Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παρτ' αυγό και κούρευ' το. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παρτ' αυγό και κούρευ' το. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

29.11.17

Παρασκευές

Όταν είχα περάσει στη σχολή, τις Παρασκευές στην κατάληψη έρχονταν διακόσια πενήντα άτομα, χωρίς υπερβολή. Από τη μία και μετά δεν χώραγες να πας μέχρι το μπαρ, ήθελε αγώνα. Έφευγα και η μπλούζα μου ήταν σα να την είχα βάλει πάνω απ' το τζάκι με τους καπνούς που ρούφαγε από τόσο κόσμο που 'χε μέσα. Και μόνος σου να πήγαινες, και καινούριος να 'σουν στην πόλη, θα έβρισκες σίγουρα κάποιον να μιλήσεις αφού ήτανε όλοι εκεί. Από τότε βέβαια, οι πιο πολλοί πρώτα πηγαίναν και χαλάγανε αρκετά λεφτά σε καφενεία και ρακάδικα και μετά έρχονταν σε 'μας να χαλάσουν τα υπόλοιπα. Εννοείται ότι στις συνελεύσεις που γύρναγε κράνος όλο εικοσάλεπτα και πενηντάλεπτα βάζανε. 

Τώρα πια, ζήτημα είναι να μαζεύονται εβδομήντα άτομα. Δεν είναι πια κουλ, υπάρχουν και «πολιτικές διαφωνίες», Χριστέ μου, για το αν θα πουλάμε βιβλία, για το αν θα κλείνει δυόμισι ή τρεις και κάτι τέτοια. Αυτοί που πρέπει όμως, είναι ακόμη εκεί και, ξέρετε κάτι, με πολλές ιδέες στα μυαλά τους, με ζωντάνια και ελπίδα παρά τις απογοητεύσεις, με πείσμα και επιμονή. Είναι εκεί και δίνουν ζωή στο καλύτερο μέρος να περάσεις την Παρασκευή βράδυ σου, στο χώρο που θα κάνεις τις πιο σημαντικές κουβέντες, στο χώρο που θα πας να αναζητήσεις κι άλλους που δεν παραιτήθηκαν απ' τον αγώνα για την ελευθερία, κι άλλους που τους νοιάζει η δικαιοσύνη και παίρνουν προσωπικά κάθε αδικία, κι άλλους σαν εσένα. Είναι και θα παραμείνουν εκεί, γιατί δεν έχουν άλλη επιλογή.

-C. Lupus

29.11.16

Νεφέλη


Η μικρή Νεφέλη δε μίλαγε συχνά. Της άρεσε η lita και έλεγε πως της μοιάζω. Ήταν ενθουσιώδης και όλοι την ήξεραν έτσι. Αυτή και η λεμονιά ερχόντουσαν στα odeon. Μου έπαιρνε τα φίλτρα και έκανε πως καπνίζει, κι ύστερα γελούσαμε. Και γελούσε δυνατά η Νεφέλη. Και είχε πλάκα. Σαν γνώρισε τον έρωτα, έγινε πολύ χαρούμενη. Θυμάμαι είχαμε μια κούνια και κάπου σκαστές καθόμασταν και λέγαμε. Μιλάγαμε εννοώ! Και μίλαγα εγώ και μίλαγε κι αυτή και όσο μιλάγαμε πληγωθήκαμε και οι δυο. Η κούνια έγινε καφετέρια και η καφετέρια παγκάκι με μπύρες, αλλά η Νεφέλη και 'γω συνεχίζαμε να μιλάμε και να λέμε πράγματα ασταμάτητα. Και πίστευα πως μοιάζαμε κι ίσως δε μοιάζαμε καθόλου, αλλά δεν είχε σημασία. Για καμιά μας δεν είχε σημασία. Και έμοιαζε με έρωτα, με δαχτυλίδια χίλια, και 'γώ έμοιαζα με τη μάνα της πολλές φορές στη γκρίνια. Κι ό,τι κι αν γίνει στη ζωή, δικιά μου ή δικιά της, ενωθήκαμε που λες στα μέσα και στα έξω. Και την είδα με κάθε λογής πτυχή και γνώρισα έναν άνθρωπο λες και ήμουνα αυτή.


19.10.16

ράμδα, λο


 Το δέρμα μου είναι απαλό και λείο. Δερματική τελειότητα. Απουσία τραχύτητας. Αποπνέει ηρεμία. Φυσικό. Λευκό.  Μισώ τις ενυδατικές κρεμούλες, αυτές είναι μόνο για το κουτάλι μου. Εξαιρετικό βραδινό, κυρίες μου. Με προσοχή, όμως, δεν θέλουμε φούσκωμα. Το βαριέμαι εύκολα το δέρμα μου. Παίρνω ένα ξυράφι κι αρχίζω να το ξύνω. Ξεκινάω από κάτω προς τα πάνω. Ανάποδα. Πιάνω το πόδι μου με το ένα χέρι σφιχτά και με το άλλο το ξυράφι μου.  Η λεπίδα να διεισδύει και να το ξεριζώνει. Τρίμματα δέρματος να πέφτουν στο πάτωμα. Μικροί και εύθραυστοι δερμάτινοι πύργοι. Σομόν απόχρωσης με λίγο κόκκινο. Λατρεύω το κόκκινο σε οτιδήποτε. Γίνεται να μην έχουν οι πύργοι μου; Κάθε μέλος του σώματος αντιστοιχεί και σε μια δερμάτινη, νωπή από το αίμα πυραμίδα. Τις τοποθετώ σε όμορφα γυάλινα βάζα με ετικέτες, για να τις ξεχωρίζω, και τις κρεμάω στο ταβάνι. Θέλω το στόμα μου ελεύθερο, όπως το μυαλό μου. Θέλω οι πύργοι μου να είναι είναι αγνοί, ανέγγιχτοι, αμόλυντοι. Μόνο σομόν και κόκκινο. Δεν θέλω τα χρώματα σας. Απαγορεύεται η είσοδος. Θέλω να ακούω τις φωνές και τις σιωπές μου. Όχι, δεν χρησιμοποιώ πετσέτα για να βουλώσω το στόμα μου. Άμα θέλω να με ακούσει όλη η πολυκατοικία, με ακούει. Κοιτάω τις πληγές μου. Μα δεν είναι απαίσιες; Τι μου έκανα; Κι όχι δεν θα φορέσω αύριο μακριά ρούχα. Κοντά κι αέρινα,Κύριε. Δεν κρύβω κάτι. Δεν έχω και και κάτι να κρύψω.  Με υποτιμώ. Δεν το περίμενα, ίσως, να σπάσει το ξυραφάκι. Να βρει κόντρα στο πέρασμα της η λεπίδα μου πέτρα. Τραχιά, σκληρή και μαύρη. Αυτό έχω μέσα μου; Την περιεργάζομαι με τα μάτια μου και χάνω την όραση μου. Ώστε, έτσι, είναι να είσαι τυφλός; Αφή! Ναι, ναι. Κόπηκα. Κάτι μυτερές κορυφές μου 'κοψαν το χέρι. Το δεξί. Τι να το κάνω το αριστερό ρε; Τέλος πάντων. Παίρνω το σπαθί μου, το κρατάω με τα πόδια μου και κόβω το άλλο χέρι. «Ή ένα ή κανένα. Μαζί και στη ζωή μαζί και στο θάνατο.» Αυτά μου ψιθύρισε το αριστερό χέρι για το δεξί λίγο πριν με προτρέψει να το σκοτώσω. Τι ρομαντικό, η γάτα μου κρυφάκουγε και συγκινήθηκε. Πλημμύρα, οι πύργοι μου παρασύρονται από το αίμα μου. Το πέρας της εποχής των πυραμίδων ήρθε και το έφερα εγώ. Εγώ τις γέννησα, εγώ θα τις σκοτώσω. Αφαιρώ τη ζωή απ’ ότι γεννώ πριν αυτό να βρει τρόπο να με σκοτώσει. Δεν έχει συμβεί μέχρι τώρα, δεν το αφήνω. Γεννάω συνέχεια. Μεγάλα, χοντρά, κλαψιάρικα μωρά. Μέρα με τη μέρα γίνονται όλο και πιο λαίμαργα, βγάζουν νύχια και τρώνε λίγο από μένα. Ψάχνω να κρυφτώ. Βρήκα κάπου. Ησυχία. Γεννάω. Τώρα. Η πιο δύσκολη γέννα της ζωής μου. Δεν πήγα μέχρι το μαιευτήριο, βαριόμουνα. Πεινάει πολύ. Ξύπνησα ιδρωμένος. Γύρω μου τα παιδιά μου. Χα! Δεν ήταν όνειρο, το 'ξερα. Αρπάζω την κουβέρτα μου και σκεπάζομαι. Φοβάμαι και φωνάζω.Παρήχηση του φ. Μα γιατί το κρεβάτι μου είναι τόσο μεγάλο; Κλαίω. Τα 'κανα πάνω μου. Α, να το αρκουδάκι μου. Δεν έχει σπαθί πια για να σκοτώσει τα τερατώδη μωρά. Κλαίει κι αυτό στην αγκαλιά μου. Ένα κοκαλιάρικο χέρι εμφανίζεται από το κάτω μέρος του κρεβατιού,αρπάζει το αρκουδάκι μου και το τρώει.  «Σεισμός!», η πολυκατοικία κατέρρευσε και έμεινε μόνο το κρεβάτι μου. Προσπαθούν να ανεβούν πάνω. Τα καταφέρνουν. Μα τι ηλίθιος που ‘μαι. Δεν με ήξερα καλά. Κλείνω τα μάτια, νιώθω τα δόντια τους στη σάρκα μου. «Σ’αρέσει;» μου ψιθυρίζει κάποιο ηδονικά, σχεδόν σεξουαλικά, στο αυτί όσο εγώ φωνάζω από τον πόνο. Βρήκα τι μισώ περισσότερο στον κόσμο. Τα δάκρυα αρχίζουν και καίνε τα μάγουλα μου. Περιέχουν οξύ σε υψηλή περιεκτικότητα είδα στο μπουκαλάκι. Σηκώνομαι από το κρεβάτι και πέφτω κάτω. Βρίσκομαι στα ερείπια της πολυκατοικίας. Η απέναντι βλέπω καρφώθηκε στον λαιμό από τον νεροχύτη. Τι ηλίθια, μα πως τα κατάφερε; Πάντα καταφέρνω και με εντυπωσιάζω. Ακόμη να μάθω πρώτες βοήθειες. Τέλος πάντων, της βγάζω την βρύση απ’ το λαιμό,την τυλίγω με το κασκόλ μου, να μην φαίνονται οι πληγές, κι ορίστε, τίποτε δεν άλλαξε.

-Μωρό μου, με παντρεύεσαι;
-Μόνο για σήμερα, ναι.

Αχ ήμασταν τόσο ερωτευμένοι έπρεπε να μας βλέπατε.


                                                                                                                       -Αγγέλας 

1.3.16

αποσύνθεση

Α ναι συγγνώμη, ξέχασα τους τρόπους μου. Αγνόησα την κοινωνικότητά μου. Παίρνω μια μπύρα και έρχομαι. Άμστελ ή Φιξ; Φιξ;! Μαλάκας είσαι ρέ; Ντάξει δε σου μιλάω μαλάκα, άμστελ ρεεεε, μόνο σου λέω. Όχι ρε μαλάααααακες, τι λέτε ρεεε Βεργίνα ρε. (Ναι, θέλω άλλο ένα τέταρτο να κάνουμε πως διαφωνούμε για το ποιο ζεστό κάτουρο είναι το πιο νόστιμο. Θέλω να κάνουμε κουβέντα. Να κάνουμε πως διαφωνούμε. Ναι δεν ζω καπιταλιστικά. Είμαι ό,τι πιο αναρχικό ξέρω. Πηγαίνω σε λάιβ και πάρτι, φοράω μαύρα, αράζω Εξάρχεια).  Κάτσε να πάρω ένα εικοσάρικο από την τράπεζα. Φωτιά στις τράπεζες. Αλλά ντάξει κάτσε να το βγάλω. Να πάρω κι άλλη μια μπύρα, κανένα ποτό, κάτι. Μαλάκα μπάτσος! Κάτσε να το παίξω ξεχού. Μαλάκα είμαι κλασμένος. ΕΙΜΑΙ ΚΛΑΣΜΕΝΟΟΟΟΣ! ΦΩΤΙΑ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΡΕ!!!! Πήρα το εικοσάρικο. Νταξει δέκα απ' αυτά θα πάνε στην ξήγα. Μαλάκα είμαι αλλού. Αλλού σου λέω.  Νομίζω πως νιώθω, νιώθω σε μια εποχή που κανείς δεν νιώθει. Γίνομαι αστείος για να γίνω αρεστός. Πίνω για να γίνω αστείος, να με κάνετε παρέα, είμαι αστείος. Κάνω πως γελάω με τα αστεία σας. Η επανάσταση μου είναι ο αντιεξουσιαστικός μου καφές, η μπύρα που παίρνω, τα ντέλια που ακούω, τα πάρτι οικονομικής ενίσχυσης σε συντρόφους και σε δομές που κάνω ότι ξέρω, οι ρακές που πίνω, το γλυκό δηλητήριο που αποσκοπεί στην κοινωνικότητά μου. Καπνίζω, γιατί δεν ξέρω τι να κάνω τα χέρια μου. Σήμερα δεν έχω τσέπες, τα κουνάω πέρα δώθε, αισθάνομαι γελοίος, τα χέρια μου χορεύουν και δεν ξέρω τι να τα κάνω. Ανάβω ένα τσιγάρο να απασχολώ το ένα μου χέρι. Χρόνος για την κατάληψη δεν υπάρχει. Χθες ξενύχτησα. Οι φασίστες με κυνηγούν, με θεωρούν επικίνδυνο. Και όταν πάω να νιώσω φόβο και απέχθεια για τον εαυτό μου, για το κενό που νιώθω, φροντίζω να το θάψω όσο πιο βαθιά γίνεται με μια ρουφηξιά αμμωνιοζόλ και ποδαρίλας, με μια γουλιά κόκκινου κρασιού, με λίγο ξυδάκι. Μέχρις ότου να γίνω αστείος, να γίνω αρεστός, να κάνουμε παρέα, να με παίρνετε τηλέφωνο. Έκαψα ένα κάδο. Ξεκαύλωσα, δεν καταλαβαίνω το το αίσθημα ικανοποίησης που με κατακλύζει. Επιτέθηκα στον καπιταλισμό. Φώναξα συνθήματα στη συναυλία. Η αλληλεγγύη μου περισσεύει.

Μια τραυματισμένη γάτα με πλησιάζει. Είναι μαύρη. Με πλησιάζει επιθετικά. Μα περνάω καλά. Έχω γκόμενες, έχω την κοινωνική επιβεβαίωση, έχω χτίσει την εικόνα μου. Ο έρωτας που νιώθω είναι οι γκόμενες που φασώνω και πηδάω στα πάρτι. Η γάτα προχωράει και τελικά κάθεται δίπλα μου και μου ψιθυρίζει στο αυτί κάτι που δεν μπορώ να το καταλάβω. Καταλαβαίνω από τον τόνο της φωνής της ότι δεν μου λέει κάτι αστείο. Ξύπνησα. Η γάτα νιαούριζε όλο το βράδυ μέσα στο αυτί μου. Κοιμήθηκα σκατά και ξύπνησα με πονοκέφαλο. Άργησα και έχω δουλεία. Ο πονοκέφαλος ακόμη να μου περάσει. Έχω πονοκέφαλο τρία χρόνια.  Πλέον ο πονοκέφαλος μου έχει επεκταθεί σε όλο μου το σώμα. Τα άκρα μου πονάνε και το μυαλό μου καταριέται τη στιγμή που γνώρισε την μαύρη γάτα. Με ακολουθεί παντού και όταν πάω να μιλήσω μου φωνάζει επιθετικά και κλέβει ένα κομμάτι από κάποιο όργανο μου. Λατρεύει την καρδιά. Τώρα, έχει περισσέψει μόνο ένα μικρό κομμάτι από αυτήν. Το κομμάτι αυτό με κάνει να αισθάνομαι ζήλια και απογοήτευση. Και όταν την βλέπω να κατασπαράζει λαίμαργα την καρδιά μου, το συκώτι και τους πνεύμονες μου, να καθαρίζεται  από το αίμα μου, πάω να της ορμίσω, αλλά ξεχνάω πως δεν έχω πλέον φωνή και το σώμα μου είναι βαρύ. Οι φωνητικές μου χορδές είναι το πρώτο πράγμα που φρόντισε να εξαφανίσει από μέσα μου. Την ικανότητα μου να μιλάω. Χθες το βράδυ την έπιασα να κοιμάται. Είχε στο στόμα της κάποιο μισοφαγωμένο όργανό μου. Πλησίασα σιωπηλά, την έπιασα σφιχτά από το λαιμό και την έπνιξα στον ύπνο της. Έφτυσε ένα κομμάτι της καρδιάς μου, και μετά ξέρασα ό,τι είχε απομείνει από μέσα μου πάνω της και έκλαψα.

                                                                                                                                  -Αγγέλας

13.2.16

φρέντο

Εκεί που κάνεις λίγο την αδιάφορη και γυρνάς το κεφάλι απ'την άλλη, ενώ μιλάει. Χαχ, και πράγματι για λίγο δυσανασχετεί, σκέφτεται μπορεί να βαριέσαι. Το βλέπεις στο πρόσωπό του, νιώθεις λίγο άσχημα.

Αααμμ, μετά.. μετά.. όχι αρκετή οικειότητα ακόμα. Μιλάει και κοιτάς και θες να τον φιλήσεις ή να τον αγκαλιάσεις, μα πως να τον διακόψεις. Άσε και τώρα μπροστά στους φίλους του. Ωωω σε τρώει. Θες να το κάνεις.

Και τότε χαράματα στο λεωφορείο που προσπαθείς να κρατήσεις τον ώμο σου όσο πιο ακίνητο γίνεται, παρά τα τραντάγματα. Μην ξυπνήσει. Τον κοιτάς, τον βλέπεις. Και βασικά βλέπεις πολλά πράγματα, αλλά δεν είσαι σίγουρη. Αλλά μάλλον τα βλέπεις. Και ξαπλωμένοι εκεί, καρφωμένα βλέμματα, σιωπηλοί. Σα να 'στε στο σινεμά. Ξαφνικά μια έντονη ανάγκη. Το νιώθεις να σκαρφαλώνει τον οισοφάγο σου. Σκέφτεσαι ότι μάλλον θα το πεις κ δε θα το καταλάβεις. Λες και είσαι ναρκωμένη. Είναι η πιο άκυρη στιγμή. Είναι μάλλον η στιγμή που θα 'λεγες ένα ασήμαντο αστειάκι, έτσι για μια μικρή έκφραση στο πρόσωπό του.

Ντάξει τελικά σηκώθηκε να κλείσει το παράθυρο. Η ανάγκη υποχωρεί για τώρα..

Μες τις μικρές σου υποχωρήσεις, το μυαλό σου για λίγο δεν υπακούει. Σα να 'χεις θυμώσει. Ντάξει όχι θυμό θυμό. Θυμούλη, μικρό. Λίγος ηλεκτρισμός. Κατάλαβες. Τόσο ώστε να 'σαι λίγο απόμακρη το βράδυ. Κι όμως ξανά το απογοητευμένο βλέμμα του με λίγη απορία. Όπως στην αρχή, μόνο λίγο διαφορετικό. Φαίνεται πως τώρα πρέπει να δικαιολογηθείς. Χαχ, μα δεν αντέχεις για πολύ. Μια κουβέντα του, μία λέξη, άσχετη λέξη. Ίσα ίσα σαν πάει να ξεκινήσει την πρόταση. Κι ο ηλεκτρισμός στον αυχένα σου χαλαρώνει, ναρκώνεσαι πάλι.

Και φτάνεις σπίτι και σκέφτεσαι, και σκέφτεσαι, και σκέφτεσαι. Και αναρωτιέσαι αν όντως νιώθεις αυτό, που νιώθεις ότι νιώθεις. Εδώ μάλλον γελάς λίγο. Καθώς βλέπεις τον εαυτό σου τόσο μικρό και χαριτωμένο. Μικρό και χαριτωμένο, που πίστευε πως δε θα ξανάνιωθε κάπως έτσι.

-paul

28.3.15

27 - 28 Μαρτίου


27 - 28 Μαρτίου 2014

Οι δύο μοναδικές (προς το παρόν) μέρες της ζωής μου που έχω περάσει στο νοσοκομείο, για εγχείρηση στο πόδι, ενώ μάλιστα, ακριβώς εκείνες τις δύο μέρες, το σχολείο μας έπαιζε (και κανονικά θα έπαιζα και εγώ) στον ημιτελικό και τον τελικό του πρωταθλήματος μπάσκετ της Αθήνας. Την ημέρα του ημιτελικού, εγώ "φιλοξενώ" στο νοσοκομείο τους 2 "συντρόφους σλίτζι". Σε δύο μήνες νταν έχουμε Πανελλήνιες και, έχοντας χάσει τη μοναδική "διέξοδο" από αυτές -που ήταν το μπάσκετ, δεν υπάρχει πλέον καμία ελπίδα, εκτός από το να εμφανιστεί ένα κουμπάκι "skip", να το πατήσω και να βρεθώ κατευθείαν στις 10 Ιουνίου.


27 - 28 Μαρτίου 2015

Μένω σε δικό μου σπίτι, επιτέλους μακρία από την Αθήνα, επιτέλους χωρίς να πρέπει να ξυπνάω 8 το πρωί και, επιτέλους, χωρίς την αηδεία των Πανελληνίων να κυριεύει τα πάντα γύρω μου και να κινδυνεύω να με καταπιεί. Έτοιμάζομαι να φιλοξενήσω και υποδέχομαι και πάλι τους "συντρόφους σλίτζι", όχι στο νοσοκομείο αυτή τη φορά, αλλά σπίτι μου.


Αν δεχτούμε το κάρμα, τότε έκανα κάτι υπερβολικά καλό μέσα σε αυτόν τον ένα χρόνο.
Αν δεχτούμε το ότι "όλα είναι κύκλος", τότε κάτι πολύ πολύ κακό με περιμένει στις 27 - 28 Μαρτίου 2016...

-Ca.Lu

23.2.15

αφιέρωμα: Blogoscars


Με αφορμή τα βραβεία Όσκαρ, η σχέση των περισσότερων με τα οποία είναι αυτό που λέμε love to hate, αξίζει να στρέψουμε για λίγο το βλέμμα μας στην… ελληνική εκδοχή τους. Περίπου δηλαδή. Έχετε ακούσει για τα Blogoscars;

Μια αντίδραση στην προβλεψιμότητα των επίσημων Academy Awards ή ένας υπέροχος geekίζων ιντερνετικός χαβαλές, τα Blogoscars δεν είναι παρά, απλούστατα, αυτό που δηλώνει το όνομά τους. Τα βραβεία «Όσκαρ» των ελληνικών blog. Σίγουρα, δεν πρόκειται για βράβευση γκλαμουράτη και με κόκκινα χαλιά, αλλά είναι μια απόλυτα αξιόλογη κίνηση που αξίζει πολύ μεγαλύτερης διάδοσης απ’ όση έχει δεχτεί.

Τουτέστιν, όποιος έχει blog –ή κι όποιος δεν έχει, μέσω blog φίλων- μπορεί να δώσει τις δικές του κινηματογραφικές ψήφους στις ταινίες της χρονιάς (κι όχι μόνο τις υποψήφιες για Όσκαρ), στις βασικές κατηγορίες Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Σεναρίου, Ανδρικού και Γυναικείου Ρόλου, Soundtrack και, από πέρυσι, Αγαπημένης Σκηνής (!). Ο συντάκτης ή φιλοξενούμενος του κάθε blog μοιράζει τις ψήφους του σε λίστες των 5, 10 ή 20 επιλογών, αναλόγως την κατηγορία, παίρνοντας μέρος στην ψηφοφορία της οποίας τα αποτελέσματα ανακοινώνονται λίγο πριν την επίσημη Οσκαρική τελετή.

Κάθε χρόνο λοιπόν, η οργανωτική επιτροπή συντονίζει τους Έλληνες bloggers σε μια εβδομάδα δημοσίευσης κινηματογραφικών λιστών (συνήθως από μία την ημέρα), η οποία είναι άκρως απολαυστική, κι όχι μόνο για τους προφανείς λόγους. Όπως οι διοργανωτές δημοσιεύουν τις σχετικές ανακοινώσεις συνοδευόμενες από έξυπνα βίντεο ή ευρηματικά σχεδιασμένες αφίσες (όπως το υπέροχο, μινιμαλιστικό σήμα-κατατεθέν), έτσι και οι συμμετέχοντες σκαρφίζονται αιφνιδιαστικά εμπνευσμένες και εξαιρετικά δημιουργικές παρουσιάσεις για τις λίστες τους. Από χειροποίητα σκίτσα και αναπαραστάσεις κινηματογραφικών σκηνών με φιγούρες Lego μέχρι ρέμπους και ξεκαρδιστικές ψευτο-συνεντεύξεις με κινηματογραφικούς πρωταγωνιστές. Μια βόλτα στα συμμετέχοντα blog θα σας αποκαλύψει εντυπωσιακή αίσθηση του χιούμορ, ζωηρή δημιουργικότητα και μια άκρως ευχάριστη γενική διάθεση που αποδεικνύει με πόση αγάπη και ειλικρίνεια δίνονται αυτά τα «βραβεία».
   


Παράλληλα, το fun είναι ακόμα μεγαλύτερο αφού οι ανακοινώσεις των αποτελεσμάτων πραγματοποιούνται με εξίσου ευφάνταστες παρουσιάσεις, ενώ, πριν την έναρξη της μπλογκοσκαρικής εβδομάδας, τα διάφορα συμμετέχοντα μπλογκ δημοσιεύουν «ανεπίσημες» λίστες απολαυστικά αναπάντεχων θεμάτων. (Βλέπε: «Τοπ 3 καταστροφές σε ταινίες της Τζέσικα Τσαστέιν που δεν έχουν καμία σχέση με τους χαρακτήρες της Τζέσικα Τσαστέιν»)


Φέτος είναι η πέμπτη χρονιά που λαμβάνει χώρα η μπλογκοσκαρική ψηφοφορία, η οποία πλέον έχει εξελιχθεί σε καθιερωμένο –και πολύ αγαπημένο- ετήσιο θεσμό, με περίπου εκατό συμμετοχές κάθε φορά. Από το 2014, οι Κατηγορίες Α’ και Β’ ρόλων έχουν συμπτυχθεί σε απλώς Ανδρικό και Γυναικείο, προς αποφυγήν της σύγχυσης που παρατηρούνταν τις προηγούμενες χρονιές γύρω από μερικούς ρόλους (όπως ο Philip Seymoyr Hoffman στο «The Master» ή ο Crhistoph Waltz στον «Django Unchained», που αμφότεροι πήγαν στα Όσκαρ ως β’ ρόλοι, ενώ ήταν κατ’ ουσίαν α’), ενώ προστέθηκε η πρωτότυπη κατηγορία των Σκηνών.


Μια σύντομη αναδρομή στους μεγάλους μπλογκοσκαρικούς νικητές: Το 2011, Οσκαρική χρονιά του «Λόγου του βασιλιά», τα blogoscars έχρισαν καλύτερη ταινία τον «Μαύρο κύκνο» του Darren Aronofsky. Το `12, ενώ το επίσημο χρυσό αγαλματίδιο πήγε στο βουβό «The artist», οι Έλληνες bloggers το έδωσαν στο στυλάτο «Drive», το οποίο μάλιστα θριάμβευσε και στις περισσότερες από τις υπόλοιπες κατηγορίες. Το `13, χρονιά του «Argo» Οσκαρικά, του ταραντινικού «Django» μπλοκοσκαρικά. Τέλος, πέρυσι, στην οσκαρική βράβευση του «12 years a slave», η ελληνική μπλογκόσφαιρα απάντησε με «Her».


Η φετινή χρονιά μπορεί να ήταν λίγο διαφορετική, καθώς τα Blogoscars, ελλείψει χρόνου (και υπό τις πιέσεις του Terrence Fletcher) έγιναν BlogoscarsExpress και η διαδικασία ακολούθησε πιο βιαστικούς ρυθμούς, ωστόσο αυτό δεν μείωσε την απόλαυση ενός ευχάριστα εξαντλητικού φιλμικού μαραθωνίου με γραμμή λήξης τις δικές μας λίστες ιντερνετικών αντι-Όσκαρ.


The Blogoscars, λοιπόν, go to…

Καλύτερη ταινία: The Grand Budapest Hotel

Σκηνοθεσία: Wes Anderson (The Grand Budapest Hotel)

Σενάριο: The Grand Budapest Hotel

Ανδρικός ρόλος: Jake Gyllenhaal (Nightcrawler)

Γυναικείος ρόλος: Rosamund Pike (Gone girl)

Soundtrack: Under the skin

Σκηνή: Under the skin – Το κενό δέρμα που αιωρείται


Κάθε χρονιά οι κανόνες της ψηφοφορίας, αλλά και ο τρόπος συμμετοχής ανακοινώνονται στο blogoscars.gr, ενώ συνεχής ενημέρωση παρέχεται από τη σελίδα των Blogoscars στο facebook και το hashtag #blogoscars στο twitter.

Υ.Γ.: Οι ψήφοι του Ψηλέα Ψογκ εδώ.

-Ψηλέας Ψογκ

17.2.15

το χιονι

Χιονίζει! Άμα χιονίζει στην Αθήνα, είναι θαύμα. Μπορούν τα πάντα να συμβούν. Να, όταν η Γουέντυ και τ'αδέρφια της πέταξαν απ'το παράθυρό τους στην Ονειροχώρα με τον Πήτερ Παν, τότε χιόνιζε. Αλλά όχι μόνο στα παραμύθια, όχι μόνο στα «ψέματα».

Να, ξυπνάς αργά, σε δύο ώρες γράφεις, δεν έχεις διαβάσει, δεν θα προλάβεις, θα κοπείς, θα αποτύχεις... Χιονίζει όμως μαγεία. Πέφτει το χιόνι σιωπηλά, σου υπόσχεται γελαστές υποσχέσεις. Όταν χιονίζει τα σύννεφα είναι άσπρα, όχι γκρι. Δεν σου φτάνει ο αέρας, δεν σε χωράει ο τόπος.

Στο δρόμο ούτε μια ομπρέλλα. Όλοι περπατούν αργά, όλοι κοιτάνε ψηλά. Στην πλατεία Ομόνοιας οι άνθρωποι είναι συνήθως βιαστικοί, κουρασμένοι απ'το πρωί- και κοιτάνε πάντα κάτω. Χιονίζει όμως. Στο λεωφορείο τα μάτια λάμπουν σαν να γίνεται κάπου κρυφά μια σκανταλιά. Όλοι κοιτάνε απ'τα παράθυρα, χαμογελάνε, σφυρίζουν, μουρμουρίζουν, κοιτιούνται ντροπαλά. Οι πιο άτακτοι μπαίνοντας μπορεί να πουν και Καλημέρα. Πέραμα- Ομόνοια μέσω Γρηγορίου Λαμπράκη. Η πιο μίζερη διαδρομή του κόσμου, σκέτη εκδρομή. Έχει κίνηση- δε σε νοιάζει. Σταματά το λεωφορείο μπροστά σ'ένα tattoo shop. Δίπλα έχει ένα nail studio. Χιονίζει και όλοι έχουν βγει να δουν- θαύμα. Οι χεβιμεταλάδες αγριωποί του tattoo κάνουν πιο πολλές χαρές κι απ'τα κορίτσια του nail studio, τσιρίζουν, βγάζουν και selfies.

Χιονίζει και μπερδεύεσαι, Φλεβάρης έχουν ανθίσει οι αμυγδαλιές, το χιόνι θα τις κάψει. Μπερδεύονται στα μάτια σου πέταλα και νιφάδες, τα χάνεις. Μα, αυτό είναι το νόημα. Για να καούν ανθίζουν.

Κι όποιος κρατάει ομπρέλλα στο χιόνι είναι κακός άνθρωπος.



-Στέλλα

15.1.15

Χαΐνηδες: Θλιμμένα τραγούδια (και γελαστοί ανθρώποι)

Το κείμενο αποτελεί το δεύτερο μέρος του διπλού αφιερώματός μας στους Χαΐνηδες. Το πρώτο μέρος, "Του καπηλειού τα παραμύθια", εδώ.


"Οι Χαΐνηδες αποφάσισαν να κάνουν μία παύση"

Αυτή ήταν η ανακοίνωση του Δημήτρη Αποστολάκη, ιδρυτικού μέλους των Χαΐνηδων, μέσω facebook τον Οκτώβριο του 2014, μάλλον ως επιβεβαίωση των πρόσφατων νέων των "τίτλων τέλους" της πολύχρονης πορείας του συγκροτήματος. 

Με αφορμή το γεγονός αυτό και, βασικά, το πόσο μας στεναχώρησε, θελήσαμε να αφιερώσουμε μερικά σύντομα λόγια στα "θλιμμένα τραγούδια" τους (στίχος της "Θάλασσας πικροθάλασσας") που αγαπήσαμε περισσότερο.

Οι Χαΐνηδες ιδρύθηκαν το 1990 στο Ηράκλειο, από μια ομάδα φοιτητών του Πανεπιστημίου Κρήτης. Ανάμεσά τους, οι μόνοι σταθεροί -μέχρι σήμερα- "Χαΐνηδες" Δημήτρης Αποστολάκης και Δημήτρης Ζαχαριουδάκης, αλλά και ο Μίλτος Πασχαλίδης, που μετά τον πρώτο τους δίσκο, το 1991, ακολούθησε σόλο καριέρα.

23 χρόνια, 9 ακόμα δίσκους και πολλά μοναδικά τραγούδια αργότερα, έχουμε 2014, οι Χαΐνηδες κάνουν "μία παύση" και η μουσική τους απομένει (απ’ ό,τι φαίνεται) χωρίς τους δημιουργούς της, πάντα όμως ανεξίτηλη.

Με τον Δημήτρη Αποστολάκη να έχει γράψει τους στίχους και τη μουσική των περισσότερων τραγουδιών τους, οι Χαΐνηδες διαθέτουν μια καθαρά δική τους μουσική ταυτότητα, που προσδιορίζεται τόσο από τις επιρροές της από την παραδοσιακή Κρητική μουσική όσο και από μια υπέροχα μελαγχολική ατμόσφαιρα που σε ταξιδεύει.

Η νοσταλγία, η προσωπική ενδοσκόπηση, το δύσβατο, γεμάτο πόνο και καημούς μονοπάτι της ζωής και η άλλοτε βαθιά συναισθηματική, άλλοτε σχεδόν φιλοσοφική προσέγγιση διαχρονικών θεμάτων όπως η αγάπη, ο έρωτας, η ζωή, ο Θεός κ.α. αποτελούν θέματα που επανέρχονται συχνά στους στίχους τους. Είναι πραγματικά σπάνιο να συναντάς τέτοιο ανεξάντλητο βάθος προβληματισμού, συμβολισμών και συναισθημάτων σε τόσο μεγάλο αριθμό τραγουδιών.

Γι’ αυτό και οι Χαΐνηδες ανήκουν ίσως στους ελάχιστους Έλληνες καλλιτέχνες που κατορθώνουν στ’ αλήθεια να πλησιάσουν τόσο κοντά στην πιο αυθεντική και ολοκληρωμένη έννοια της Τέχνης. 


(Μέσα στα χρόνια, οι Χαΐνηδες έχουν συνεργαστεί με πολλούς τραγουδιστές, από τον Ψαραντώνη μέχρι τον Γιάννη Χαρούλη κι από τον Σωκράτη Μάλαμα μέχρι τον Αλκίνοο Ιωαννίδη)

Σκόπευα να φτιάξω ένα Top 5 προσωπικά αγαπημένων τραγουδιών του συγκροτήματος, όμως μάλλον θα αρκεστούμε μόνο σε 4, γιατί, ειλικρινά, στην 5η θέση γίνεται κανονική σφαγή. «Είχα μια αγάπη μια φορά», «Η τίγρης», «Το συρτό του ανέμου», «Οι δύο προφήτες», «Ο θάνατος του παληκαριού», «Τση γιαγιάς τα παραμύθια»«Εφτά ποτάμια»... Όλα διεκδικούν επάξια θέση στη 5άδα και εγώ βραχυκυκλώνω. Τα αγαπώ όλα.

TOP 4 (λοιπόν) Αγαπημένα τραγούδια:

 4. Ο παλιός σκοπός
«Πάν’ οι μήνες, πάν’ τα χρόνια και γεράσαμε
Δίχως όνειρα τη νιότη πώς περάσαμε;
Δε με νοιάζει στο σκοτίδι πως εμπήκαμε
Όσο πως το φως τση μέρας δε χαρήκαμε»
Μια γλυκόπικρη και απόλυτα νοσταλγική ματιά στα χρόνια που άφησες πίσω σου, στις εμπειρίες που δεν απέκτησες, στις αποφάσεις που δεν τόλμησες να πάρεις. Με τη συναισθηματική ειλικρίνεια του πρώτου δίσκου των Χαΐνηδων και την χαρακτηριστική ατμόσφαιρα των κομματιών που τραγουδάει ο Μίλτος Πασχαλίδης.

3. Συνταγές μαγειρικής
«Από μικρή της άρεσε μες την κουζίνα μόνη
Τις ώρες να σκοτώνει
Με τη μαγειρική
Και πέφτανε τα δάρκυα θυμώντας τη ζωή της
Και δίναν στο φαΐ της
Μια γεύση μαγική»
Ίσως κάποτε βρω τις λέξεις να περιγράψω τι ακριβώς αίσθηση προκαλεί αυτό το τραγούδι όταν το ακούς ξανά μετά από κάμποσο καιρό. Κάτι σαν ένα απίστευτο άγγιγμα νοσταλγίας από ένα πραγματικά μοναδικό μουσικό άκουσμα. Υπέροχο και εκπληκτικά τρυφερό.

2. Ο ακροβάτης
«Με τον καιρό να ‘ναι κόντρα
Έχει τιμή σαν πετάς
Να μένεις μόνος»
Αν με ρωτούσες ποιο είναι το αγαπημένο μου τραγούδι (και εκτός Χαΐνηδων) από πλευράς στίχων, θα σου έλεγα αυτό. Το θεωρώ απόλυτο στιχουργικό αριστούργημα. Εκπληκτικά ποιητικό μα και εντυπωισιακά δομημένο, με τρεις στροφές -σχεδόν σαν κινηματογραφικές πράξεις- όπου η τελευταία λειτουργεί ταυτόχρονα ως ανατροπή και επεξήγηση, κρατώντας υποδειγματικά όλη την καρδιά του τραγουδιού, και ολοκληρώνοντάς το με τον πιο σπαρακτικά συναισθηματικό τρόπο.

Ο ακροβάτης, το πληγωμένο ερημοπούλι και «εγώ».

(η εξίσου καλή διασκευή του τραγουδιού από τον Μίλτο Πασχαλίδη εδώ)

1. Το καπηλειό
«Πώς να δικάσω μια ζωή
Και να ‘ναι αστέρι το πρωί
Που τρεμοσβήνει;
Στο ερηπωμένο καπηλειό
Ένα μου όνειρο παλιό
Έχει ‘πομείνει»
(Ένα περίεργο πράγμα συμβαίνει με τον Μίλτο Πασχαλίδη. Προσωπικά, ποτέ δεν με είχε απασχολήσει ιδιαίτερα ως τραγουδιστής, ενώ η φωνή του δεν μου έκανε αίσθηση. Μέχρι που ανακάλυψα ότι αυτή η απίστευτα ατμοσφαιρική φωνή του «Καπηλειού», που σε βυθίζει μέσα στην αβάσταχτα μελαγχολική χροιά της, ανήκει σε αυτόν. Η ίδια φωνή τραγουδά και τον «Παλιό σκοπό» και τον «Θάνατο του παληκαριού» και της «Γιαγιάς τα παραμύθια» κι άλλα κομμάτια του πρώτου δίσκου των Χαΐνηδων. Η ίδια καταπληκτική φωνή. Πώς γίνεται λοιπόν στα δικά του, σόλο τραγούδια να... μην είναι αυτή; Ο Πασχαλίδης έφυγε από τους Χαΐνηδες και η φωνή του ποτέ δεν ξαναβρήκε την ίδια μαγευτική γοητεία, ούτε και το συγκρότημα απέκτησε ποτέ κάποιον εξίσου χαρισματικό τραγουδιστή, που θα μπορούσε να είχε μετατρέψει κι άλλα τραγούδια τους σε αριστουργήματα.)

Στο «Καπηλειό», η φωνή του Πασχαλίδη γίνεται ένα με την μουσική ενορχήστρωση και συμβάλλει εντυπωσιακά στην μελαγχολική ατμόσφαιρα. Ίσως να φταίει που ήταν το τραγούδι με το οποίο γνώρισα τους Χαΐνηδες, αλλά πλέον αποτελεί κάτι περισσότερο από ένα απολαυστικό άκουσμα για μένα. Πλέον αισθάνομαι ότι υπήρξα κι εγώ θαμώνας εκείνου του καπηλειού, πως έχω γνωρίσει από κοντά τον Βαρδή, τον Σταύρο και τον Μύρο και έχουμε τραγουδήσει όλοι μαζί μεθυσμένοι. Το «καπηλειό» έχει αποκτήσει μια προσωπική σημειολογία και μια δική του θέση στην καρδιά μου. Αυτή η συναισθηματική ειλικρίνεια της μουσικής των Χαΐνηδων παίρνει άλλη διάσταση εδώ. Αυτό δεν είναι τραγούδι, είναι συναισθήματα μεταμφιεσμένα σε μουσική.

-Ψηλέας Ψογκ

Υ.Γ.: Καθώς τίποτα δεν είναι σίγουρο, ελπίζουμε η "παύση" του συγκροτήματος να μην είναι οριστική και οι δύο συναυλίες που θα πραγματοποιηθούν στα τέλη Ιανουαρίου να μην είναι οι τελευταίες τους.

Υ.Γ.2: Το νόημα όλων των παραπάνω τραγουδιών, αλλά και ακόμα περισσότερων, αποτυπώνεται μέσα στο πρώτο -και πιο συναισθηματικό- μέρος του αφιερώματος, «Του καπηλειού τα παραμύθια».

4.11.14

playlist από "μαγκες.και.κουκλες"

(δε θα ανεβαίνουν όλες, όποιος θέλει ρωτάει)

18.05.15

  1. Ανδρωμέδα - Θανάσης Παπακωνσταντίνου
  2. Δεν είμαστε ζούλου - Λιλιπούπολη
  3. Γουστάρω να χορεύω
  4. Τα βράδια - Απέχεις
  5. Μήνυμα 1 - Θέατρο Δρόμου (Gadfly)
  6. Μουσείο - Λιλιπούπολη
  7. Φίλε - Τάνια Τσακλανίδου
  8. Ο Μηχανισμός - Νικόλας Άσιμος
  9. Τρακ 1 - Σπύρος Γραμμένος
  10. Αχ Παπουαλίλη - Λιλιπούπολη
  11. Τραγούδι τίτλων Μπομπ Σφουγγαράκη
  12. Rap God - Εminem
  13. Εγώ συγγνώμη - Ταυτισμένος Λάθος
  14. Γιώτα -5 -- k_os, Πινόκιο, Corter
  15. Παιδιά στα όπλα - Panx Romana
  16. Οδύσσεια - Locomondo
  17. Παντιγέρα - Χαίνηδες
  18. Εμβατήριο πένθιμο και κατακόρυφο - Μωρά στη Φωτιά
  19. Μαζί μου κουβαλάω - Fort Bravo ft Μόνιμος Κάτοικος
  20. Εκείνη - Φοίβος Δεληβοριάς
  21. He lives in you - Lion King
  22. Του έρωτα και του θανάτου - Θανάσης Παπακωνσταντίνου
  23. Χρυσαλιφούρφουρο - Λιλιπούπολη


27.04.15
  1. Οι πρωθυπουργοί - Μάρκος Βαμβακάρης
  2. Νύχτα του Δεκέμβρη - Στίχοιμα
  3. Νότες στο σκοτάδι - Χαρτοπόλεμος
  4. Kuro Siwo - Ν. Καββαδίας
  5. Το οργανάκι - Γιώργος Ξηντάρης
  6. Τα χέρια του μισάνοιξε - Τα Μάτια Των Πνιγμένων
  7. Releash the Psycho - MG42
  8. Behind enemy lines - Dead Prez
  9. Mean Science Mixtape - 542 Odessa Trick Makers
  10. Κεριά που αργοσβήνουν - Dave
  11. Βάλτε μου δυο καναβουριές - Απόστολος Νικολαίδης
  12. Panther - Last Poets
  13. Ένα τέτοιο πράγμα - Phonotribe Project
  14. Άννα - Jolly Roger
  15. Διάφανος - Θανάσης Παπακωνσταντίνου
  16. Ψεύτικος ντουνιάς - Μάρκος Βαμβακάρης


23.03.15 - Αφιέρωμα στο "Θέατρο Δρόμου"
  1. Βοηθειά μας - Jolly Roger
  2. 04 (Κενό) - Jolly Roger
  3. Μπάλα - Βδέλυγμα feat. Α. Εχθρός & Sonder
  4. Βρε δε σφάξανε - Jolly Roger
  5. Χαμογέλα - Ανεμιστήραας, Βδέλυγμα
  6. Η σονάτα του Βδελύγμτος - Βδέλυγμα feat. Χρύσα
  7. Και ίσως αύριο αν μη μιλάμε - Το Σφάλμα
  8. 06 (Κενό) - Jolly Roger
  9. Πατρίδα - Jolly Roger
  10. Θνητοί και χαράς Ευαγγέλια - Trial by Error
  11. Τι μένει; - Το Σφάλμα, Jolly Roger
  12. Όλοι λείπουμε - Το Σκιαγράφημα feat. Το Σφάλμα
  13. 3 λαλούν και κανένας δε χορεύει - Ανεμιστήρας, Blank, Gadfly
  14. Μαράκι - Jolly Roger
  15. Τζόνι - Ρώμη
  16. Βόλτα - Jolly Roger
  17. Hate mail - Βδέλυγμα
  18. 07 (Κενό) - Jolly Roger
  19. Μπαλόνι - Βδέλυγμα, Jolly Roger & Το Σφάλμα