μια σταγόνα βροχής που ρίχνει τον εαυτό της πάνω σε μια τσιγκινη επιφάνεια.
υπάρχει μια τρομακτική επαναληψιμότητα.
κατι άλλαξε για λίγο και πριν προλάβεις να το συνειδητοποιήσεις έχει ήδη χαθεί.
Όλα γύρω είναι μπλε και γκρί.
Κι εγώ βασικά ακριβώς το ίδιο νιώθω.
Πλέω μέσα σε ένα μπλε σύννεφο, κοιτάζω από ψηλά και στριφογυρίζω για λίγο ανέμελη στον ουρανό.
Δεν θα κρατήσει το ξέρω, τίποτα δεν κρατάει, κι όμως ελπίζω, όπως ελπίζουν όλα τα όντα στην επόμενη μέρα που θα έρθει.
Θα ξημερώσει δεν μπορεί, σωστά;
Θα βλέπεις κάτι άλλο πέρα από μπλε σύννεφα και σκιές, σωστά;
Όλα είναι ίδια και όλα είναι ήδη αλλιώς.
Για μια μόνο στιγμή αντίκρισα κάτι που έκανε την ανάσα μου να σταματήσει, για λίγο ένιωσα ξανα ανυπομονησία και ενθουσιασμό. Για λίγο , τόσο λίγο που θα μπορούσα και να το φαντάστηκα.
Η ώρα του απολογισμού.
Η ώρα ενός θρήνου που δεν εξηγείται.
Η ώρα της θλίψης, σε έναν κόσμο που δεν έχει χρόνο για αυτά.
Ολα τα ανείπωτα, βαριά, οργανικά συναίσθηματα ο Κόσμος τα καταπίνει αμασητα σχεδόν, σαν ορεκτικό.
Καμία ιεροτελεστία, καμία τελετή αποδοχής ή συνύπαρξης.
Να αναμειχθεί η Τροφή με το σάλιο, να διασπαστεί, να εισέλθει ιερά στο σώμα.
Μια στιγμή Παύσης και Ένωσης με αυτό που έρχεται.
Μια στιγμή Παύσης και Ένωσης με αυτό που φεύγει…
Ετσι ολόκληρα, εισέρχονται τα συναισθήματα στο οξύ της πέψης, σαν μύγες παγιδευμένες στο νέκταρ-παγιδα. Έχουν έρθει να γλείψουν αυτό το γλυκό ζουμί, όμως αυτό γλιστράει γλιστράει γλιστράει και εκείνες κυλούν εν τέλει απαλά μέσα στην κοιλιά του λουλουδιού. Το οξύ τρυφερά τις διαλύει.
Είμαστε ολομόναχοι, κοιτάμε κάτι που φωσφορίζει και τρέχουμε απελπισμένοι πάνω του, μέχρι να μας καταπιεί κι αυτό.
και ξανά και ξανά και ξανά.
Και πάλι και πάλι και πάλι.
Να ρίχνουμε τον εαυτό μας στον ίδιο κενό ενθουσιασμό.
Το ποίημα στάλθηκε στο σλίτζι μετά από "ανοιχτό κάλεσμα για κείμενα-ποιήματα-σκίτσα-μουσική-φωτογραφίες-βίντεο-οποιοδήποτε εκφραστικό μέσο, με θέμα την κατάσταση που βιώνουμε, ό,τι μπορεί αυτό να σημαίνει για τον καθένα (εγκλεισμός, απομόνωση, κρατική επιβολή εξουσίας, προβλήματα οικονομικής επιβίωσης, το ζήτημα της υγείας ως αφορμή για καταπάτηση της ελευθερίας, κυβερνητικός εμπαιγμός και επικίνδυνοι χειρισμοί, η παράνοια κι ο παραλογισμός των συνθηκών, δυσκολία των σχέσεων κοινότητας/συντροφικότητας και προώθηση της αποστασιοποίησης/ατομικισμού κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ.)".
Μετά από αρκετούς μήνες καραντίνας, αλλά και πολλές συμμετοχές στο πρότζεκτ "Εκλάμψεις στο σκοτάδι" του σλίτζι, όπου δημιουργήθηκαν καλλιτεχνικά έργα (κείμενα, ποιήματα, ζωγραφιές/σκίτσα, φωτογραφίες, κολλάζ, illustrations κ.α.) με θέμα την καραντίνα, συγκεντρώσαμε όλο το υλικό που στάλθηκε σε ένα ενιαίο βίντεο.
Πρόκειται για ένα μουσικό πείραμα με απαγγελίες των ποιημάτων-κειμένων μιξαρισμένες από τον Esostrephia πάνω σε μουσική παραγωγή του ίδιου, illustrated με όλο το οπτικό υλικό των "Εκλάμψεων", όλα μέσα από ένα τηλεοπτικό γυαλί, έτσι όπως νιώθουμε πως βλέπουμε και τις ζωές μας τους τελευταίους μήνες.
Με την ευκαιρία του κομματιού, η Ομάδα Ηχογραφήσεων του σλίτζι εγκαινιάζει το όνομα ΨΗΧΟΣΗ, θέλοντας να δηλώσει ως κομμάτι της δραστηριότητάς και τη μουσική της δράση.
Ερμηνεία: Ψογκ, Δέρμι, Αγλαΐα, Βανέσα Σέλε, Κ.Κ.
Κείμενα: C. Lupus, Μαρία Χατζιμιχαήλ, Βανέσα Σέλε, Esther Taff, ένα έτσι, Κ.Κ., Αγλαΐα
Παραγωγή-Ηχογράφηση-Μίξη: Esostrephia
Οπτικό υλικό: Ειμαρμένη, Simos Michail, Μαρία Χατζιμιχαήλ, Constantina Tsekoura, ένα έτσι, Grotesque, Αγλαΐα, Βίντεο: Maboured, Μαρία Παπαδοπούλου, Elena Pitta
Όπως υποσχεθήκαμε πριν από έναν μήνα, με τη δημοσίευση του σχετικού βίντεο κλιπ, παρουσιάζουμε τη δεύτερη ολοκληρωμένη ποιητική συλλογή που ηχογράφησε η Ομάδα Ηχογραφήσεων (ΨΗΧΟΣΗ) του σλίτζι.
Πρόκειται για τους "Τελευταίους" (1966) του Τάσου Λειβαδίτη.
Ένα ενιαίο έργο σε μορφή θεατρικών, σχεδόν, μονολόγων, το οποίο έχουμε χωρίσει σε 12 μέρη-κομμάτια, σε απαγγελίες της Ελίσιας, του Κ.Κ., του Ψογκ και της Maboured ντυμένες με ρεμίξ κλασικής μουσικής.
Για τη συλλογή "Οι Τελευταίοι" (1966):
"Έτσι τουλάχιστον άρχισαν οι περισσότερες τραγωδίες", με 10 τραγικά πρόσωπα, ιστορικά ή φανταστικά, από τη μυθολογική φαντασία ή τη φαντασία του ποιητή, πρόσωπα διάσημα ή άγνωστα, προερχόμενα από διαφορετικές εποχές, αιώνες ή χιλιετίες, που συναντιούνται στην ίδια σκηνή για να αποκαλύψουν τη διαχρονία των ανθρώπινων συναισθημάτων και καταστάσεων, την καθολική τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Μιλούν για την απρόσμενη αλλά και αναπόφευκτη ήττα, το πεπρωμένο, το ανεκπλήρωτο, την προσμονή, τη ματαίωση και το μάταιο, την ταπείνωση, τη φθορά του χρόνου και της ποιότητας του ανθρώπου που αυτή επιφέρει, την απώλεια της νεανικής αθωότητας και των ιδανικών, την αδυναμία ουσιαστικής επικοινωνίας και τη συνακόλουθη μοναξιά, τον εγκλωβισμό του ανθρώπου στην εικόνα που οι άλλοι φτιάχνουν για αυτόν και την αδυναμία "να γνωρίσει κανείς ως το βάθος τον εαυτό του". Και όλα αυτά το κάθε πρόσωπο τα βιώνει και τα συνειδητοποιεί στον δικό του χωροχρόνο, μέσα από τη δική του προσωπική εμπειρία και ιστορία, μέσα από τον έρωτα, τη βίωση της ηδονής, τη μητρότητα, τον πόλεμο, τον φόνο, τις τύψεις, την ξαφνική ενηλικίωση, την απόκρυψη του πραγματικού εαυτού πίσω από προσωπεία, την απογοήτευση, την ταπείνωση ή την αυτοταπείνωση, καταλήγοντας πως όσο υπάρχει η ανθρωπότητα "θα παίζεται το ίδιο δράμα με άλλα πρόσωπα, σε άλλους καιρούς, με νέα επιχειρήματα ή κατηγορίες".
Επιλέξαμε να ντύσουμε τα κείμενα του Λειβαδίτη με ρεμίξ κλασικής μουσικής, που συνεχίζουν τον διάλογο παλιού-νέου και αντανακλούν, ίσως, κάτι από εκείνη την αίσθηση της διαχρονικότητας. Μεταφράζοντας έτσι το έργο σε ένα μοντέρνο, οπτικοακουστικό και DIY πλαίσιο, θέλουμε κι εμείς με τη σειρά μας να το φέρουμε στον δικό μας χωροχρόνο.
