27 - 28 Μαρτίου

27 - 28 Μαρτίου 2014

Οι δύο μοναδικές (προς το παρόν) μέρες της ζωής μου που έχω περάσει στο νοσοκομείο, για εγχείρηση στο πόδι, ενώ μάλιστα, ακριβώς εκείνες τις δύο μέρες, το σχολείο μας έπαιζε (και κανονικά θα έπαιζα και εγώ) στον ημιτελικό και τον τελικό του πρωταθλήματος μπάσκετ της Αθήνας. Την ημέρα του ημιτελικού, εγώ "φιλοξενώ" στο νοσοκομείο τους 2 "συντρόφους σλίτζι". Σε δύο μήνες νταν έχουμε Πανελλήνιες και, έχοντας χάσει τη μοναδική "διέξοδο" από αυτές -που ήταν το μπάσκετ, δεν υπάρχει πλέον καμία ελπίδα, εκτός από το να εμφανιστεί ένα κουμπάκι "skip", να το πατήσω και να βρεθώ κατευθείαν στις 10 Ιουνίου.


27 - 28 Μαρτίου 2015

Μένω σε δικό μου σπίτι, επιτέλους μακρία από την Αθήνα, επιτέλους χωρίς να πρέπει να ξυπνάω 8 το πρωί και, επιτέλους, χωρίς την αηδεία των Πανελληνίων να κυριεύει τα πάντα γύρω μου και να κινδυνεύω να με καταπιεί. Έτοιμάζομαι να φιλοξενήσω και υποδέχομαι και πάλι τους "συντρόφους σλίτζι", όχι στο νοσοκομείο αυτή τη φορά, αλλά σπίτι μου.


Αν δεχτούμε το κάρμα, τότε έκανα κάτι υπερβολικά καλό μέσα σε αυτόν τον ένα χρόνο.
Αν δεχτούμε το ότι "όλα είναι κύκλος", τότε κάτι πολύ πολύ κακό με περιμένει στις 27 - 28 Μαρτίου 2016...

-Ca.Lu

μαζί

Ταξιδέψαμε μαζί. Ναυαγήσαμε μαζί.

Τα κύματα μας μαστίγωσαν. Τα κύματα μας ψιθύρισαν καλημέρα.

Μας τράβηξαν μέσα τους για να μας καταβροχθίσουν. Μας έσπρωξαν φιλικά όπως ένα παιδί που παίζει.

Αυτά μας κινούν ακόμη. Αυτά γκρεμίσαν το κάστρο μας στην αμμουδιά.

Παντού μπλε –πάνω, κάτω, δεξιά, αριστερά, κοντά, μακριά- έξω. Βαθύ κόκκινο μέσα.

Δύο κόκκινες πινέζες σε ένα γαλάζιο χαρτόνι. Εκατομμύρια λευκά ίχνη κιμωλίας σε έναν μαυροπίνακα.

Ένα αστέρι πέφτει από πάνω προς τα κάτω. Από κάτω προς τα πάνω.

Εγώ το είδα. Εσύ κάνεις μια ευχή.

Να μη βουλιάξουμε ποτέ. Να βουλιάξουμε μαζί.

Ταξιδέψαμε μαζί. Ναυαγήσαμε μαζί.

Μια ξύλινη σχεδία στον ωκεανό. Μια χάρτινη βαρκούλα στην μπανιέρα.

Μαζί.

-ψ.ψ.

σλίτζι: season II

Λοιπόν. Μετά από περίπου 4.5 μήνες και 50κάτι κείμενα, ήρθε η ώρα να αλλάξει κάπως η φάση.

Πολύ συνοπτικά, έτσι όπως το έχουμε στο μυαλό μας, είναι πως σιγά-σιγά θα μειωθεί η συχνότητα με την οποία γράφουμε εδώ (σε καμία περίπτωση δε θα μηδενιστεί), με -ιδανικό, μακροπρόθεσμο- στόχο να μαζευτούν κείμενα κ.λπ. που θα μπουν σε ένα έντυπο "σλίτζι", που ελπίζουμε πως κάποια στιγμή θα βγει.

Παράλληλα, σε συνεργασία με άλλους (ή και μόνοι μας) θέλουμε να χρησιμοποιούμε και διαφορετικούς καλλιτεχνικούς ή "καλλιτεχνικούς" τρόπους ώστε να κάνουμε αυτό που κάνουμε, οπότε, με άλλα λόγια, να μη μείνουμε μόνο στο γράψιμο.

Γενικά πάντως, η ανεξάρητη και αυτοοργανωμένη παραγωγή οποιασδήποτε καλλιτεχνικής και όχι μόνο δημιουργίας, είναι για εμάς άπειρης σημασίας και πολύ κοντά στο "ονειρεμένο", άρα θέλουμε να είμαστε σε αυτή την κατεύθυνση και να βλέπουμε όλο και περισσότερους να την ακολουθούν, αλλά και να συνεργάζονται μεταξύ τους.

Αυτά.

Ραντεβού στα τυπογραφεία!

μπάτσοι κλάστε μας τ' αρχίδια!

Για τις εισβολές της "αντιτρομοκρατικής" σε σπίτια αναρχικών μετά από και-καλά "ανώνυμες καταγγελίες" για κατοχή όπλων και εκρηκτικών (δεν βρήκαν τίποτα τελικά) και την κοινωνία που θεωρεί κάτι τέτοιο απόλυτα φυσιολογικό, αφού "είναι αναρχικοί".

Όμως, το ξέρετε και 'σεις, η ιστορία γράφεται και προχωρά, όχι από εκείνους που μένουν σε αυτό που ξέρουν και φοβούνται οτιδήποτε διαφορετικό, αλλά από εκείνους που κάνουν ένα βήμα μπροστά, φτύνοντας τους φόβους τους.

"Να θυμάσαι πάντα: Οι τρελοί, οι επαναστάτες και οι ερωτευμένοι είναι ιεροί γιατί ονειρεύονται με τα μάτια ανοικτά."

Οπότε
Μάγκες πιάστε τα γιοφύρια
Μπάτσοι ΚΛΑΣΤΕ ΜΑΣ Τ' ΑΡΧΙΔΙΑ!

-C.Lupus