μπουγάδα

όλο μαζεύει το σκοινί μέσα στα χέρια μου
κι οι κεραίες ξεμακραίνουν μέχρι που τρυπούν τα σύννεφα
έχω απλώσει ένα μπουφάν, τρία μαγιό
μια αλληγορία και τα κόμπλεξ μου
αφού τρώγομαι στα ρούχα μου όταν ξεμένω από ανθρώπους
ή από νύχια

αράζω τώρα τελευταία μόνο με ηλιακούς
άντε και πιάτα νόβα αν έρθω μες στα κέφια μου
καλά παιδιά, λίγο μαλάκες, μα η θέα είναι θέα όπως και να 'χει
δυο ματιές και λες μωρέ ποιος τη γαμάει τη ναυτία
άμα τρως εδώ τις ώρες σου αγνοώντας πια το χάος
ή τα χάλια σου;

δύο, τρεις γύρους γύρω γύρω από τα κάγκελα
κοιτώ στις τσέπες μέσα μπας και μου 'πεσε το θάρρος
οι απέναντι κοιτούν απ' τις κουρτίνες και γελούν
ίσως σαρδόνια, ίσως όχι, όχι ότι παίρνω κι όρκο
θάρρος γιοκ- μόνο ψιλά, δυο μανταλάκια και αφορμές
ή μάλλον τύψεις

από την άλλη τα ρολά κρύβουν πια τα χα χα χα
μα λίγο που με κόφτει πια, βουτάω μια αντένα για ακόντιο
κι από κάτω οι ρωσοπόντιοι- σαν ακορντεόν- με βρίζουν
ή που γέμισε η τηλεόραση για μια στιγμή με στάτικ
ή που μ' είδανε κι αυτοί να τρώω τα μούτρα μου
έξι ορόφους κάτω μπρούμυτα με τα χέρια μου θαμμένα μες στις τσέπες

-Κόμμον Άλεξ

Υ.Γ.: Το ποίημα πρωτοδημοσιεύτηκε στο Μαμπέτι #7.

Υ.Γ.2: Το μπλογκ του Κόμμον Άλεξ: Atenas

H E X // Παρουσίαση ποιητικής συλλογής

Αυτό το Σάββατο, θα γίνει παρουσίαση της ποιητικής συλλογής Hex της Μαριανίνας Καλοκαιρινού και του  Θωμά Μελετέα στο Communitism στο Μεταξουργείο.

Θα υπάρξει σύντομο μουσικοχορευτικό περφόρμανς και θα ακολουθήσει πάρτι απόκρυφης μυσταγωγίας και σκοτεινής μαγγανείας.

//

"Κάποιες ιστορίες κυλούν όχι σε ευθείες γραμμές, μα σε εναλλαγές κύκλων. Η διαδρομή του hex ανοίξε την περασμένη άνοιξη έχοντας καταβολές στην κοινή μας τάση για τη μυσταγωγία και μετά κύλησε στη δημιουργία ενός μικρού μαγικού σύμπαντος μέσα στο οποίο συνειρμικά  ένα πρόσωπο με τεντωμένα χαρακτηριστικά, ένα ποτήρι που σπάει μόνο του στη μέση της νύχτας, ένα στόμα που ανοίγει πολύ για να μιλήσει, ένας αποπνικτικός εφιάλτης, μια βρώμικη σπηλιά στο αστικό τοπίο, μαζί με ένα ματσάκι φοβίες και περήφανους παραλογισμούς καταλήγουν υλικά που στριφογυρίζουν μέσα στους εκτροχιασμούς της γραμμικής μας πραγματικότητας. Μόλις μπήκε ο χειμώνας, και το hex κλείνοντας φτάνει στο επόμενο σημείο εκκίνησης ελπίζοντας ότι νέα γριμόρια θα μαγειρευτούν στα μυαλά των γύρω μας."

-Μαριανίνα Καλοκαιρινού & Θωμάς Μελετέας

//

Στο χώρο θα υπάρχει κουτί ελεύθερης συνεισφοράς για τη βραδιά.

Θα είμαστε κι εμείς εκεί, με τον πάγκο μας.

Σάββατο 16 Νοεμβρίου, 21:00

Kino 28 Communitism

Κεραμεικου 28, Αθήνα

FB Event

Δράμα Κωμικού - Σφιγμένοι Ώμοι (Official Music Video)

Το κομμάτι "Σφιγμένοι Ώμοι" από τον Δράμα Κωμικού απέκτησε βίντεο κλιπ σε παραγωγή σλίτζι. 

Πρόκειται για την πρώτη δουλειά της κινηματογραφικής ομάδας του σλίτζι.

Το κομμάτι ανήκει στον πρώτο -ομώνυμο- δίσκο του Δράμα Κωμικού, που θα κυκλοφορήσει διαδικτυακά στις 4 Οκτωβρίου.

Ευχαριστούμε βαθύτατα όσους βοήθησαν.

Από τον Δράμα Κωμικού:

"Η διαδικασία δημιουργίας μουσικής (και τέχνης, ευρύτερα) είναι στενά συνδεδεμένη με τη διαδικασία διαμόρφωσης του ανθρώπου στο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο όπου καλείται να ζήσει. Εάν δε συμβαίνει αυτό, συνήθως το δημιούργημα είναι λειψό. Έτσι, μάλλον καλό είναι να προηγείται η εξέλιξη στην προσωπικότητα ενός ατόμου, για να εξελιχθεί και η τέχνη του. Αυτό, συνήθως, είναι μια μακρόχρονη και επίπονη διαδικασία.

Αυτό το videoclip ειναι αποτέλεσμα συλλογικών διαδικασιών. Ευχαριστώ ξεχωριστά από καρδιάς, όλους τους συντελεστές (ιδιαίτερα την κοινότητα του σλίτζι) και χαίρομαι που τους έχω στη ζωή μου. Όσο είναι δικό μου, είναι και δικό τους.

Δεν ξέρω αν οι Σφιγμένοι Ώμοι θα ξαλαφρώσουν μόνιμα ποτέ. Αυτό που ξέρω είναι πως θα γράφω μέχρι να φτάσω κοντά στο να γίνει.

Σας ευχαριστώ. Αυτό είναι το πρώτο χτύπημα. Σε (πραγματικά) λίγο καιρό ο δίσκος."

----------

Σενάριο/Σκηνοθεσία/Μοντάζ: Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur (Ψογκ)

Διεύθυνση Φωτογραφίας: Μάριος Τριανταφύλλου-Rundell 

Διεύθυνση Παραγωγής: Γιώργος Γαλανάκης 

Camera Operating: Νίκος Πάττας (Nyx) 

Βοηθός Σκηνοθέτη: Δημήτρης Β. 

Παραγωγή: σλίτζι 

*Το youtube του Δράμα Κωμικού

το βράδυ εκείνο που με πήρε ο ύπνος πάνω στο φεγγάρι

Το παράθυρο του δωματίου μου ήθελα πάντα να ‘ναι ανοιχτό. Η μαμά με φώναζε χαϊδευτικά κλειστοφοβική και εγώ ρωτούσα δήθεν ανήξερα, και πάντα τσαχπίνικα και σκερτσόζικα, τι σημαίνει «κλειστροβοβική». Η μαμά γελούσε γλυκά, με αγκάλιαζε και με φιλούσε στο μάγουλο. Ήταν το αγαπημένο μου φιλί. Καθόταν μαζί μου μέχρι να με πάρει ο ύπνος- ή να κάνω ότι με έχει πάρει- νανουρίζοντάς με με τα τραγούδια και τα παραμύθια της. Στο χωριό την επαινούσαν για την φωνή της και την ομορφιά της. Ήμουν σίγουρη πως τα ψηλά βράχια και οι απόκρημνες σπηλιές που περικύκλωναν το χωριό μας την λάτρευαν και την προστάτευαν. Δεν ήθελαν να χάσουν αυτή τη συντροφιά, που έδιωχνε μακριά τη μοναξιά τους.

Με τη θάλασσα ήταν ερωτευμένες. Η μια, πάντα, πολύ συχνά δίπλα στην άλλη, να την ακουμπάει διστακτικά, να τη χαϊδεύει και να της σιγοτραγουδάει. Όταν η θάλασσα είχε της μαύρες της, της φώναζε και την έβρεχε νευρικά. Η μαμά πάντα όμως ήταν υπομονετική μαζί της. Απομακρυνόταν ένα – δυό βήματα απ’ αυτήν και της χαμογελούσε. Η θάλασσα πάντα, στο τέλος, γλύκαινε.

Εγώ ήμουν ερωτευμένη με το φεγγάρι. Έτσι έλεγα και διαλαλούσα στο χωριό, ότι μια μέρα θα πατήσω το πόδι μου πάνω σ’ αυτό και θα φτιάξω μια τεράστια παιδική χαρά. Η γιαγιά χασκογελούσε, χτύπαγε το χέρι της απάνω στο τραπέζι και φώναζε στη μαμά να μαζέψει την λωλοπαρμένη κόρη της. Και τα άλλα παιδιά γελάγανε, εκτός από τον Θωμά που ‘ξερα πως κι αυτός το ίδιο θέλει αλλά φοβόταν να το πει. Ακόμη και σε μένα! Και τον φώναζα δειλό τότε και αυτός έκανε πως δεν καταλαβαίνει. Σκεπτόμουν πως στο ολοστρόγγυλο φεγγάρι θα χωράει μεγαλύτερη παιδική χαρά απ’ ότι στο μισοφέγγαρο που παραπονιόμουν πως δεν θα χώραγε τίποτα. Πάντως, το λάτρευα. Και το κοιτούσα από το παράθυρο μου όταν πλάγιαζα για να με πάρει ο ύπνος.

Τα καλοκαίρια όλα ομορφαίνουν, έλεγε η μαμά, και ήταν αλήθεια. Η θάλασσα και το φεγγάρι έβαζαν τα καλά τους και μας έκαναν και τις δυο να χάνουμε τα λογικά μας. Τα βράδια του καλοκαιριού, μετά το παραμύθι και αφού είχα παίξει εκπληκτικά το ρόλο της κοιμισμένης, σηκωνόμουν για να ‘χω καλύτερη θέα, ακουμπούσα με τα χέρια στο πρεβάζι φτιάχνοντας μαξιλαράκι και το κοιτούσα. Αυτό ήταν πάντα ντροπαλό και λιγομίλητο και συχνά άλλαζε την εμφάνιση του. Πάχαινε, αδυνάτιζε, άλλαζε ρούχα και από λεπτό και τρυφερό μπλέ, γινόταν παχουλό και ροδαλό, τσαχπίνικο κόκκινο.

Η μαμά μου ‘χε πει μια μέρα ένα παραμύθι για το φεγγάρι και ένα παιδί. Το παιδί, λέει, κατάφερε να πάει στο φεγγάρι και κει συνάντησε μια κούνια από την οποία έβλεπε όλο τον κόσμο. Ζήλεψα αυτό το παιδί και ήθελα να το βρω και να το ρωτήσω τα πάντα, να μου μάθει πώς πας στο φεγγάρι. Ζήτησα ανέλπιστα από την μαμά κάποια πληροφορία και ‘κείνη μου αποκρίθηκε πως πρώτα, πριν απ’ όλα, πρέπει να βρω την θάλασσα. Μου σύστησε να την γνωρίσω και μου εκμυστηρεύτηκε πως πιστεύει ότι η θάλασσα σίγουρα θα ξέρει.

Την επόμενη μέρα την επισκέφτηκα. Κάθισα πάνω στην αμμουδιά και άρχισα να παίρνω χούφτες άμμου στα χέρια μου και να απολαμβάνω την κάθοδο των κόκκων από πάνω προς τα κάτω. Μικροί εύθραυστοι πύργοι από άμμο, ίσα που προλαβαίνανε να χαρούν τον ουρανό και την θάλασσα, αμέσως εξαφανίζονταν, και ‘γω λυπόμουν και πίστευα σε έναν ολόκληρο πολιτισμό μικροσκοπικών πλασμάτων που κατοικούσε σ’ αυτούς και που άδικα χανόταν. Τα μικροσκοπικά ανθρωπάκια αργότερα μου φαινόντουσαν πάντοτε χαρούμενα.

Μια χούφτα είχε κάτι που με τσίμπησε και έτρεξε αίμα. Βιάστηκα να το γλείψω και να απαλλαχτώ από τον πόνο αλλά μάταια. Ακούμπησα την παλάμη κάτω, να πλυθώ και κοίταξα την θάλασσα. Άρχισαν να βρέχονται τα πόδια μου. Ήταν απόγευμα, σε λίγο ο ήλιος θα έδυε και εγώ φοβόμουν την θάλασσα τη νύχτα, φοβόμουν το εκτενές μαύρο που απλωνόταν μπροστά μου και γινόταν ένα με τον ουρανό. Αυτή, προς έκπληξή μου, ήταν πολύ ήρεμη και συνέχισε να με δροσίζει. Με ακουμπούσε απαλά και το υδάτινο άγγιγμά της ήταν σαν να με προσκαλεί σε παιχνίδι. Με τράβηξε σιγά σιγά από τον ώμο προς το μέρος της.  Βρέθηκα ολόκληρη μέσα σ’ αυτήν να κολυμπάω ενώ ήταν θέμα λίγων λεπτών να βραδιάσει και να βγει το φεγγάρι. Ήλπισα στιγμιαία να ‘ρθει κι αυτό να παίξει μαζί μας, χωρίς όμως να λογαριάσω το πόσο ντροπαλό είναι, έτσι υπέθετα. Αποκλείεται, σκέφτηκα, και απογοητεύτηκα. Η θάλασσα το κατάλαβε, με φίλησε ατσούμπαλα και με πήρε στην αγκαλιά της.  Ύστερα από λίγο είχα ήδη αποκοιμηθεί.

Όταν ξύπνησα ο ουρανός ήταν κατάμαυρος και γεμάτος αστέρια. Ήμουν ανάσκελα πάνω στην θάλασσα. Τα αστέρια ήταν πάρα πολλά και έκαναν τον ουρανό να μοιάζει ότι φοράει τα καλά του. Έψαξα με το βλέμμα μου το φεγγάρι. Ήταν εκεί. Μπλε μισοφέγγαρο. Ένιωσα ότι ήμασταν πολύ κοντά. Η θάλασσα με σήκωσε ελαφρώς με το κύμα της και πρόσεξα πως το φεγγάρι είχε σχηματίσει πάνω της κάτι διάσπαρτες, άμορφες, ασημένιες λίμνες. Έλαμπε και πίστευα πως με καλεί να το συντροφεύσω. Κολύμπησα μέχρι την πρώτη λίμνη που έπιασε το μάτι μου. Κολυμπούσα και μέσα στο νερό έβλεπα από πάνω μου τον ουρανό, τα αστέρια, σαν μικρές λαμπερές σφαίρες που με παρακινούσαν να συνεχίσω. Η θάλασσα μου ανακάτεψε τα μαλλιά και με αποχαιρέτησε. Σύντομα άκουσα κάποιο ψίθυρο. Ήταν ο άνεμος. Με έσφιξε στην αγκαλιά του. Η λίμνη πάνω στην οποία βρισκόμουν απομονώθηκε από την υπόλοιπη θάλασσα και άρχισε να αιωρείται πάνω από την επιφάνεια της. Ο άνεμος με βαστούσε  και ξεκίνησα να ανεβαίνω προς το φεγγάρι. Όποτε έχανα ελαφρώς την ισορροπία μου, αυτός με έσφιγγε όλο και πιο σφιχτά καθησυχάζοντας με με το όμορφο τραγούδι του. Τραγουδούσε υπέροχα. Κάποιες σιγανές και διστακτικές φωνές συμμετείχαν κι αυτές. Όσο ανεβαίναμε γινόντουσαν όλο και πιο δυνατές. Ήταν τα αστέρια στον ουρανό. Τα αστέρια από κοντά έμοιαζαν με λαμπερά πουλιά και κελαηδούσαν τόσο όμορφα. Με πλησίασαν και με το ράμφος τους πολλά μαζί με πήραν από την αγκαλιά του ανέμου, που με παραχώρησε με τυφλή εμπιστοσύνη σ’ αυτά.

Η Γη φαινόταν μικρή και τα αστέρια όσο πλησιάζαμε το φεγγάρι χαμήλωναν την ένταση του τραγουδιού τους. Ένα απ’ αυτά, μάλλον το πιο ανυπόμονο με άφησε από το ράμφος του και ξεκίνησε να τραγουδάει μόνο του στο φεγγάρι για τον ερχομό μου. Τα άλλα γέλασαν και ένα το φώναξε να επιστρέψει. Επέστρεψε αμέσως, ενώ εγώ έβλεπα ξεκάθαρα πλέον το φεγγάρι από κοντά. Ήταν θέμα λίγων λεπτών να έρθουμε κοντά.

Τα αστέρια με αφήσανε μόλις φτάσαμε δίπλα του και πέταξαν προς το διάστημα. Κοιταχτήκαμε. Ήταν γλυκό και αμήχανο. Του χαμογέλασα. Του ‘πιασα το χέρι και το έσφιξα στο δικό μου. Φάνηκε να νιώθει αμέσως πιο άνετα. Μου χαμογέλασε αρχικά ντροπαλά και μετά πλατιά και άγαρμπα. Μου ‘δειξε με το χέρι του ευθεία. Δεν πρόσεξα κάτι. Συνέχισε να μου δείχνει πιο πεισματικά αυτήν την φορά. Συγκέντρωσα το βλέμμα μου και πρόσεξα μια ξύλινη κούνια πάνω στην επιφάνεια του, στο πάνω άκρο του μισοφέγγαρου. Περπάτησα μέχρι εκεί και την περιεργάστηκα. Είχε θέση για ένα μόνο άτομο και φαινόταν άφθαρτη. Είχε σκαλισμένα στο πάνω μέρος της αστέρια, ενώ τα πόδια της ήταν διακοσμημένα με ανάγλυφα κύματα. Ανέβηκα πάνω της. Από ‘κει έβλεπα όλον το κόσμο. Τα αστέρια πετούσαν και κάποια απ’ αυτά -τα ομορφότερα, με τις μακριές ουρές- πέφτανε στο κενό σχηματίζοντας γαλάζιες και φλόγινες γραμμές στο μαύρο διάστημα. Μια μελωδία έφτασε στα αυτιά μου. Το φεγγάρι σιγοτραγουδούσε. Με έσπρωξε απαλά στην πλάτη και ξεκίνησα να ταλαντεύομαι. Το σύμπαν, όλο, ήταν μπροστά μου.

Σαν έρθουν κάποτε καιροί, των κλεψυδρών κουρσάροι

ανήλιαγα απογεύματα, νύχτες χωρίς φεγγάρι

Ένα θυμήσου μοναχά, στις γκρίζες καταιγίδες:

τούτες στη χούφτα να κρατείς γερά τις αλκυονίδες

Και στην κουρτίνα τύλιξε, για το κακό χαλάζι

τ’ αέρι του απόβραδου, τ’ ασήμι στο περβάζι

Και πλάι στην αυλόπορτα, έχε καλά θαμμένο

το καλοκαίρι το παλιό, τ’ ονειροκεντημένο

Θυμήσου επάνω στο νερό, ψιθύρων μονοπάτια

από μετάξι περσικό ασημοσκαλοπάτια

λουσμένα μ’ αστερόσκονη, τα νεροκορφοβούνια

απόμερη στη ράχη μου, μια σκουριασμένη κούνια

του αγεριού του νοτικού, τη δροσερή του χτένα

τη συντροφιά που σου ‘κανα και έκανες σε μένα.

Κατέβα τώρα τα σκαλιά, αστεροκαβαλάρη

και κρύφ’ τα πάλι αθόρυβα κάτω απ’ το μαξιλάρι

Κι ένα στερνό πριν κατεβείς: τον κόσμο τον γαλάζιο

χάντρα στον δίνω, φυλαχτό, και στο λαιμό στον βάζω

τις χειμωνιάτικες βραδιές, να ‘χεις να ψηλαφίζεις

τις εποχές που σου άνηκε και πια δεν τον ορίζεις.

-Αγγέλας & Ψηλέας Ψογκ

ΜΑΖΙ μ' αλήτες, αγίους και τρελούς

Το σλίτζι δεν είναι μόνο blog, δεν είναι ανεπίσημος εκδοτικός όμιλος, δεν είναι ούτε καλλιτεχνική ομάδα, δεν είναι οργάνωση. Είναι, θα λέγαμε, κάτι σαν μια άτυπη κοινότητα.

Βασίζεται στην όρεξη, στην πρωτοβουλία, στη συμμετοχή, στην υπευθυνότητα, στη θέληση, στην προσωπική επαφή. Δεν προσφέρουμε τέχνη και δεν παράγουμε θέαμα. Δημιουργούμε, εκφραζόμαστε, περνάμε καλά, δοκιμάζουμε πράγματα, εξελλίσουμε τους εαυτούς μας και τις σχέσεις μας.

Παράλληλα, είμαστε ανοιχτοί -και κάτι παραπάνω- στο να μας στέλνετε ό,τι θέλετε και να συμμετέχετε όπως θέλετε. Από το να στείλετε κείμενα, αυτοκόλλητα και φωτογραφίες, μέχρι το να πάρετε βιβλία να μοιράζετε στην πόλη σας, από το να μας προτείνετε ιδέες και να μας βοηθήσετε σε κάτι που κάνουμε, μέχρι το να σας βοηθήσουμε εμείς σε κάτι που θέλετε να κάνετε. Και, φυσικά, όσο περισσότερο κάνουμε μαζί πράγματα, τόσο χάνονται το «μας» και το «σας» και γίνονται σλίτζι.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως όποια πρόταση και αν κάνετε εμείς θα την δεχτούμε. Ένα απαραίτητο κριτήριο είναι αυτό που προτείνεται να «ταιριάζει» και ένα ιδανικό είναι να νιώθετε τον εαυτό σας κομμάτι του σλίτζι, ακόμη κι αν προς το παρόν δεν είστε. Συγκεκριμένα, εάν ήδη σας έχει περάσει από το μυαλό η συμμετοχή με κάποιο τρόπο, τότε θα ‘στε χαζοί αν διστάσετε.

Μία «άτυπη κοινότητα» χάνει το νόημα της αν δεν αλληλεπιδρά με τους «γύρω» της και αν οι «γύρω» της δεν μπορούν να γίνουν «εντός» της.

Φιλιά!

ναι στο όχι, όχι στο ναι, ναι στο ναι και όχι στο όχι

Χάος. Διαλυμμένες οικογένειες. Άδειοι δρόμοι και ράφια στα σούπερ-μάρκετ. Ηλικιωμένοι που αργοπεθαίνουν στις ουρές των ΑΤΜ, αγκωμαχώντας να εξασφαλίσουν ένα αξιοπρεπές υπόλοιπο της ημέρας. Αδίστακτοι ληστές που παραμονεύουν γύρω από κάθε ΑΤΜ, για να κλέψουν από ανυπεράσπιστα θύματα και τα ελάχιστα χαρτονομίσματα που έχουν στο πορτοφόλι τους. Παιδιά πρόωρα στερημένα της αθωότητας της ηλικίας τους, να ψάχνουν απεγνωσμένα για λίγα ψίχουλα στα σκουπίδια.

Εικόνες που μοιάζουν απευθείας βγαλμένες από κάποιο ζοφερό δυστοπικό μυθιστόρημα. Κι όμως, αποτελούν τη σκληρή πραγματικότητα μιας χώρας στο κρεβάτι της εντατικής, που βλέπει τον βίαιο θάνατο να την καρτερεί στη γωνία. Σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή, το εθνικό καράβι έχει αφεθεί στα χέρια ενός καπετάνιου που το οδηγεί κατευθείαν στον καταρράκτη: Επικαλούμενος το δημοκρατικότερο όλων μέσο, το δημοψήφισμα, ο ΣΥΡΙΖΑ αφήνει το λαό να βγάλει το φίδι από την τρύπα, αποποιούμενος τις -δημοκρατικές- ευθύνες του. Απώτερος στόχος του; ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΕΞΕΛΙΧΘΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΑΥΤΑΡΧΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ.

Και αν ακόμη αμφιταλαντεύεστε μέσα σε αυτό το ψευδοδίλλημα, αρκεί να αναλογιστείτε ποιοι είναι οι τασσόμενοι υπέρ του ΟΧΙ. Μαφία, κομμούνια, δοσίλογοι, αναρχοάπλυτοι και φασίστες (αν ποτέ κατάλαβε κανείς τη διαφορά αυτών των δύο), ναρκομανείς, πόρνες, μετανάστες. Και πάνω απ’ όλους, οι βολεμένοι με τα λεφτά στις Ελβετίες, που δεν τους ενοχλεί καθόλου να διαλυθεί μια ολόκληρη χώρα, αφού μετά θα μπορούν να αγοράζουν ακίνητα σε τιμές μιας Κόκα Κόλας -αν όχι φτηνότερα.

Ακόμη δεν πειστήκατε; Το ΟΧΙ σημαίνει ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ. Να πού οδεύουμε με μαθηματική ακρίβεια: Έξοδος από το Ευρώ. Εξευτελισμός στους Ευρωπαίους εταίρους. Άνθρωποι που πεθαίνουν από την πείνα σε κάθε πεζοδρόμιο. Βάναυσοι ξυλοδαρμοί ηλικιωμένων σε κάθε γωνιά. Μια Ελλάδα δίχως ρεύμα και νερό. Σε κάθε διασταύρωση, μια στοίβα διαλυμένων αυτοκινήτων, λόγω της έλλειψης φαναριών. Ένας ουρανός σκοτεινιασμένος από το σμήνος των ιπτάμενων αναρχικών που θα κρύβουν τον ήλιο. Θα σπέρνουν τον τρόμο σκορπίζοντας παντού φέιγ βολάν και μολότοφ. Καμία εφαρμογή δεν θα μπορεί να κατέβει στα iPhone μας με ελληνική πιστωτική κάρτα. Οι γυναίκες κι οι κόρες μας θα αναγκαστούν να καταφύγουν στην πορνεία για τα λεφτά. Τα παιδιά μας εθισμένα στην πρέζα. Κλείσιμο της επιχείρησης του Άδωνι Γεωργιάδη. Επιθέσεις δεινοσαύρων. Συνθήματα με σπρέι στις τράπεζες. Στην ατμόσφαιρα ασφυκτική σκόνη από τα πλήρως ισοπεδωμένα κτήρια μιας ολόκληρης χώρας. Καθοδηγούμενα από Αρειανούς ιπτάμενα κομμάτια μουσακά θα πυροβολούν με λέιζερ τους πολίτες, λίγο πριν ένα πελώριο τσουνάμι καταπιεί για πάντα την πολύπαθη Ελλαδίτσα μας.

Την Κυριακή, λοιπόν, κάνουμε τη σωστή επιλογή για το μέλλον των παιδιών μας. Γιατί όπως είπε και ένας από τους σπουδαιότερους πολιτιστικούς εκπροσώπους της χώρας μας, ΕΜΕΙΣ ΝΑΙ, ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΕΥΡΩΠΗ.

-Ψηλέας Ψογκ, Αγγέλας

Υ.Γ.: Το σλίτζι τα είχε πει. Όλα αυτά θα είχαν αποφευχθεί αν ο Γιώργος Παπανδρέου είχε κερδίσει τις εκλογές του Ιανουαρίου. 

το καλύτερο παιχνίδι του κόσμου (απαντήσεις εκπομπής 11.05)

Τη Δευτέρα 11.05, την ώρα της εκπομπής, παίξαμε το καλύτερο παιχνίδι του κόσμου, καλώντας όσους "Μάγκες & Κούκλες" ακούγανε, να μας πουν με τι "μοιάζουν" και τι τους θυμίζουν ορισμένοι γνωστοί και "επιφανείς" Έλληνες.
Σήμερα λοιπόν, δημοσιεύουμε ορισμένες (τις περισσότερες) από τις απαντήσεις, οι οποίες είναι ωραίο να υπάρχουν και γραπτά.

(Οι "επιφανείς Έλληνες", είναι οι: Θέμος Αναστασιάδης, Θόδωρας Φορτσάκης,  Ζωή Κωνσταντοπούλου, Άδωνις Γεωργιάδης, Παντελής Παντελίδης και Γιάννης Πρετεντέρης)

Ψηλέας Ψογκ

• Ο Άδωνις κουδουνίστρα μωρού. Κάπως έτσι μου φαίνεται ότι κάνει και στην πραγματικότητα.

• Η Ζωή ύαινα (ή και σμέρνα, θα μπορούσε).

• Ο Θέμος μπιχλιασμένο βρακί (σλιπάκι, όχι μποξεράκι), σε αποχρώσεις κιτρινοπράσινες.

• Ο Παντελίδης μου θυμίζει ξανά σλιπάκι, απλώς όχι απαραίτητα βρώμικο, άσπρο.

• Ο Πετεντέρης μου θυμίζει κάτι σαν αυτές τις χρωματιστές φατσούλες που πουλάνε στο κέντρο, που τις πλάθεις με τα χέρια σου όπως θες και έχουν απλώς μάτια και μια τούφα μαλλιά.

Αγγέλας

• Ακούγεται ΤΕΛΕΙΩΣ άκυρο, το ξέρω,αλλά ασυνείδητα όταν σκέφτομαι τον Αδωνι μου 'ρχεται στο μυαλό η μπλε-κίτρινη σακούλα του ΙΚΕΑ.

• Ο Φορτσάκης εμένα μου θυμίζει περιστέρι που χέζει στα πιο σατανικά μέρη, πάνω σε μπουφάν, σε παπούτσι ή οπουδήποτε ξέρει πως θα σου καταστρέψει την ημέρα αν χέσει.

• Ο Παντελίδης είναι προχειροφτιαγμένη αφίσα για καλοκαιρινό πάρτι - greek night της ΔΑΠ σε κάποιο κλαμπ στον Αλιμο ή στη Γλυφάδα, που το διοργανώνει κάποιος Τάκης/ Ντίνος/ Μπέττυ.

• Ο Θέμος είναι σακούλα ανθρωπόμορφων Κόκο Ποπς τα οποία έχουν κάνει επίτηδες τρυπούλα στο πλάι της σακούλας έτσι ώστε μόλις ανοίγεις το κουτί χύνονται κάτω ΟΛΑ.

Μαρία Β.

• Ο Θεμος Αναστασιάδης μου θυμίζει μαυρη δερματινη πολυθρόνα που εχει καπως ξεφλουδισει και εχει γινει αηδια από την πολύ χρήση!!

Λυγερή

• Εμενα ο Θεμος Αναστασιαδης μου θυμιζει μια βρεγμενη τουφα με τριχες στην γωνια του μπανιου.

χαμούρα

• Ο Άδωνις ειναι ενα μικρο αλλα χοντρο,πλαστικο κιτρινο παπι μπανιερας που το 'χει φαει λιγο ο σκυλος.

• Ο Θέμος ειναι απο εκεινα τα κομιξ που δινουν δωρο με τις εφημεριδες και υπαρχουν παντα στην τουαλετα για ωρα αναγκης.

• Η Ζωή ειναι ενας ρινοκερος που τρεχει θυμωμενος σε μια απεραντη κοιλαδα χωρις προορισμο.

• Ο Παντελιδης αν ηταν μυρωδια θα ηταν οπως οταν ανοιγεις την ντουλαπα με τα παλτα των παππουδων σου.

• Ο Πρετεντερης ειναι αυτο το παρατημενο παπουτσι που βλεπουμε που και που σε καποια ακρη του δρομου, μονο του, χωρις το ζευγαρι του.

"Δυο Τελείες"

• Αν ο Άδωνις ηταν πραγμα μου φαινεται οτι θα ηταν η ακιδα του ξυλου που μπαινει ξαφνικα και πρεπει να σκαλισεις το δαχτυλο για να βγει.. τοσο εκνευριστικο.

Νίκος

• Ο Άδωνις Γεωργιάδης μου θυμίζει σκατά. Επίσης, καρκίνο και από μπρος και από πίσω, που θα συναντηθούν στη μέση.

• Ο Θέμος θα ήταν η μύγα πάνω στα σκατά του Άδωνι.

• Η Ζωή είναι υπεράνω σχολιασμών και κρίσεων, είμαστε πολύ "λίγοι" για να την πιάνουμε στο στόμα μας.

• Ο Πρετεντέρης, κακό καθηγητή σε σχολείο ο οποίος έχει άπειρα κόμπλεξ και η θέση του σίγουρα δεν είναι κοντά σε παιδιά, αλλά είναι εκεί για να μας θυμίζει ότι δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να είναι καλοί, υπάρχουν και ελλατωματικοί χαρακτήρες.

malakas.takis

• Ο Παντελιδης θυμιζει το απολυτο κλαμενο μουνι. ενα μουνι που σταζει δακρυα χωρις σταματημο και χτυπαει παλαμακια ως ενδειξη δυστυχιας και εγκαταλειψης.

• Bonus: Αν ο Βαρουφάκης ηταν τραγουδι σιγουρα θα ηταν το "πειραζει που ειμαι μεγαλη φιρμα".

cA.lu

• Η Ζωή μου θυμίζει άγριο και δυνατό άλογο, που είναι πολύ καλό στους αγώνες και χλιμιντρίζει όλη την ώρα.

• Ο Θέμος μου θυμίζει κερί αυτιού.

• Ο Φορτσάκης μου θυμίζει λίγο αυγό και λίγο δεινόσαυρο, αλλά περισσότερο τεράστιο αυγό δεινοσαύρου, στάνταρ πράσινου.

• Ο Άδωνις μωρό με τεράστια άσπρη πάνα και άσπρο "πράγμα" στο κεφάλι, που όλη μέρα θα είναι ξαπλωμένο ανάσκελα και θα κλαίει κουνώντας τα χέρια και τα πόδια του.

• Ο Πρετεντέρης μου θυμίζει γκρι κατσαρά μαλιά γιαγιάς, με πολλά ρόλει, που κάθεται όλη μέρα στο μουσταρδί της καναπέ (με λεπτό ύφασμα) και βλέπει τηλεόραση.

• Ο Παντελίδης θυμίζει κάπως κόκκινο δερμάτινο πολυτελή καναπέ.

thakrya

• Η Ζωή είναι στρογγυλή εκκλησία, σίγουρα με τρούλο.

• Ο Θέμος Αναστασιάδης είναι το κουνούπι που έρχεται ΑΚΡΙΒΩΣ λίγο πριν κοιμηθείς, στη φάση μισοξύπνιος - μισοκοιμισμένος, και ζουζουνίζει μες το αυτί σου.

• Ο Φορτσάκης θα ήτανε αυτό το τάπερ του παγωτού που είναι στη κατάψυξη και το ανοίγεις καμιά φορά όταν είσαι σε απελπισία, αλλά βλέπεις πως έχει κατεψυγμένα φασόλια.

• Ο Παντελίδης θυμίζει πολύ το κόκκινο fiat punto του 2002. Επίσης, αν ήταν ανέκδοτο, θα ήταν αυτό με τον "πέστο και τον ξαναπέστο" που για κάποιον ανεξήγητο λόγο, όταν ήμασταν Δημοτικό όλοι το λάτρευαν και το έλεγαν συνέχεια σα να μην ξέρουν άλλο ανέκδοτο.

Υ.Γ.: Όποιος θέλει να ακούσει ολόκληρη την εκπομπή, μπορεί να το κάνει από εδώ.

μυστήρια των σχολικών χρόνων

Τα καλύτερα χρόνια της ζωής  του κάθε ανθρώπου ταυτίζονται για πολλούς με τα σχολικά, ενώ οι ίδιοι τα αναπολούν με αβάσταχτη μελαγχολία και θα γυρνούσαν σίγουρα τον χρόνο πίσω μόνο και μόνο για να τα ξαναζήσουν. Με μία προσεχτικότερη ματιά παρατηρούμε, ωστόσο, πως τα χρόνια αυτά είναι γεμάτα μυστηριώδεις καταστάσεις και ερωτηματικά, ανεξήγητα γεγονότα, που όλοι λίγο πολύ έχουμε βιώσει αν και δεν τους δίνουμε τη δέουσα σημασία. Γι' αυτό είμαστε και εμείς εδώ να σας τα παρουσιάσουμε και να σας βοηθήσουμε να αντιληφθείτε πως κάτι δεν πάει καλά στον εκπαιδευτικό τομέα.

Αρχικά, τα σχολικά χρόνια είναι τα χρόνια εκείνα που πολλά παιδιά αποφασίζουν για κάποιο περίεργο λόγο μαζικά, πως πρέπει να γίνουν "μάγκες". Φυσικά η μαγκιά περνάει από διάφορα στάδια, παραδείγματος χάρη στο γυμνάσιο το κάπνισμα είναι αρκετό, ενώ στο Λύκειο που το να καπνίζεις γίνεται και λίγο mainstream κάθε μάγκας που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να καπνίζει μπάφο και να έχει ύφος "πόσο underground και αλήτης είμαι ρε φίλε;". Στους νεαρούς μαθητές οι οποίοι ονειρεύονται να ακολουθήσουν μία καριέρα "μάγκα", να επισημάνουμε πως απαραίτητο στοιχείο καθόλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας τους είναι και το  ύφος "έχω ζήσει πολλά και ξέρω, πρόσεχε φίλε μην πάθεις τα ίδια (αλλά αν θες να είσαι τόσο γαμάτος όσο εγώ, πρέπει να τα πάθεις)"

Προσωπικό μυστήριο είναι τι ακριβώς κάνει το μπλε κομμάτι της γόμας. Υποτίθεται πως σβήνει το μελάνι. Το μεγαλύτερο ψέμα στην ανθρωπότητα! Σβήνει το μελάνι επειδή είτε σκίζεται το χαρτί είτε επειδή τη θέση του παίρνει μια μπλε μεγαλύτερη μουτζούρα. Αν θέλουμε να είμαστε και λεπτολόγοι ούτε το κόκκινο δεν πολυκάνει τη δουλεία του, αφού κι αυτό που και που αφήνει μια κόκκινη μπούρδα όταν επιχειρήσετε  να σβήσετε κάτι. Και μάλιστα, οι συγκεκριμένες γόμες κάποτε θεωρούνταν οι καλύτερες της "αγοράς"...

Επίσης,  αυτοί οι καθηγητές δεν καταλαβαίνουν πως όταν σκύβουν να δουν την άσκηση κάποιου παιδιού δεν είναι ό, τι πιο ευχάριστο να έχεις τον κώλο τους στη μούρη σου; Όντας άτομο με πολυετή εμπειρία στο παραπάνω δυσάρεστο φαινόμενο δηλώνω την έντονη απόγνωση μου καθώς οι κώλοι καθηγητών μάλλον θα με ακολουθούν όσο είμαι μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας είτε αυτή λαμβάνει χώρα στο σχολείο είτε στο πανεπιστήμιο.

Τέλος, δε θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε και τη σχέση των εκπαιδευτικών με τους προτζέκτορες! Οι καθηγητές λοιπόν, κάθε φορά που προσπαθούν να παρουσιάσουν κάτι στην τάξη χρησιμοποιώντας προτζέκτορα και θέλοντας να προωθήσουν τις "νέες τεχνολιγίες στην εκπαίδευση", ξαφνικά μετατρέπονται σε παππούδες από το χωριό, των οποίων η σχέση με την τεχνολογία είναι παρόμοια με τη σχέση του Αγγέλα με τον αθλητισμό. Το αποτέλεσμα είναι να χάνουν 20-25 λεπτά από το μάθημα και, τελικά, να λένε αυτά που έχουν να πουν με τον κλασσικό, πατροπαράδοτο τρόπο.

Υπάρχει όμως και ένας παράγοντας τον οποίο δε λάβαμε υπόψη. Κάθε τάξη έχει έναν (και μόνο έναν) μαθητή, ο οποίος με τα χρόνια έχει αποκτήσει (σχεδόν επίσημα) το ρόλο του "τεχνικού της τάξης". Ό,τι πρόβλημα και να υπάρξει, ο τεχνικός θα το ψάξει, μπορεί να του πάρει 10-20 λεπτά, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να μην βρει. Είτε αυτό πρόκειται για προτζέκτορα, είτε για σύνδεση στο internet, είτε για χακινγκ στη google, ο τεχνικός θα το καταφέρει, παρ' όλο που συνήθως στα άλλα μαθήματα είναι σχετικά άχρηστος. Και στην πληροφορική άχρηστος είναι, αλλά συγκεκριμένα στο να λύνει προβλήματα με προτζέκτορες, είναι επαγγελματίας!

-Αγγέλας, Canis Lupus