, λάδι αγιασμένο-
μπρος στο σταμάτημα του χρόνου τι να πεις;
Τα λόγια τι ν’ αξίζουν μπρος στο τσούγκρισμα;

Θυμάστε, σε ποια θεία να προσκυνούσαμε
να βάλουμε στης σκέψης τ’ άλογο καπίστρι
και στον ξιφία της μοναξιάς του διπλανού
του κυρ Σαντιάγο να πετάξουμε το αγκίστρι,
να κάνουμε τον φάλτσο τζίτζικα του νου
νυχτοτριζόνι και γλυκό νανούρισμα…

Θυμάστε, δε μας ένοιαζαν χρήματα κι ώρα:
θάψαμε τα ρολόγια μας στη Μεσογείων
κι εν πλω: «Το να χαρίζεις είναι», είπες, «παλιά
παλιά και ξεχασμένη πράξη των αγίων!
Κι είναι το τσούγκρισμα ισάξιο μ’ αγκαλιά!
Κι είναι η αγκαλιά ισάξια με κοσμογονία!»

Λοιπόν, αδέλφια μου, μη με ξεχνάτε τώρα
που είν’ το ποτήρι του ακριβού κρασιού μονάχο
κι είναι σβησμένα στο ξωκλήσι τα κεριά
ξωκλήσια που ‘γιναν οι φίλοι μας στο βράχο
και βίρα η μνήμη, σκούνα, σάλπαρε μακριά
κι έχει ραγίσει ο άθεος κόσμος στη γωνία…

-Ψογκ

*δημοσιεύτηκε στο Μαμπέτι #6

Sandman

Καριόλη Sandman.

Είδες εμένα να έρχομαι στο κρεβάτι σου,

να ανοίγω το κεφάλι σου στα δύο,

να ψαχουλεύω με τα βρωμόχερά μου κάθε ανάμνηση που είχες ποτέ

-ακόμα κι αυτές που δε θυμάσαι πια-,

να φτάνω στο σκοτεινότερο υπόγειο του μυαλού σου,

σ’ εκείνο το μικρό κουτί με την ταινία σήμανσης:

«ΠΡΟΣΟΧΗ: ΕΥΘΡΑΥΣΤΟ! ΜΗΝ ΑΚΟΥΜΠΑΤΕ!»,

-να τη γράφω στ’ αρχίδια μου-,

να το ανοίγω,

να καβατζώνω τις βαθύτερες επιθυμίες σου και τις σημαντικότερες εμπειρίες που δεν        έζησες ποτέ,

και, χαϊδεύοντας τα μαλλιά σου χαιρέκακα,

να στις κάνω όλες πραγματικότητα;

Δε με είδες.

Καριόλη. Ε καριόλη.

-Ψογκ

Υ.Γ.1: Ο Sandman είναι ο μυθικός, φολκλορικός άρχοντας των ονείρων, κατά τις ευρωπαϊκές παραδόσεις.

Υ.Γ.2: Το ποίημα πρωτοδημοσιεύτηκε στο τελευταίο Μαμπέτι (#6). 

Ροδόπη (Playlist & ποίημα)

Της Ροδόπης η πλαγιά είναι πάντοτε ανθισμένη
γιατί σπόρο έχει νεαρή κοπελιά στη γη θαμμένη.

Στης Ροδόπης τις πηγές, κόκκινο νερό αναβλύζει.

Τούρκοι, Βούλγαροι, Γραικοί, το βουνό δεν ξεχωρίζει.

Στης Ροδόπης τους γκρεμούς, τώρα αιώνες μια μητέρα

το λεβέντη της θρηνεί, κι η καλή του για μια μέρα.

Στης Ροδόπης τις σπηλιές, για μια προβατίνα κλαίει

ο βοσκός και στο καβάλ την κρυφή αμαρτία του λέει.

Της Ροδόπης οι καημοί θρόισμα της ερυθρελάτης

και Πομακικός σκοπός, στον ντουνιά λαθρεπιβάτης.

Της Ροδόπης η κορφή σ’ έναν μουσικό ανήκει.

«Αχ Ρουφίνκα, Πέτκο αχ, αχ Ρογκούσα, αχ Ευρυδίκη!»

Της Ροδόπης ο άνεμος σαν τον άσκαυλο σφυρίζει

και περήφανα μεμιάς, κάθε σύνορο γκρεμίζει.

-Ψογκ

Υ.Γ.1: Το ποίημα είναι μερικώς εμπνευσμένο από τα Βουλγάρικα παραδοσιακά τραγούδια της πλέιλιστ.

Υ.Γ.2: Όλες οι πλέιλιστ του σλίτζι εδώ.

Υ.Γ.3: Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο Μαμπέτι #5.

τελεία

Η ομορφιά στο νερό είναι όταν φεύγει απ’ τη χούφτα

στο χώμα όταν πατήσεις στο πλοίο

στον ήλιο την ώρα που δύει

και στις ματιές σαν τις παίρνει το τραίνο

Συμπέρασμα εδώ δεν υπάρχει

-μόνο στιγμές-

το ποίημα συνεχίζεται για πάντα

γι’ αυτό δε θα βρεις ομορφιά εδώ

-Ψογκ 

(το ποίημα πρωτοδημοσιεύτηκε στο Μαμπέτι #3)

FilmyPress.gr

Ο Ψογκ, που έγραφε κριτικές ταινιών στο ιστορικό cine.gr από το 2012 μέχρι να κλείσει τον Ιούλιο του 2017, ξαναφοράει το ιντελέξουαλ μονόγυαλο και στρίβει πριτένσιουσλι το μουστάκι του από τον βολικό καναπέ του κινηματογραφικού κριτικού, στο ολοκαίνουριο FilmyPress.gr.

"Χώρος καθαρής έκφρασης απόψεων, αγνής, ειλικρινούς κριτικής ταινιών και υγιούς διαλόγου. Στόχος του ό,τι γράφεται να γράφεται με αγάπη."

ελιές, αμπέλια και καράβια

Σου τα ‘χαν πει τ’ αφρόψαρα για του Αίολου το διάβα,

θαλασσοπούλι ορφανό, με μάνα την αλμύρα

«Ξερό κεφάλι ο καιρός και πεισματάρα η μοίρα»

Κι απ’ τον Πειραιά ξεκίνησες και βγήκες στο Μολδάβα

Σε γέφυρα του Τάμεση πίνεις φτηνό μηλίτη

και σλιβοβίτσα τσέχικη κάτω από του Καρόλου

και πριν χαθείς ταξιδευτή μες στο πετσί του ρόλου

Na zdravi και μουρμούρισες απόφθεγμα του Ελύτη

Στάζουν τα καραβόσκοινα όλο σκουριά κι αλάτι

Μα είναι πικρή στο ράμφος σου η γλύκα η ποταμίσια

Κι αν ίδια γεύση έχουν παντού τα βραδινά μεθύσια

Δεν έχετε άγκυρα, ζωή και χρόνε κωπηλάτη!

Ούτε σε ρώτησ’ ο άνεμος αν θέλεις καλοκαίρι

ούτε στο χώμα κοίταξε τις ρίζες σου από ξύλο

μονάχα σ’ είδε στα κλαδιά κιτρινισμένο φύλλο

κι έτσ’ οι εποχές σε τράβηξαν με βία από το χέρι

Σαν ποταμόπλοιο ζεις, λοιπόν, σε μπόρες και σε χιόνια

και του πελάγου το άνοιγμα μες στα όνειρά σου σκιάχτρο

πια δεν κοιτάς πριν κοιμηθείς προς το βορρά για το άστρο

μ’ αν τα ‘χεις τσούξει το ρωτάς: «Πώς πέρασαν τα χρόνια;»

-Ψογκ

Υ.Γ.1: Na zdravi = "Στην υγειά μας" στα Τσέχικα.

Υ.Γ.2: Το ποίημα πρωτοδημοσιεύτηκε στο Μαμπέτι #2

τικ τοκ

Τικ.

Και περπατάμε.

Πάνω απ’ τα κύματα,

τους πεινασμένους καρχαρίες

και τις γυμνόστηθες γοργόνες,

οι πειρατές μάς ανέβασαν στη σανίδα-

και περπατάμε.

Αναζητούμε την άκρη της

και το πλοίο πίσω μας έχει χαθεί

Και περπατάμε.

Το να νιώθεις το ξύλο

να ταλαντεύεται κάτω από τα πόδια σου

είναι η μόνη ένδειξη ότι ζεις ακόμα.

Και-

Να

Φτάνουμε στο τέλος της

Έχει βραδιάσει

Και η μυτερή άκρη της

να δείχνει προς ένα πελώριο

‘12’.

Τοκ.

-Ψογκ

μιας νύχτας

Μιας νύχτας την ψιλή βροχή / στη μέση του Ιουλίου

και μια θαλασσοταραχή / στη διαδρομή του πλοίου

Μιας νύχτας ένα χτύπημα / κι απόηχο στην πόρτα

της ησυχίας το τρύπημα / και πατημένα χόρτα

Μιας νύχτας, κάποιας Κυριακής / λίγο κακό χασίσι

την κάψα μιας φτηνής ρακής / μιας νύχτας το γαμήσι

Όσο για τούτα προσκυνώ / ολονυχτίς στη ζάλη

και στου τσιγάρου τον καπνό / νά σου, χαράζει πάλι.

-Ψογκ

Υ.Γ.: Γραμμένο στη Μεσογείων, κατά την επιστροφή σπίτι με τα πόδια (έχοντας χάσει το μετρό) κάποια νύχτα του Σεπτεμβρίου 2016.

Loneliness part 2

Οπτική ποίηση μέρος 2ο.

Βίντεο: Ψογκ

Μουσική: Murcof - "Rostro"
Θενξ: V

Σλίτζι στο Youtube

Loneliness part 1

(Στα πλαίσια του γενικότερου "ανοίγματός" μας που συχνά αναφέρουμε, εγκαινιάζουμε επισήμως το βίντεο ως κομμάτι των δραστηριοτήτων μας, το κανάλι του σλίτζι στο Youtube ως ενεργό τόπο καλλιτεχνικής δράσης και την "οπτική ποίηση", αντί της γραπτής, ως εγγενές μέσο προσωπικής έκφρασης.)

Βίντεο: Ψογκ

Μουσική: B-Digital

Κείμενο: thakrya

Υ.Γ.: Το βίντεο αποτελεί το πρώτο μέρος κινηματογραφικής άσκησης με στόχο την έκφραση ενός συγκεκριμένου συναισθήματος (εδώ της μοναξιάς) με 2 διαφορετικούς, τεχνικά και κινηματογραφικά, τρόπους.

Υ.Γ.2: Το κανάλι του σλίτζι

ΚΟΚΚΙΝΗ ΜΠΟΓΙΑ: Ανακοίνωση κυκλοφορίας

Το δεύτερο βιβλίο του σλίτζι είναι γεγονός.

Η ποιητική συλλογή Κόκκινη Μπογιά από τον Ψηλέα Ψογκ (μαζί με 2 γκεστ) περιέχει 33 ποιήματα, δημοσιευμένα κι αδημοσίευτα, και 72 σελίδες.

Το βιβλίο καταχωρείται σε δύο «χαρτόκουτα» σημαντικότητας: το πρώτο, συλλογικό. Πρόκειται για τη δεύτερη έντυπη δουλειά του σλίτζι μετά τον Ψεύτικο Ντουνιά, και μια ακόμη πραγματοποίηση της εντελώς ανεξάρτητης δημιουργίας, φτιαγμένης καθαρά από εμάς και τους φίλους, μακριά από αφεντικά και τον γενικότερο κόσμο που κάνει κουμάντο. Ελπίζουμε να αποτελεί και παράδειγμα ότι η καλλιτεχνική (κι όχι μόνο) δημιουργία δεν είναι ελιτίστικη πολυτέλεια, αλλά κάτι το χειροπιαστά, ρεαλιστικά εφικτό από όλους -σειρά σας!

Το δεύτερο χαρτόκουτο είναι το προσωπικό. Η Κόκκινη Μπογιά συγκεντρώνει στο μικρό μέγεθός της ολόκληρο τον εσωτερικό μου κόσμο των τελευταίων τριών ετών, σε ένα αμάλγαμα σκέψεων, εμπειριών, συναισθημάτων, ερεθισμάτων μουσικών, λογοτεχνικών και κινηματογραφικών, αποτελώντας ένα περήφανο δημόσιο, προσωπικό ξεγύμνωμα^.

«το αίμα και τα σωθικά

στα χέρια σου να πάρεις

-Θε μου σωτήριος μακελάρης-

ως το δείλι δανεικά»

Το βιβλίο θα είναι διαθέσιμο από την Παρασκευή 15 Σεπτμεβρίου και θα δίνεται χέρι με χέρι κατόπιν παραγγελίας στο slitzi.info@gmail.com

(Tα έσοδα θα πάνε στο ταμείο του σλίτζι για χρηματοδότηση μελλοντικών πρότζεκτ. Για περισσότερες πληροφορίες, επικοινωνήστε.)

τζιτζί

Ρόδες που στις ράγες σκούζουν.

Λόγια που στα χείλια τσούζουν:

«Δεσποινίς δε ζητιανεύω,

χθεσινό ψωμί γυρεύω».

Δε μ’ ακούει η δεσποινίδα

που ‘χει μάθει μες στη χλίδα-

να χαλούσε το 3G!

Τόσα βλέμματα τριγύρω

αχ να κάναν ένα γύρο

κι όλα θα ‘τανε τζιτζί!

Λίγο απόξερο κουλούρι

να το μασουλάω για γούρι

και γυρίζω μ’ άδεια χέρια

στης Αθήνας τα λημέρια.

Στραβοκοίταγμα ενός μπάτσου.

Παρακάτω, στίχοι Γκάτσου.

στην υγειά σου λαφτατζή!

Να ‘χα μόνο μια δεκάρα

για να σου ‘δινα, ή τσιγάρα

κι όλα θα ‘τανε τζιτζί!

Πλάι στου λεωφορείου τη στάση,

-τρία τέταρτα να φτάσει-

και στο φως μιας νέον ταμπέλας

η σιλουέτα μιας κοπέλας.

Τι να ακούει στ’ ακουστικά της;

Στο mp3 τα μυστικά της!

«Να καθίσουμε μαζί;»

Νέον ο φωτισμός και γκλίτερ

να ‘χαμε ένα headphone splitter

κι όλα θα ‘τανε τζιτζί!

-Θοδωρής. Εσύ; -Σορένα.

Απ’ το πρωί ψαλίδι-χτένα

για δυο τάλιρα, ως τις δέκα,

και μια μπύρα, η γυναίκα.

Εδώ πέρα κατεβαίνω.

Τρία στενά πιο κάτω μένω

κι από δω θα πάω πεζή.

Να ‘χες μόνο ένα αναπτήρα

για να μου άνοιγες τη μπύρα

κι όλα θα ‘τανε τζιτζί!

Κλαψουράει το λεωφορείο

σα βρυχώμενο θηρίο.

Μια μπασκέτα στο ημίφως.

Έφηβα αλητάκια μ’ ύφος.

Σ’ ένα δέντρο ένα μπαλόνι.

Το παράθυρο θολώνει.

Το μπαλόνι κρεμεζί.

Να ‘φτανα για να πηδήσω

στο παγκάκι να τ’ αφήσω

κι όλα θα ‘τανε τζιτζί!

Γκύζη, Νεάπολη, Πανόρμου.

Mp3 η βοή του δρόμου.

Βρώμα κι αστική σαπίλα.

Όνειρό μου σιγοκύλα!

Στα βρωμόνερα αυτά τσάρκα

με το λεωφορείο για βάρκα-

βίρα ασφάλτου γεμιτζή!

Να ‘χαμε άλλη μία ωρίτσα

όρεξη για κουβεντίτσα

και στο ράδιο Μπακιρτζή!

Μπακιρτζή ή κανά ρεμπέτη,

οδηγέ μου μπερεκέτι!

Μόνο ακόμα κάμποση ώρα

να γυρίζουμε τη χώρα,

να μη φτάσουμε στο τέρμα,

στα σμπαράλια μου τα έρμα-

κάνε αργά λεωφορειατζή!

Κι αν τα βλέφαρά μου κλείνω

αχ δεν έχω πού να μείνω

μα εδώ μέσα όλα τζιτζί!

-ψ.ψ.

φεγγάρι φεγγαράκι

Ολημερίς ο ήλιος γυρεύει να κρυφτεί

του φεγγαρόφωτου, να μην τονε προφτάσει.

Γιατί δεν κοντοστέκει για μια βραδιά, γιατί;

Φεγγάρι φεγγαράκι, που πας γιαλό γιαλό

αυτόν που βούτηξε στη λίμνη να σε πιάσει

τον είδαν οι διαβάτες, τον είπαν πελελό

Της χάρτινης γαλέρας φουσκώνει το πανί

στο μαύρο πέλαγος να βρει μαργαριτάρι

στη θάλασσα πατάει, τη δέχοντ’ οι ουρανοί

Ο ήλιος θα την κάψει τη χάρτινη Αργώ

κι ύστερα θα πατώ το χώμα σου φεγγάρι

εγώ ο καπετάνιος και ο τρελός εγώ.

-ψ.ψ.

Υ.Γ.: Το ποίημα είναι εμπνευσμένο από την ταινία μικρού μήκους We need to get to the moon.