Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα . Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα . Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

12.2.15

στέρηση

Στερητικό σύνδρομο.
Ψυχική και σωματική κατάσταση.
Ψυχική και σωματική πάλη.
Δύο λέξεις. Τόσος πόνος,

Συγκρουόμαστε με το απίθανο
γιατί φοβόμαστε το συνηθισμένο.

Υιοθετούμε στενάχωρα στιχάκια
γιατί φοβόμαστε την κανονικοποιημένη χαρά.

Βαριανασαίνομε
γιατί πνιγόμαστε.

Στερητικό σύνδρομο λόγω της έλλειψης
καφέ, ύπνου, τσιγάρου, συναισθήματος, ανθρωπιάς.

Κενό για το κενό.
Πόλεμος για την ειρήνη.
Στέρηση για την απόλαυση.




2.2.15

(χωρίς τίτλο..)

Γεια σου, τι κάνεις; Καιρό έχουμε να τα πούμε.
Καιρό έχουμε να ανταλλάξουμε τυπικά λόγια
να χαμογελάσουμε ψεύτικα ο ένας στον άλλον
να κρύψουμε τα αληθινά μας συναισθήματα
τις αληθινές μας επιθυμίες.
Καιρό έχουμε να τις μπαζώσουμε μέσα μας, μέσα στις σαπισμένες και βρώμικες ψυχές μας, και στη συνέχεια να πάρουμε βενζίνη και να τις κάψουμε της γαμημένες. 
Αυτό κάνουμε καθημερινά φίλε μου. Καταντούμε την ομορφιά της ανθρώπινης επαφής σε μια απέραντη, αβάστακτη ταφόπλακα. Τα ονόματα μας, χαραγμένα πάνω της. 
Η παλλώμενη καρδιά μου φτύνει καθημερινά αίμα μοναξιάς, το οποίο ρέει στο υπόλοιπο κορμί μου και καταλήγει ως κρύο, μάτταιο δάκρυ που αγγίζει την επιφάνεια του προσώπου μου. 
Δεν επιζητώ σωτηρία. Η επιθυμία για επαφή πέθανε μαζί με την αισιοδοξία μου. Η ανάγκη της όμως, όχι. 
Γι'αυτό δεν θα σηκώσω το τηλέφωνο.
Δεν θα απαντήσω χαμογελώντας.
Δεν θα ρωτήσω τα νέα σου.
Δεν με ενδιαφέρουν.
Θέλω κάτι αληθινό, κάτι ουσιαστικό.
Και έτσι, ίσως καταφέρω κάποτε, να με ξανα αγαπήσω. 

13.1.15

δρόμος


Διανύω δρόμους.
Δρόμους όχι βουτηγμένους σε αναπνοές φύσης
και όχι σε αποβράσματα πράσινα.

Δρόμους που πνίγονται στην άσφαλτο
Η άσφαλτος νίκησε στον αγώνα.
Κι ας έπαιξε άτιμα.
Ήταν πιο δυνατή.
Η φύση όμως είναι πιο όμορφη.
Το ξέρετε.

Πινακίδες του STOP, πινακίδες που μου ορίζουν, που με αναγκάζουν να τρέχω με 60 και 70
κατακλύζουν τα μάτια μου σε σημείο όπου κι όταν τα μάτια μου κλείνω
βλέπω νούμερα, νόμους, λόγια.

Για να προστατέψουν το ανθρώπινο είδος, λένε.
Μάταια. Αυτό δε σώζεται με τίποτα.
Τι και αν τρέχω με 200;
Θα πεθάνω- λένε.
όμως δεν γνωρίζουν τον τρόπο.

Στα αυτιά τους όροι άγνωστοι.
Θα πεθάνω ΕΛΕΥΘΕΡΗ και θα ξέρω πως δεν ήμουν μια απ' αυτούς.
Τα στρατιωτάκια, τα πιόνια.
Ναι. Αυτό είναι.

-Μ.