φεγγάρι φεγγαράκι

Ολημερίς ο ήλιος γυρεύει να κρυφτεί

του φεγγαρόφωτου, να μην τονε προφτάσει.

Γιατί δεν κοντοστέκει για μια βραδιά, γιατί;

Φεγγάρι φεγγαράκι, που πας γιαλό γιαλό

αυτόν που βούτηξε στη λίμνη να σε πιάσει

τον είδαν οι διαβάτες, τον είπαν πελελό

Της χάρτινης γαλέρας φουσκώνει το πανί

στο μαύρο πέλαγος να βρει μαργαριτάρι

στη θάλασσα πατάει, τη δέχοντ’ οι ουρανοί

Ο ήλιος θα την κάψει τη χάρτινη Αργώ

κι ύστερα θα πατώ το χώμα σου φεγγάρι

εγώ ο καπετάνιος και ο τρελός εγώ.

-ψ.ψ.

Υ.Γ.: Το ποίημα είναι εμπνευσμένο από την ταινία μικρού μήκους We need to get to the moon.

ανθογραφία

Το μερονύχτι τη σελήνη στέφει αρχόντισσά του

Κι αστέρι αν βαφτείς και νυχτολούλουδο ντυθώ
Ο ήλιος ανελέητος φονιάς του χαραμάτου

Σε βρίσκει απόδημο πουλί κι εμέ χειμωνανθό.

-ψ.ψ.

σκοτούρες

Και μ’ ­ένα χασμουρητό

ο ήλιος ανακάθισε νωχελικά στο βουνίσιο κρεβάτι του

στάζοντας πιτσιλιές στ’ αδειανό μου δωμάτιο.

Ο Μορφέας,

με τ’ αγέρινο άγγιγμα,

ξύνει τ’ αρχίδια του.

Καφέ σταγόνες αγουροξυπνημένου πρωτοβροχιού

-μέτριου με γάλα-

σκάνε στα παραθυρόφυλλα.

Το λευκό μου ταβάνι

η πιο καλή συντροφιά μου.

Κάποια τσιγγάνα μου ‘χε πει

πως τα κουρασμένα μου βλέφαρα

έχουν εσωτερική επένδυση

από καθρέφτες.

-Ψηλέας Ψογκ