επιστροφή στην κανονικότητα

Επιστροφή στην κανονικότητα. Ο Νίκος, νίκησε. Μαζί του και εμείς. Η κατάληψη σταμάτησε. Πλέον δεν θα μας κοιτάνε σαν καθυστερημένους κάθε φορά που μπαίνουμε στο Δημαρχείο. Πλέον, βασικά, δε θα μπαίνουμε καν στο Δημαρχείο. Η κατάληψη σταμάτησε. Και καλά έκανε, γιατί ο Νίκος νίκησε. Μαζί του και εμείς. Νικήσαμε, ακόμη και αν η «cool» νεολαία μας κοιτούσε σχεδόν χλευαστικά κάθε φορά που περνούσαμε με πορεία δίπλα από τις καφετέρειές της. Και ακόμη χλευαστικά μας κοιτάει, με ύφος «Καλά τι μαλάκες είσαστε; Μόνο οι χαζοί τα βάζουν με το σύστημα». Ναι, ακριβώς έτσι το άκουσα. Μόνο που τώρα, όλοι αυτοί δεν μπορούν να νοιώσουν αυτό που νοιώθουμε εμείς. Μόνο που εμείς, λίγες εκατοντάδες «χαζοί», τα βάλαμε με το σύστημα και, ναι, νομίζω πως αυτή τη φορά, το κερδίσαμε! Η νίκη προφανώς και δεν είναι μονάχα οι άδειες. Είναι τόσα πολλά. Οι αναμνήσεις, οι φιλίες, οι στιγμές, τα συναισθήματα, οι εικόνες, οι εμπειρίες, οι «γεύσεις» ελευθερίας και αναρχίας που πήραμε και που όλα αυτά δεν μπορείς να τα βρεις ούτε στα βιβλία, ούτε στις συζητήσεις, ούτε στις ταινίες, ούτε καν στα πιο όμορφα ποιήματα. 

......

Αφού αποφασίζαμε να συνεχιστεί η κατάληψη, έπρεπε αρκετά άτομα να κοιμούνται εκεί και τα βράδια. Προσωπικά, έμεινα 4 νύχτες, τις 3 κοιμήθηκα και τη μία όχι. Τα βράδια πάντως ήταν το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ημέρας. Με τίποτα δεν θα ξεχάσω τους γρίφους που λύναμε, τις γελοίες, μεθυσμένες «γκόμενες» που περνούσαν απ’ έξω και που ο συνδυασμός ποτού, τακουνιών, κατηφόρας και πλακόστρωτου έδινε ένα πολύ αστείο αποτέλεσμα και τις κριτικές (κανονικά, με βαθμολογίες) που κάναμε στις τύπισσες αυτές, οι οποίες κόντευαν να πέσουν κάθε 2 δευτερόλεπτα. Ούτε πρόκειται να ξεχάσω όλους όσους γνώρισα αυτές τις μέρες (και τις νύχτες), τα κείμενα-ανακοινώσεις που γράφονταν μέχρι τις 5 το πρωί (και ενώ ορισμένοι είχαν μάθημα στις 9—και πήγαιναν), τους διάφορους μεθυσμένους ή περίεργους τύπους που έρχονταν και «αράζανε» στο Δημαρχείο, τους κλαμπάδες που περνούσαν τυχαία και κοιτούσαν σαν ηλίθιοι, τις 2 άκυρες παρέες που είχαν τσακωθεί απ’ έξω και που ένας από αυτούς ήρθε και έκατσε καμιά ώρα μαζί μας, πίνοντας ασταμάτητα και, όταν του είπαμε «Μόνο πίνεις ρε. Δε θα φας τίποτα;», αυτός έβγαλε από την τσέπη του ένα ξερό ψωμί και άρχισε να το τρώει! Είχε και πλάκα, μία φορά που κοιμήθηκα στο Δημαρχείο, ξύπνησα το πρωί επειδή έπαιζε δυνατά από τα ηχεία μας ο ύμνος του ΕΑΜ. Ήταν κάπως σουρεάλ να ξυπνάς έτσι.

......

Θυμάμαι τις μέρες που δεν πήγαινα στο Πανεπιστήμιο ούτε καν για να φάω και έτρωγα ό,τι μα ό,τι να’ ναι, όπως π.χ. bake rolls για βραδινό, πρόχειρα σουβλάκια για «κυρίως», ό,τι άκυρο έφερνε κάποιος στην κατάληψη (κάτι σάντουιτς, φακές, μανταρίνια, χουρμάδες, ψωμί σκέτο κ.λπ.) και που τα corn flakes ήταν το μόνο «σίγουρο» γεύμα μου 1 φορά/μέρα. 

......

Τρελή εντύπωση μου έκανε η αγάπη που υπήρχε ανάμεσα σε κάποιος ανθρώπους εκεί. Παρα πολλή αγάπη, τόση που μπορεί και να ‘λεγες ότι ήταν «ψεύτικη» ή «δήθεν», αλλά ΟΧΙ, δεν ήταν και ας μην μπορούν όλοι να καταλάβουν πως γίνεται να αγαπήσεις τόσο. Αυτή η αγάπη ίσως και να ήταν που μας έκανε να καταφέρουμε ό,τι καταφέραμε. Στο τέλος μάλιστα καθαρίσαμε πολύ καλά το Δημαρχείο, για να το αφήσουμε «καλύτερο απ’ ότι το βρήκαμε», γιατί όπως είπε κάποια «είμαστε καλύτεροι από αυτούς». 

......

Μέσα σε λίγη ώρα έπεσαν πάρα πολλά δακρυγόνα και ο κόσμος έτρεχε κυριολεκτικά ουρλιάζοντας. Ντάξει, λίγο υπερβολικό να τσιρίζεις και να ουρλιάζεις, αλλά εκτός από τα δακρυγόνα που σε κάνουν να κλαις και να μην μπορείς να αναπνεύσεις, πετούσαν και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, που σου δίνουν την εντύπωση πως είσαι πραγματικά σε πόλεμο, αφού ακούς διπλα σου τεράστια «μπαμ» και βλέπεις σπίθες να πετάγονται. Γενικά, όλα αυτά αναμηγμένα με καπνούς, τρεξίματα και ουρλιαχτά δημιουργούσαν μία πολύ περίεργη ατμόσφαιρα. 

......

Μέσα στο Δημαρχείο η κατάσταση ήταν επίσης απίστευτα περίεργη. Έβλεπες τους γνωστούς και τους φίλους σου με κόκκινα μάτια, με βρεγμένα πρόσωπα από το μαλόξ, άλλους να μην μπορούν να αναπνεύσουν καλά και γενικά μία πολύ παράξενη φάση. Και, μαζί  με όλα αυτά, βλέπαμε από το παράθυρο και τα ΜΑΤ να είναι έξω ακριβώς από το Δημαρχείο και να μην ξέρουμε αν και πότε θα μπουν μέσα.

......

Στη συνέλευση, ένας τύπος αφού αρχικά μας είπε πως είναι μεθυσμένος και δεν έπρεπε να μιλήσει, άρχισε να ΟΥΡΛΙΑΖΕΙ πως «παίζονται οι ζωές μας» και έκλεισε λέγοντας πως «μας αγαπάει όλους».

..................................

(Τα παραπάνω, είναι αποσπάσματα από ένα κείμενο που έγραψα αυτές τις μέρες. Ολόκληρο, ίσως να δημοσιευτεί πιο μετά, ίσως να μη δημοσιευτεί και ποτέ. Για τέλος, βάζω ένα ακόμη απόσπασμα, αυτή τη φορά από το κείμενο έναρξης της απεργίας πείνας του Ν. Ρωμανού.)

"Εκείνο το βράδυ με το βλέμμα καρφωμένο στον ορίζοντα είδαμε πολλά αστέρια να πέφτουν διαγράφοντας τις δικές τους χαοτικές διαδρομές. Κι εμείς μετρούσαμε και ξαναμετρούσαμε, κάναμε ευχές, υπολογίζαμε τις πιθανότητες. Το ξέραμε ότι η επιθυμία μας για μια ελεύθερη ζωή 

έπρεπε να περάσει πάνω από όλα όσα μας καταπιέζουν, μας δολοφονούν, μας καταστρέφουν, γι’ αυτό βουτήξαμε στο κενό, όπως ακριβώς τα αστέρια που βλέπαμε να πέφτουν.

Από τότε άπειρα αστέρια πέσαν, μπορεί να ήρθε η ώρα να πέσει και το δικό μας, ποιος ξέρει; Αν είχαμε έτοιμες τις απαντήσεις δε θα γινόμασταν αυτό που είμαστε αλλά ιδιοτελή καθάρματα που θα διδάσκαμε στους ανθρώπους τρόπους να γίνουν τρωκτικά που τρώγονται μεταξύ τους όπως κάνουν σήμερα.

Τουλάχιστον εμείς παραμένουμε ακόμα απόλυτοι και πεισματάρηδες όπως οι άνθρωποι της πάστας μας. Και όσοι από εμάς με έναν πόνο έκλεισαν τα μάτια τους και ταξίδεψαν μακριά, παραμένουν με το βλέμμα κολλημένο σε εκείνον το βραδινό ουρανό που κοιτάζαμε και εμείς. Και μας βλέπουν να πέφτουμε, αστέρια όμορφα και λαμπερά. Τώρα ήρθε η σειρά μας. Τώρα πέφτουμε χωρίς δισταγμό."

Υ.Γ.: Τους έχουμε ρε. Δύναμη.

-κάποιος από την κατάληψη κάποιου Δημαρχείου

μήπως;

Ίσως να μην είμαι ο πιο κατάλληλος άνθρωπος να μιλήσει για τον Νίκο Ρωμανό. Ενδιαφέρομαι εξαιρετικά για τις εξελίξεις και διαβάζω καθημερινά άρθρα και απόψεις (δεν μπορώ να κάνω και πολλά περισσότερα για την ώρα, όντας εκτός Ελλάδας), αποφεύγω ωστόσο να αναρτήσω τις δικές μου, καθότι θεωρώ ότι για να κάνεις κάτι τέτοιο οφείλεις να έχεις τέλεια ενημέρωση και μια βαθύτατη κατανόηση του (εκάστοτε) θέματος, που, στη συγκεκριμένη περίπτωση, εγώ δεν θα είχα την αυτοπεποίθηση να πω ότι διαθέτω.

Ώσπου έτυχε να διαβάσω μια μεγάλη σειρά σχολίων, κάτω από σχετικό βίντεο, στη (σοκαριστικά) συντριπτική τους πλειοψηφία κατά του Ρωμανού. Και αν δεν μου έκανε εντύπωση τόσο η αφέλεια έως και ηλιθιότητα ορισμένων απόψεων, οι απλοϊκές αντιλήψεις πάνω σε συγκεκριμένες έννοιες και η ακατάσχετη, βαρβαρική επιθετικότητά τους (η ευκολία των εξ’ αποστάσεως ιντερνετικών προσβολών δεν είναι πρωτοφανές φαινόμενο και αποτελεί μια άλλη μεγάλη ιστορία), αυτό που βρήκα αληθινά προσβλητικό είναι το εξής. Εγώ δεν αισθάνομαι επαρκώς ενημερωμένος ώστε να δημοσιεύσω τις απόψεις μου (παρόλο που προσπαθώ να ενημερώνομαι όσο το δυνατόν περισσότερο) και τώρα διαπιστώνω πως η πλειοψηφία των ανθρώπων που εκσφενδονίζουν βρισιές και μένος προς το πρόσωπο αυτού του κακομαθημένου πλουσιόπαιδου/εγκληματία/τρομοκράτη, είναι ασύγκριτα πιο ανενημέρωτη από μένα. Αγνοούν τα αιτήματα του Ρωμανού, δεν γνωρίζουν όλα τα γεγονότα, ενώ για άλλα μάλλον εθελοτυφλούν, δεν έχουν διαβάσει τι έχει γράψει ο ίδιος κι όμως έχουν πάντα άποψη πάνω σε όλα αυτά. Χωρίς συνείδηση της έλλειψης γνώσεων και κατανόησης των πραγμάτων, γραπώνονται από τις «τρομακτικές» λέξεις «ληστεία», «φυλακή», «αναρχία», για να εξαπολύσουν κάθε αυθαίρετο οργισμένο συμπέρασμά τους και να υποστηρίξουν με πάθος την «άποψή» τους. (Ή την άποψή «τους»). Όχι, αυτό δεν είναι ούτε ελευθερία λόγου ούτε θάρρος της γνώμης, αυτό είναι θράσος. Ξεδιάντροπο, ανώριμο, προσβλητικό θράσος.

Ίσως κι εγώ δεν είμαι ο πιο κατάλληλος άνθρωπος να μιλήσει για τον Νίκο Ρωμανό. Σίγουρα δεν είμαι αυτός που θα κρίνει αν είναι «ήρωας» ή «εγκληματίας» ή οτιδήποτε. Ωστόσο δεν βλέπω να υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Ρωμανός αγωνίζεται. Αγωνίζεται, στ΄αλήθεια, για τα δικαιώματά του, με τη ζωή του. (Στην πραγματικότητα, ο «αγώνας» είναι πολύ πιο τρομακτική λέξη από την «ληστεία», τη «φυλακή» και την «αναρχία», τόσο που όλοι όσοι αφήνουν τα παραπάνω σχόλια φοβούνται να την αγγίξουν και την προσπερνούν.)

Αν εγώ προσωπικά δεν αισθάνομαι απόλυτα σίγουρος για τις γνώσεις μου, είμαι βέβαιος τουλάχιστον για το πώς νιώθω. Γιατί δεν θυμάμαι καν από πότε έχω να αισθανθώ την ίδια επιθυμία με τώρα να προσφέρω τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη μου. Γιατί ο Ρωμανός κάνει τον αγώνα που κανείς δεν έχει το κουράγιο να κάνει κι αυτό δεν μου προκαλεί φθόνο και κακία, όπως σε άλλους, αλλά συγκίνηση. Αληθινή συγκίνηση. Ο Ρωμανός λέει ότι θα αγωνιστεί μέχρι θανάτου και το λέει πιο ειλικρινά απ’ όσο το έχει πει οποιοσδήποτε εδώ και ένας θεός ξέρει πόσα χρόνια. Διαβάζω την επιστολή του και δακρύζω. Η δύναμή του, η αποφσιστικότητά του, με κατακλύζει. Δακρύζω. Διαβάζω τα συναισθήματα που έχει ξυπνήσει αυτός ο άνθρωπος σε τόσους άλλους ανθρώπους και δακρύζω ξανά. Σκέφτομαι τι περνάει ο Ρωμανός και τον κίνδυνο που -με τη θέλησή του- διατρέχει κι ανατριχιάζω.

Σκέφτομαι πως σαν σήμερα, πριν από έξι χρόνια, σκοτώθηκε ένα 15χρονο αγόρι από τη σφαίρα ενός αστυνομικού. Ο θάνατός του, η συμβολική του διάσταση και η οργή που ξύπνησε στον κόσμο οδήγησε ίσως στην πιο έντονη έκφραση διαμαρτυρίας που είχε μέχρι τότε πραγματοποιηθεί. Ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος ξεψύχησε στα χέρια ενός φίλου του, που έτυχε να είναι ο Νίκος Ρωμανός, ο οποίος λίγα χρόνια αργότερα κατέληξε «εγκληματίας» -πώς, αλήθεια, μπορείς να τον κατηγορήσεις; Και σήμερα, στην επέτειο της δολοφονίας του φίλου του, βρίσκεται κι ο ίδιος στο κατώφλι του θανάτου και του χτυπάει την πόρτα. Και η αντίστοιχη συμβολική του διάσταση αποτελεί και πάλι το μεγαλύτερο ερέθισμα οργής και κινητοποίησης που έχουμε δεχτεί εδώ και πολύ καιρό, κλείνοντας (ή ξανανοίγοντας;) έναν κύκλο αίματος που άνοιξε πριν από έξι χρόνια, με δολοφόνο πάντα το κράτος. Αυτό δεν είναι απλώς μια σοκαριστική ιστορία, είναι σενάριο ταινίας. Και, ναι, είναι κι η πραγματικότητα.

Η ιστορία του Νίκου Ρωμανού με έχει συγκλονίσει, με έχει κάνει να ανατριχιάσω, να στεναχωρηθώ, να δακρύσω, να οργιστώ και να προβληματιστώ βαθιά. Με έχει αγγίξει εκπληκτικά ο Νίκος Ρωμανός. Το ίδιο και πολλούς άλλους ανθρώπους. Και, επιστρέφοντας σε όλα αυτά τα επιδερμικά, κακεντρεχή σχόλια, αναρωτιέμαι: Πέρα από το ότι δειλιάζουμε να κοιτάξουμε παραέξω από τον εαυτό μας, πέρα από το ότι σκύβουμε δουλοπρεπώς το κεφάλι, πέρα από το ότι αναζητούμε αφορμές για να ξεσπάσουμε σε όποιον είναι ευκολότερο, μήπως τελικά γινόμαστε όλο και πιο αναίσθητοι;

Μήπως τελικά δεν νιώθουμε;

 -Ψηλέας Ψογκ

Υ.Γ.: Συνεχίζοντας το σκεπτικό, απαντώ στον εαυτό μου ότι ναι, νιώθουμε. Θυμό. Αυτόν που προκύπτει από το γεγονός ότι δεν είμαστε ικανοποιημένοι με τον εαυτό μας (για χίλιους δυο διαφορετιικούς λόγους) και ψάχνουμε μανιωδώς αφορμή να τον εκφράσουμε. Αλλά, και πάλι, αυτό είναι μια άλλη, μεγάλη ιστορία.

Ή με τον έρωτα ή με τη μιζέρια.

Φίλε! Εγώ σε έχω καταλάβει καλύτερα απ' ότι εσύ. Εσύ νομίζεις ότι είσαι ευτυχισμένος, ότι αγαπάς, ότι ζεις. Λυπάμαι, αλλά όλα σταμάτησαν τότε που δέχθηκες να δουλεύεις υπερωρίες για να αγοράσεις εκείνο το πανάκριβο ρολόι.. Ενώ για μένα, όλα ξεκίνησαν από τότε που παραιτήθηκα επειδή έδιωξαν την Α. . Τη θυμάσαι την Α. ε; Που της είπε το αφεντικό πως θα της δώσει καλύτερη θέση, αρκεί να "περνάει καλά μαζί της" κάθε 1-2 βδομάδες. Αυτή αρνήθηκε όμως. Θυμάσαι και που μου έλεγες "Έλα ρε τι σε νοιάζει για την πουτάνα; Έτσι κι αλλιώς, πουτάνες είναι όλες. Γάμα τες και μην ασχολείσαι", όταν τσακώθηκα με το αφεντικό που την έδιωξε; Πάντως, θα έφευγε και από μόνη της, μου το είχε πει. Αλλά ήθελα να τον βρίσω. Έτσι για την αξιοπρέπεια... Εσύ θυμάμαι κοίταγες να μην κάνεις εχθρούς. "Να τα 'χεις με όλους καλά". Μόνο που δε σου 'μεινε και χρόνος να κάνεις φίλους. Αφού σου λέω ρε, σε ξέρω μια χαρά, καλύτερα απ' ότι εσύ. Βασικά, και 'συ σε ξέρεις, αλλά προσπαθείς να νομίζεις άλλα.

Εμένα όμως ρε φίλε, δε με ξέρεις καθόλου! Βλέπεις τους φίλους μου που έχουν περίεργα κουρέματα και σου τη σπάει. Βλέπεις τις φίλες μου να μη σου βγάζουν τα βυζιά τους και τσαντίζεσαι. Είδες, οι φίλες μου δεν είναι μόνο βυζιά! Ψάχνεις αφορμές να με βγάλεις στο περιθώρειο, να με βάλεις σε "κατώτερη" κατηγορία από σένα. Ντάξει, στις δίνω και εγώ. Λέω για αλληλεγγύη, για αυτοοργάνωση, για ελευθερία, για αξιοπρέπεια. Που να τα καταλάβεις εσύ αυτά. Ε, με στέλνεις στο περιθώρειο και τελειώσαμε. Σε μία τέτοια κοινωνία, εγώ έτσι κι αλλιώς από μόνος μου πάω στο "περιθώρειο". Μόνο που το "περιθώρειο" ρε φίλε, είναι καλύτερο και "ανώτερο" από σένα. Γιατί, κοίτα, εγώ ζω κάποια πράγματα, γίνονται διάφορες διαδικασίες στο μυαλό μου, τα σκέφτομαι και καταλήγω να μετατρέπω τη σκέψη μου σε κείμενο. Με βλέπεις; Γραφω! Εσύ τι κάνεις γαμώ;; Χωρίζεις χαρτιά σε στοίβες, κάνεις πράξεις με το κομπιουτεράκι, συμπληρώνεις τιμολόγια και όλο τέτοια. Τα μισά από αυτά που κάνεις τα κάνει και ένα απλό ρομπότ. Αυτό που κάνω εγώ τώρα όμως, κανένα ρομπότ δεν το μπορεί! Και μη μου πεις ότι κάνεις κάτι χρήσιμο για την κοινωνία. Η δικιά σου κοινωνία χρειάζεται τις μαλακίες που κάνεις, η δικιά μου όχι. Εγώ αυτά που είναι χρήσιμα για τη δικιά μου κοινωνία τα κάνω μια χαρά. Πλένω και τα ρούχα μου στο χέρι. Α! Και κάτι τελευταίο. Την Α. τη θυμάσαι ε; Ναι αυτή. Την παντρεύτηκα πριν λίγο καιρό...

Υ.Γ.: Παρ΄όλο που το κείμενο δεν είχε να κάνει με την υπόθεση του Ν. Ρωμανού μιας και είχε γραφτεί πριν πάρει τόση έκταση, τώρα τυχαίνει να έχει κάποια σχέση. Οπότε, να πω και 2 λόγια για τη φάση. Λοιπόν. Το θέμα δεν είναι ο Ρωμανός να πάρει τις άδειες για να πάει να αποκτήσει τις γνώσεις του ΤΕΙ. Έτσι κι αλλιώς, αυτό το διευκρινίζει με απόλυτη σαφήνεια και στο πρώτο του κείμενο. Το θέμα λοιπόν για αυτόν είναι, μέσω αυτών των συχνών αδειών, να κερδίσει "ανάσες ελευθερίας", γιατί όπως και να το κάνουμε, μπροστά στη φυλακή το ΤΕΙ είναι παράδεισος! Και γι' αυτό, "εκμεταλλεύται" τους νόμους, οι οποίοι του δινουν το δικαίωμα αυτό. Πλέον όμως, με βάση τη στάση που έχει κρατηθεί εναντίον του, το θέμα δεν περιορίζεται καν εκεί. Άμα το πάμε λίγο παραπέρα, δεδομένης της απόλυτα αυστηρής και εκδικητικής στάσης που κρατάει το κράτος απέναντί σε όσους "δεν υπακούν", το θέμα πια είναι ένα: Ή ανυπότακτοι και ελεύθεροι ή δούλοι και βολεμένοι. Ή με τον έρωτα ή με τη μιζέρια. Ξεκάθαρα.

-Canis Lupus

"με 170 παλμούς καρδιάς το λεπτό είσαι τρεις φορές άνθρωπος"

Ο Ν. Ρωμανός ήταν φίλος του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Για την ακρίβεια, ήταν ο φίλος πάνω στου οποίου τα χέρια πέθανε ο Αλέξης Γρηγορόπουλος. Όταν πυροβολείται και πεθαίνει ο φίλος σου, μπροστά σου, δίπλα σου, τότε προφανώς και μία λέξη σου έρχεται στο μυαλό: εκδίκηση. Πόσο μάλλον όταν είσαι 16 χρονών.

Δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει ειδικά το Ν. Ρωμανό για το γεγονός ότι μετά το περιστατικό αυτό, σταδιακά πέρασε στην παρανομία και στην ένοπλη επίθεση στο κράτος και στο σύστημα. Συνελήφθη στις αρχές του 2013 στο Βελβεντό της Κοζάνης όπου μαζί με άλλα άτομα έκλεψαν δύο τράπεζες, αλλά το σχέδιό τους απέτυχε και αναγκάστηκαν να κλέψουν ένα διερχόμενο αυτοκίνητο για να ξεφύγουν. Αναγκάστηκαν όμως (έμμεσα) να παραδοθούν, διότι δεν ήθελαν -πυροβολώντας προς τους αστυνομικούς- να βάλουν σε κίνδυνο τη ζωή του κατόχου του αυτοκινήτου, ο οποίος ακόμη βρισκόταν μέσα σε αυτό. Πιστεύω πως αξίζει να διαβάσετε την δική τους περιγραφή σχετικά με τη φάση:

"Αποφασίσαμε, λοιπόν, να σταματήσουμε το πρώτο διερχόμενο όχημα, καθώς θα εξασφάλιζε μία πιο ασφαλή διαφυγή για εμάς και τους συντρόφους μας. Το μείζον ζήτημα σε αυτή τη συνθήκη ήταν να μη γίνει γνωστό στους μπάτσους το νέο όχημα διαφυγής των συντρόφων μας, οπότε αποφασίσαμε να κρατήσουμε τον οδηγό στο βαν μαζί μας, μέχρι να βρούμε έναν τρόπο διαφυγής και για εμάς. Κάπου εκεί υπήρξε και η συνάντησή μας με ένα περιπολικό που εξελίσσεται σταδιακά σε άγρια καταδίωξη ως την πόλη της Βέροιας με τις περισσότερες δυνάμεις αστυνομίας, που υπήρχαν στη περιοχή, πίσω μας. Προφανώς δε διανοηθήκαμε στιγμή να χρησιμοποιήσουμε τον συγκεκριμένο όμηρο ως ανθρώπινη ασπίδα(δεν θα είχαμε π.χ. πρόβλημα αν είχαμε τον διευθυντή μίας τράπεζας), άλλωστε η αστυνομία δε γνώριζε την ύπαρξή του. Εν τέλει, λειτούργησε ως ανθρώπινη ασπίδα για τους μπάτσους εν αγνοία τους, καθώς αποτέλεσε την αιτία που δε χρησιμοποιήσαμε τα όπλα μας για να απεμπλακούμε. Γιατί η συνείδησή μας και ο αξιακός μας κώδικας δε μας επιτρέπουν να ρισκάρουμε τη ζωή ενός τυχαίου ανθρώπου που βρέθηκε μαζί μας παρά τη θέλησή του. Στο σημείο αυτό θέλουμε να καταστήσουμε σαφές, ότι τα όπλα δεν τα είχαμε για εκφοβισμό, αλλά ως εργαλείο σε περίπτωση συμπλοκής μας με μπάτσους."

Εν τέλει, βασανίστηκαν πάρα πολύ από την αστυνομία και κατέληξαν στη φυλακή, μαζί τους και ο Νίκος Ρωμανός. Εκείνος, έδωσε φέτος πανελλήνιες και πέρασε στο ΤΕΙ Αθήνας. Μάλιστα, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας τον κάλεσε για να τον βραβέυσει, ενώ του έδιναν και "έπαθλο" 500 ευρώ, όμως εκείνος τα αρνήθηκε και τα 2. Το θέμα όμως είναι, πως τώρα που έχει έρθει η ώρα να ξεκινήσει να πηγάινει στο Πανεπιστήμιο, δεν του δίνουν τις άδειες που δικαιούται για να παρακολουθεί, και τις οποίες παίρνουν κανονικά όλοι οι υπολοιποι "συμ-φυλακισμένοι" του που έδωσαν μαζί του εξετάσεις.

Αυτός είναι και ο λόγος που κάνει απεργία πείνας απο τις 10/11, προσπαθώντας να πάρει τις άδειες που ο νόμος ορίζει πως πρέπει να πάρει.

Ποιος είναι όμως ο λόγος να εκφράσει κανείς την συμπαράσταση και την αλληλεγγύη του στο Ν. Ρωμανό;

Δε θα σας πω εγώ.
Υπάρχουν αρκετοί.*
Άμα τους βρείτε πάντως, κάντε το!

Υ.Γ.: Ο τίτλος του κειμένου είναι από "το πορτατίφ".
Υ.Γ.2: Το κείμενο με το οποίο ο Ν. Ρωμανός δήλωνε πως ξεκινάει την απεργεία πείνας, έκλεινε έτσι:
<<Προς όλους τους "αγωνιστές" των σαλονιών, τους επαγγελματίες ανθρωπιστές, τις "ευαίσθητες" προσωπικότητες της διανόησης και του πνεύματος: προκαταβολικά στα τσακίδια.>>
Υ.Γ.3: Υπάρχουν δύο "Νίκοι Ρωμανοί". Αυτός που λέμε τόση ώρα, και αυτός. Διαλέξτε.

*Ίσως, επειδή μπορεί να νιώθετε "κάπως" όταν περνάτε έξω από μαγαζιά που πουλάνε σπουργίτια και παπαγάλους.

-Canis Lupus