το γεράκι

Ένα κομμάτι μου είναι ένα γεράκι. Ελεύθερο και ήρεμο, πετάει από πάνω μας. Ανάμεσα στα σύννεφα, μας παρακολουθεί σιωπηλά. Εμένα, εσένα, τα πάντα, την ίδια στιγμή. Από εκεί, βλέπει πράγματα που εγώ δεν μπορώ να δω, ξέρει πράγματα που δεν μπορώ να ξέρω. Αλλά δε θα με αφήσει να μάθω. Βλέπεις, περιμένει το επόμενο λάθος μου για να μου επιτεθεί ξανά με το γαμψό του ράμφος. Υπάρχει όμως κάτι που το γεράκι από εκεί ψηλά δεν μπορεί να διακρίνει.

Τα μάτια σου.

-ψ.ψ.

νέος έρωτας στην πόλη

"Σε αγαπώ" μου ψιθύρισε και πριν προλάβω να απαντήσω η γλώσσα του μπλέχτηκε με τη δικιά μου σε ένα ατελείωτο ερωτικό κυνηγητό, δίχως νικητές ή ηττημένους. Μόνος ίσως νικητής το πάθος και ο έρωτας μεταξύ μας. Σταμάτησε να με φιλάει για να εξερευνήσει κάθε εκατοστό του κορμιού μου. Ένιωσα άβολα. Αισθάνθηκα σαν δεκαεπτάχρονη. Σαν να πήγα στο σπίτι ενός αγοριού και να βρέθηκα ξαφνικά χωρίς ρούχα. Ποτέ κάποιος δεν με έχει ξανακάνει να νιώσω έτσι. "Σταμάτα. Δεν είναι σωστό." ψέλλισα αμήχανα αν και μέσα μου ποθούσα να με κάνει δικό του. Δεν πτοήθηκε. Μου είπε πως λατρεύει τις καμπύλες μου. Κοκκίνισα. Με φίλησε ξανά.

 Κρατώντας με σφιχτά, μου φίλησε όλο μου το πρόσωπο από ψηλά στο αυτί μέχρι τον λαιμό μου. Η ανάσα μου βάραινε, ο λαιμός μου έτρεμε.

 Τα κορμιά μας πάλλονταν σε ρυθμούς εξωφρενικούς. Άρχισε να με χαϊδεύει. Λύγισα και ενέδωσα και εγώ στο παιχνίδι του έρωτα. Εξάλλου ο έρωτας δεν έχει όρια, λένε.

 Τράβηξε μια νοητή γραμμή στο κορμί μου με την άκρη του δακτύλου του και σχημάτισε πάνω της ένα"Σε θέλω..".

 Με φίλησε σε διάφορα σημεία του σώματος μου, έχοντας ως οδηγό την γραμμή αυτή. 

 Το παιχνίδι μας ξέφυγε από τα λογικά όρια. Οι ανάσες, τα κορμιά μας έγιναν ένα. Δημιουργήσαμε μία μάζα ανθρώπινης σάρκας με κινητήρια δύναμη τον έρωτα. 

Σε θέλω. Είμαι ερωτευμένος. Γιάννη σ' αγαπώ, δίχως "πρέπει", "μη" και περιορισμούς.

 Tα παραπάνω χειρόγραφα μας τα έδωσε σοκαρισμένη η Νίκη (ψευδώνυμο που η ίδια ζήτησε να χρησιμοποιήσει για την προστασία της), συνεργάτης του κυρίου Νίκου Βούτση και αφορούν το φλερτ του υπουργού με τον Γιάννη Μιχελογιαννάκη βουλευτή του Σύριζα και μάχιμο αγωνιστή στον αγώνα υπέρ των δικαιωμάτων των Σύριων μεταναστών. Η Νίκη κατάφερε να κλέψει το ημερολόγιο του. Αναφέρει χαρακτηριστικά στη συνέντευξή της: 

"Ο κύριος Βούτσης είχε βάλει δυνατά στο γραφείο του μουσική. Δεν μπορούσα να δουλέψω. Μπήκα έτσι μέσα στο γραφείο του. Τα έχασα.Τον βρήκα με ένα ποτήρι σαμπάνια, που κρατάμε για εξαιρετικές περιπτώσεις, να χορεύει υπό τη μουσική συνοδεία των The Weather Girls. Δεν είχα δει ποτέ αυτήν την εικόνα του υπουργού. Μου είχε μιλήσει κάποτε για τις ερωτικές του απογοητεύσεις και πόσο τον έχουν διαλύσει συναισθηματικά. Πρώτη φορά τον έβλεπα τόσο ευτυχισμένο. Σκέφτηκα ότι ο έρωτας του χτύπησε την πόρτα. Ωστόσο, με έτρωγε η περιέργεια μου. Ήθελα να μάθω ποια είναι η τυχερή. Εκμεταλλεύτηκα το ότι δεν με είχε προσέξει και με εξαιρετική επιδεξιότητα  κατάφερα να αρπάξω το ημερολόγιο του."

Το ζευγάρι σε στιγμές απόλυτης ευτυχίας.

 Σ' αυτό το σημείο η Νίκη διέκοψε τη συνέντευξη. Ξέσπασε σε λυγμούς. Ένα μείγμα ενοχής που πήρε το ημερολόγιο αλλά και χαράς ,όπως η ίδια μας αποκάλυψε όταν συνήλθε, γιατί πάντα πίστευε πως αυτοί οι δύο είναι πλασμένοι ο ένας για τον άλλο.

 Πηγή αναφέρει επίσης "Εγώ είχα καταλάβει τις προθέσεις του κυρίου Μιχελογιαννάκη. Τον γνωρίζω από παλιά και έχω καταλάβει πως δεν μπορεί να κρύψει τα αισθήματα του. Ήξερα πως ήταν θέμα χρόνου ο έρωτας να ξεσπάσει, η βόμβα να εκραγεί. Μάλιστα δε θεωρώ αδύνατο να αποκλείουν την περίπτωση ολοκλήρωσης της ευτυχίας τους με τον ερχομό του πελαργού.". Η ίδια πηγή δε δίστασε να μας αποκαλύψει πως "είναι τόσο παθιασμένοι μεταξύ τους που η εργασία στο υπουργείο είναι πλέον αδύνατη λόγω της φασαρίας που επικρατεί, καθώς και οι δύο δεν μπορούν να συγκρατηθούν."

"Λατρεύω να φιλώ την φαλάκρα του!", εξομολογήθηκε σε κοντινό πρόσωπό του ο βουλευτής.

Το σλίτζι εύχεται τα καλύτερα και στους δύο.

                                                                                                                                        -Αγγέλας

ο διαγωνισμός

Μπράβο!
Ναι. Αυτό είναι.
Το βρήκα τι θα κάνουμε. Κοίτα.
Ένα βράδυ που και θα βρέχει και θα φυσάει άπειρα
(ξέρεις, εκείνες τις φορές που παλεύεις να μη σου διαλυθεί η ομπρέλα και τελικά καταλήγεις απίστευτα βρεγμένος)
εμείς οι δύο
θα πάρουμε μια ομπρέλα ο καθενας
θα βγούμε έξω
και θα κάνουμε "διαγωνισμό" ποιος θα βραχεί λιγότερο!

Μόλις ο πρώτος γίνει τελείως μούσκεμα
-αυτός θα είναι και ο χαμένος-
θα πάμε στη μέση του δρόμου
θα πετάξουμε τις ομπρέλες
θα αγκαλιαστούμε
και θα κάτσουμε εκεί.
Τα αυτοκίνητα θα σταματήσουν
μετα από λίγο θα αρχίσουν να κορνάρουν
αυτοί θα κορνάρουν και εμείς θα αγκαλιαζόμαστε
(να! έτσι πρέπει να γίνει. 100% ποίηση --live κιόλας)

Θα αρχίσουν να μας βρίζουν απ' τα παράθυρα
δε θα βγαίνουν έξω μη βραχούν.
Που να φανταστούν
ότι πρέπει να βγουν απ' τα αυτοκίνητα
και να αγκαλιαστούν κι αυτοί;

-Canis Lupus

Ή με τον έρωτα ή με τη μιζέρια.

Φίλε! Εγώ σε έχω καταλάβει καλύτερα απ' ότι εσύ. Εσύ νομίζεις ότι είσαι ευτυχισμένος, ότι αγαπάς, ότι ζεις. Λυπάμαι, αλλά όλα σταμάτησαν τότε που δέχθηκες να δουλεύεις υπερωρίες για να αγοράσεις εκείνο το πανάκριβο ρολόι.. Ενώ για μένα, όλα ξεκίνησαν από τότε που παραιτήθηκα επειδή έδιωξαν την Α. . Τη θυμάσαι την Α. ε; Που της είπε το αφεντικό πως θα της δώσει καλύτερη θέση, αρκεί να "περνάει καλά μαζί της" κάθε 1-2 βδομάδες. Αυτή αρνήθηκε όμως. Θυμάσαι και που μου έλεγες "Έλα ρε τι σε νοιάζει για την πουτάνα; Έτσι κι αλλιώς, πουτάνες είναι όλες. Γάμα τες και μην ασχολείσαι", όταν τσακώθηκα με το αφεντικό που την έδιωξε; Πάντως, θα έφευγε και από μόνη της, μου το είχε πει. Αλλά ήθελα να τον βρίσω. Έτσι για την αξιοπρέπεια... Εσύ θυμάμαι κοίταγες να μην κάνεις εχθρούς. "Να τα 'χεις με όλους καλά". Μόνο που δε σου 'μεινε και χρόνος να κάνεις φίλους. Αφού σου λέω ρε, σε ξέρω μια χαρά, καλύτερα απ' ότι εσύ. Βασικά, και 'συ σε ξέρεις, αλλά προσπαθείς να νομίζεις άλλα.

Εμένα όμως ρε φίλε, δε με ξέρεις καθόλου! Βλέπεις τους φίλους μου που έχουν περίεργα κουρέματα και σου τη σπάει. Βλέπεις τις φίλες μου να μη σου βγάζουν τα βυζιά τους και τσαντίζεσαι. Είδες, οι φίλες μου δεν είναι μόνο βυζιά! Ψάχνεις αφορμές να με βγάλεις στο περιθώρειο, να με βάλεις σε "κατώτερη" κατηγορία από σένα. Ντάξει, στις δίνω και εγώ. Λέω για αλληλεγγύη, για αυτοοργάνωση, για ελευθερία, για αξιοπρέπεια. Που να τα καταλάβεις εσύ αυτά. Ε, με στέλνεις στο περιθώρειο και τελειώσαμε. Σε μία τέτοια κοινωνία, εγώ έτσι κι αλλιώς από μόνος μου πάω στο "περιθώρειο". Μόνο που το "περιθώρειο" ρε φίλε, είναι καλύτερο και "ανώτερο" από σένα. Γιατί, κοίτα, εγώ ζω κάποια πράγματα, γίνονται διάφορες διαδικασίες στο μυαλό μου, τα σκέφτομαι και καταλήγω να μετατρέπω τη σκέψη μου σε κείμενο. Με βλέπεις; Γραφω! Εσύ τι κάνεις γαμώ;; Χωρίζεις χαρτιά σε στοίβες, κάνεις πράξεις με το κομπιουτεράκι, συμπληρώνεις τιμολόγια και όλο τέτοια. Τα μισά από αυτά που κάνεις τα κάνει και ένα απλό ρομπότ. Αυτό που κάνω εγώ τώρα όμως, κανένα ρομπότ δεν το μπορεί! Και μη μου πεις ότι κάνεις κάτι χρήσιμο για την κοινωνία. Η δικιά σου κοινωνία χρειάζεται τις μαλακίες που κάνεις, η δικιά μου όχι. Εγώ αυτά που είναι χρήσιμα για τη δικιά μου κοινωνία τα κάνω μια χαρά. Πλένω και τα ρούχα μου στο χέρι. Α! Και κάτι τελευταίο. Την Α. τη θυμάσαι ε; Ναι αυτή. Την παντρεύτηκα πριν λίγο καιρό...

Υ.Γ.: Παρ΄όλο που το κείμενο δεν είχε να κάνει με την υπόθεση του Ν. Ρωμανού μιας και είχε γραφτεί πριν πάρει τόση έκταση, τώρα τυχαίνει να έχει κάποια σχέση. Οπότε, να πω και 2 λόγια για τη φάση. Λοιπόν. Το θέμα δεν είναι ο Ρωμανός να πάρει τις άδειες για να πάει να αποκτήσει τις γνώσεις του ΤΕΙ. Έτσι κι αλλιώς, αυτό το διευκρινίζει με απόλυτη σαφήνεια και στο πρώτο του κείμενο. Το θέμα λοιπόν για αυτόν είναι, μέσω αυτών των συχνών αδειών, να κερδίσει "ανάσες ελευθερίας", γιατί όπως και να το κάνουμε, μπροστά στη φυλακή το ΤΕΙ είναι παράδεισος! Και γι' αυτό, "εκμεταλλεύται" τους νόμους, οι οποίοι του δινουν το δικαίωμα αυτό. Πλέον όμως, με βάση τη στάση που έχει κρατηθεί εναντίον του, το θέμα δεν περιορίζεται καν εκεί. Άμα το πάμε λίγο παραπέρα, δεδομένης της απόλυτα αυστηρής και εκδικητικής στάσης που κρατάει το κράτος απέναντί σε όσους "δεν υπακούν", το θέμα πια είναι ένα: Ή ανυπότακτοι και ελεύθεροι ή δούλοι και βολεμένοι. Ή με τον έρωτα ή με τη μιζέρια. Ξεκάθαρα.

-Canis Lupus

μπεz _______ (freestyle..)

Σήμερα πρέπει να γράψω. 

Το νιώθω, βγαίνει από μέσα. 

Αλλά για τί να γράψω, γιατί να γράψω; 

Να βγάλω αυτά που νιώθω;

Έχει νόημα;

Ή να γράψω έτσι για τη φάση; 

"Τέχνη για την τέχνη" και ξερωγώ.

Πω, δεν ξέρω, πραγματικά..

Όλο γράφω και μετά σβήνω.

Τέλος πάντων........

Ωραία, θα γράψω κάτι, αλλά freestyle.

Ό,τι γράφεται μένει. Βόμβες πρόχειρης τέχνης να σκάνε στην καθημερινότητα, να χαλάνε το μπεζ που την έχει πλημμυρίσει.Της ρίχνουμε κόκκινες μπογιές. Μία πιτσιλιά αρκεί για να χαλάσει το απόλυτο μπεζ. Εξάλλου και ανάμεσα στους ανθρώπους -που είναι σχεδόν όλοι μπεζ- ελάχιστες χρωματιστές πιστιλιές θα βρεις. Ακόμα και 1 να υπάρχει όμως, αξίζει τόσο πολύ! Σκέψου, το απόλυτο μπεζ είναι ο τρόμος. Δεν έχεις ούτε μία ελπίδα.

Μην ασχολείσαι, ό,τι να' ναι γράφω. Freestyle είπαμε.

Μία πιστιλιά χαλάει το μπεζ, ένα φιλί, ένα καλό φιλί, ανατρέπει τον καπιταλισμό ολόκληρο. Δεν γίνεται να λειτουργήσει ο καπιταλισμός στους ερωτευμένους. Το πρόβλημα είναι ότι άμα είσαι μπεζ, ούτε και που θέλεις να ερωτευτείς. Είναι και λίγο δύσκολο, οπότε -----> δε βαριέσαι; Υπάρχουν και τα μπουρδέλα. Και για τα παιδιά Barbie και Playstation. (άμα του πάρω το 4 θα με λατρέψει). Βγαίνει σε μπεζ άραγε; Δεν μπορεί, θα βγαίνει. Όλα σε μπεζ τα 'χω, με φοβίζει το χρώμα. Άσε, άσε καλύτερα μπεζ να έχουμε και την ησυχία μας. Και το καλοκαίρι 15 μέρες στις Κυκλάδες. Μη νομίζει και ο μαλάκας ο από κάτω ότι είμαστε και δυστυχισμένοι...

-Canis Lupus