παραλογισμοί

*Η «πρώτη αριστερή κυβέρνηση στην ιστορία της Ε.Ε.»

εκκενώνει την κατειλημμένη Πρυτανεία

παραβιάζοντας το Πανεπιστημιακό άσυλο

λίγο καιρό πριν Η ΙΔΙΑ το επαναφέρει με νόμο.

*Ο πρύτανης, βγάζει ανακοίνωση πως «θα χαθούν ζωές» από ναρκωτικά μες την Πρυτανεία 

και στην ουσία καλεί ξανά την αστυνομία να την εκκενώσει

ενώ 

(α) μέσα δεν υπήρχαν καθόλου ναρκωτικά και το ξέρανε καλά (ο φύλακας του κτηρίου ήταν εκεί σε όλη τη διάρκεια της κατάληψης)

(β) για χρόνια γίνεται χρήση και εμπόριο πρέζας ΑΚΡΙΒΩΣ δίπλα από την Πρυτανεία

(γ) οι αναρχικοί έχουν δώσει τεράστιο αγώνα ενάντια στην πρέζα, διώχνοντας πρεζέμπορους από τα 
Εξάρχεια, ακόμη και με όπλα 

(δ) 2 μέρες πριν την ανακοίνωση, συλλαμβάνεται παλιός αστυνομικός με 300 κιλά ηρωίνης.

*«Ανεξέλεγκτες καταστάσεις και βία από τους καταληψίες» λένε τα ΜΜΕ

ενώ τη βραδιά της πρώτης περικύκλωσης

όσοι ήταν στην κατάληψη, παίζανε όλοι μαζί Trivial στο αμφιθέατρο.

*Όχι μόνο έχουμε δημοκρατία, αλλά και αριστερή – προοδευτική κυβέρνηση

όμως αν έχεις αναρχικές – αντιεξουσιαστικές αντιλήψεις

πρακτικά απαγορεύεται να τις εκφράζεις δημόσια ή να έχεις πολιτική δράση

γιατί «49 άτομα συνέλαβαν γύρω από την Πρυτανεία»

και τις 4 τελευταίες μέρες αν ήθελες να μπεις/βγεις

είχες κυριολεκτικά περισσότερες πιθανότητες να σε πιάσουν από το να τα καταφέρεις.

*Ολοκληρωτισμός και καπιταλισμός έχουν κυριεύσει απόλυτα τις κοινωνίες

οι λίγοι που το καταλαβαίνουν και αντιστέκονται 

βρίσκουν απέναντί τους όχι μόνο κράτος - ΜΜΕ - φασίστες

αλλά και τους ίδιους τους πολίτες που δε θέλουν κανέναν να χαλά την «ηρεμία»  ΤΟΥΣ --πράγμα που ακριβώς αποδεικνύει την απόλυτη κυριαρχία ολοκληρωτισμού – καπιταλισμού.

*Να τα βλέπεις όλα αυτά

να τρέμεις από οργή και νεύρα

να πιέζεις τον εαυτό σου να μη χάσει το μυαλό του.

Γιατί αφού τα ξέρεις όλα αυτά και τα καταλαβαίνεις

υπάρχουν δύο επιλογές:

ή τα πολεμάς μέχρι τέλους, παίζοντας τον κώλο σου

ή απλά φεύγεις μακριά, τουλάχιστον να μην είσαι κομμάτι τους και πας να φτιάξεις κάτι καλύτερο.

Οτιδήποτε άλλο, μου κάνει για υποκρισία..

-ca.lu

Υ.Γ.: Και μην ξεχνάτε:

ο «παππούς»

Το να είσαι 40-50 χρονών και να είσαι πρωτοετής φοιτητής μαθηματικών, δεν πρέπει να είναι και πολύ συνηθισμένο. Υπάρχει πάντως ένας «συμφοιτητής» μου, ο οποίος έχει πάνω-κάτω την ηλικία των γονιών μου, έχει γκρίζα μαλιά και (σχετικά μεγάλη) καράφλα, αλλά αποφάσισε να ξεκινήσει φέτος να σπουδάζει μαθηματικά!

Ιδέα δεν έχω αν έχει ήδη κάποιο άλλο πτυχίο, ούτε και ξέρω το λόγο που αποφάσισε να «δαπανήσει» τουλάχιστον 4 χρόνια από τη ζωή του για να σπουδάσει, αυτό που ξέρω όμως είναι πως, φίλε, ο τύπος «έχει αρχίδια».

Έρχεται κάθε μέρα στη σχολή, παρακολουθεί όλα τα μαθήματα, κάθεται πάντα στην άκρη της τάξης, μόνος του, στα κενά μας έχω παρατηρήσει πως πηγαίνει στη βιβλιοθήκη και λογικά διαβάζει και, επίσης, δύο φορές που έχω πάει Αθήνα τον έχω πετύχει και τις δύο στο πλοίο, πράγμα που σημαίνει πως προφανώς μένει και κάπου μακριά από το Πανεπιστήμιο.

Όλα αυτά τα λέω, γιατί θέλω να του δώσω ειλικρινά respect που κάνει αυτό που κάνει, γιατί είναι πραγματικά απίστευτα δύσκολο να είσαι κάθε μέρα μέσα σε ένα αμφιθέατρο με άτομα τα οποία έχουν την ηλικία των παιδιών σου, να σε ντρέπονται όλοι και να τους ντρέπεσαι όλους, και (σχεδόν) να μη μιλάς με κανέναν, ποτέ. Φαντάζομαι κιόλας πως η οικογένεια, οι φίλοι του και οι όποιοι κοντινοί του άνθρωποι, θα μένουν σε άλλη πόλη από αυτόν (γι’ αυτό και τα ταξίδια με το πλοίο), οπότε η πλειονότητα των συζητήσεών του καθημερινά, θα γίνεται από το τηλέφωνο.

Και, πιστέψτε με, είναι πάρα μα πάρα πολύ δύσκολο να είσαι σε κάποια «ξένη» πόλη, χωρίς κανέναν δικό σου άνθρωπο, χωρίς καν να γνωρίζεις καινούρια άτομα. Να είσαι, κατ’ ουσίαν, σε μία πόλη στην οποία δεν έχεις κανέναν να μιλήσεις και πολύ δύσκολα θα βρεις κιόλας. Ε, τότε πρέπει να είσαι πολύ μάγκας για να στηρίξεις τις επιλογές σου και να κάνεις αυτό που είχες σχεδιάσει. Πρέπει επίσης να τα έχεις πολυ καλά με τον εαυτό σου, διότι αλλιώς είναι αδύνατο να μείνεις τόσες πολλές ώρες μόνος.

Έχω μιλήσει μαζί του 1-2 φορές που τύχαινε να καθόμαστε κοντά και είναι φανερό πως εκείνος έψαχνε «αφορμές» για να μιλήσει με καποιον, σε καμία περίπτωση όμως «ζητιανέυοντας» τη συνομιλία. Βέβαια, ήταν πολύ περίεργο γιατί αυτός ντρεπόταν εμένα περισσότερο απ’ ότι εγώ εκείνον και αυτό έκανε και ‘μένα να τον ντρέπομαι πιο πολύ, αλλά την επόμενη φορά που θα μιλήσουμε θα προσπαθήσω να είμαι πιο καλός!

Μέχρι τότε, θέλω να του ξαναδώσω respect, γιατί είναι από εκείνους που εναρκώνουν καθημερινά την τέχνη, από εκείνους που ζουν μία ταινία, μία ζωγραφιά, ένα ποίημα, από εκείνους που μπορείς να πεις με σιγουριά πως «Αξίζει που γεννήθηκαν!».

Υ.Γ.1: Υπάρχει ένας συμφοιτητής μου, ο οποίος είναι ο ορισμός του γλοιώδη τύπου που φοβάσαι να κάνεις χειραψία μαζί του μην κολλήσεις και συ. Αυτός λοιπόν, αποκαλεί τον πρωταγωνιστή του κειμένου μου «γέρο» και λέει κοροιδευτικά αστειάκια στους ««φίλους»» του σχετικά με αυτόν, αστειάκια που βρήκε σε οδηγούς «Πως να γίνω αστείος και συμπαθητικός;» που είμαι σίγουρος πως διαβάζει, αλλά επειδή είναι και χαζός δεν πρόσεξε πως ανήκαν στην κατηγορία «Τι να ΜΗΝ πείτε» και αυτός τα λέει όλη την ώρα...

Υ.Γ.2: Αν με διαβάζει, θέλω να ζητήσω συγνώμη από μία γάτα που μου έκανε παρέα σε ένα διπλανό παγκάκι χθες βράδυ, και όταν πήγα να τη χαιδέψω την τρόμαξα και έφυγε... Σόρρυ μαν.

-Canis Lupus