ο σκύλος δαγκώνει

Σχεδόν όλοι προσπαθούμε να εξηγήσουμε τον κόσμο και τους ανθρώπους με βάση τον εαυτό μας και τα όσα έχουμε δει. Μπορεί να μην είναι απολύτως επιτυχημένες οι κριτικές μας, αλλά δεν υπάρχει και κάποιος τρίτος, «εξωτερικός», για να μας τα πει φουλ αντικειμενικά και σωστά. Οπότε οι δικές μας γνώμες είναι το περισσότερο που έχουμε. Πάμε.

Η Ελλάδα καταρρέει. Σε σχεδόν όλους τους τομείς και όχι μόνο στην οικονομία. Τα μόνα στα οποία τα πάμε κάπως καλά είναι το ότι οι φασίστες παίρνουν πόδι απο τις περισσότερες περιοχές και το ότι κρατάμε ένα ψιλοκαλό επίπεδο μη-ξενερωσύνης και μη-ρομποτοποίησης, σε σχέση με τις υπόλοιπες δυτικές χώρες τουλάχιστον.

Δεν ξέρω, αυτό που λέω κατάρρευση μπορεί να μην είναι ακριβώς κατάρρευση, αλλά μία σχετικά μόνιμη κατάσταση που κρατάει εδώ και πολλά χρόνια, ίσως και ανέκαθεν. Μπορεί και το 1850 τα ίδια να έλεγα, μπορεί και όχι. Δεν έχει όμως τόση σημασία αυτό. Η ουσία είναι το ότι αισθάνομαι συχνά και έντονα ακριβώς το ότι «δεν ανήκω εδώ». Και δεν είμαι 14, οι μόνες μου εμπειρίες δεν είναι η μαμά μου, το σχολείο και τα Public, οπότε μπορώ να το πώ με μία αρκετά μεγάλη σιγουριά, δεδομένου και του ότι όσο περνάνε τα χρόνια μάλλον θα ανήκω ακόμη λιγότερο «εδώ». Επίσης το πρόβλημα μου δεν είναι η Ελλάδα, στις περισσότερες χώρες θα «άνηκα» ακόμη λιγότερο.

Υπάρχουν κάποια κοινά ανθρώπινα χαρακτηριστικά σε όλα τα πράγματα που έχω κάνει, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Οι άνθρωποι δεν είναι αυτό που νιώθουν (αν ακόμη νιώθουν να είναι κάτι), είναι φοβισμένοι και παράλογα διστακτικοί, δεν είναι αληθινοί-αυθεντικοί-ειλικρινείς, έχουνε χάσει τον ευατό τους και τις ελπίδες τους.

Να το πω πιο καθαρά, είναι σαν έναν σκύλο ο οποίος κάθε που έβγαινε από το σπίτι του του επιτίθονταν άλλοι σκύλοι, του γάβγιζαν, τον κυνηγούσαν και ενίοτε τον δάγκωναν άσχημα και πλέον δεν περναέι παρά σπάνια την εξώπορτα και όταν το κάνει, κοιτάει διαρκώς γύρω του, τρέμει από φόβο και γυρνάει πίσω όσο πιο γρήγορα μπορεί. Πίσω στο σπίτι του, προσπαθεί να καλύψει την ανασφάλειά του με ψέματα και δειλές παραδοχές («δεν μπορώ να κάνω κάτι, δεν έχεις δει πόσο άγριοι είναι;»), να αποδεχτεί το ότι θα περάσει την υπόλοιπη ζωή του σε αυτό το κωλόσπιτο και να βρει λόγους για να δικαιολογήσει υποκριτικά την μιζέρια του («καλύτερα είναι εδώ, τι να πας να δεις εκεί έξω έτσι κι αλλιώς, σπίτια και δέντρα έχει»). Βαθιά βαθιά στο μυαλό του όμως διψάει για τους κόσμους που υπάρχουν έξω από τα κάγκελά του και όλη η αλήθεια βρίσκεται στο ηττημένο βλέμμα του, κάθε φορά που μετά τα πρώτα 2-3 βήματα πέρα από την πόρτα ακούει τα γαβγίσματα και τρέχει πάλι πίσω. Βρίσκεται στην μαραμένη ουρά του που έχει ξεχάσει πως να κινείται ή, ακόμη χειρότερα, που κινείται μόνο κάθε που του πηγαίνει το αφεντικό φαί, έχοντας λησμονήσει τις παλιές φλογερές μέρες.

Τι να κάνει όμως ο σκύλος, είναι δεδομένο ότι αν βγει θα τον φάνε, δεν έχει επιλογές, πρέπει να αποδεχτεί την κατάσταση και να ζήσει όσο πιο καλά μπορεί μέσα σε αυτήν.

Προφανώς όχι. Ο σκύλος μπορεί να βρει άλλους δέκα σκύλους με το ίδιο πρόβλημα, να κάνουνε γυμναστική και να προπονηθούνε λίγο καιρό και μετά να βγούνε όλοι μαζί και να τους γαμήσουν το σπίτι. Οι άνθρωποι να βρούνε άλλους παρόμοιους με αυτούς, να συμφωνήσουνε σε δέκα πράγματα που τους καλύπτουνε όλους, να οργνανωθούνε και να προπονηθούνε και μετά να πάνε να τους γαμήσουν το σπίτι.

Η αλλαγή δεν είναι μία στιγμή, μπαμ και τέλος. Είναι διαρκής διαδικασία, συμβαίνει συνεχώς και κάθε στιγμή κρίνονται τα πάντα. Δεν ζούμε περιμένοντας κάποια στιγμή που από εκείνη και έπειτα θα είμαστε ευτυχισμένοι. Δημιουργούμε έτσι τις στιγμές, ώστε κάθε στιγμή να είμαστε –όσο γίνεται- εντάξει με αυτό που κάνουμε και παράλληλα να πηγαίνουμε προς κάτι πιο ωραίο. Δεν κοιτάμε μόνο το από που θέλουμε να φύγουμε, αλλά κυρίως το που θέλουμε να πάμε. Δεν ονειρεύομαι έναν αόριστα καλύτερο κόσμο με αγάπη, λουλούδια και κούνιες. Κυνηγάω την αλήθεια και την πραγματικότητα, την μη-υποκρισία. Τη δικαιοσύνη και την ελευθερία. Ξέρω ότι όλο αυτό είναι μια μάχη, θέλει θάρρος, πόνο, προσπάθεια, οργάνωση. Θα πεθάνουμε υποταγμένοι ή θα πολεμήσουμε ελεύθεροι. Μάχη ή θάνατος, δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Και δεν εννοώ ότι θα πολεμήσουμε μέχρι το θάνατο, εννοώ ότι αν δεν πολεμήσουμε, θα έρθει ο θάνατος.

Να μιλήσουμε μεταξύ μας, να σκεφτούμε, να αποδεχθούμε το διαφορετικό, να κάνουμε κοινά σχέδια, να περιγράψουμε την ζωή και τον άνθρωπο όπως τα φανταζόμαστε ο καθένας, να οργανώσουμε τις προσπάθειές μας, να τις εφαρμόσουμε στην πράξη, να τις βελτιώσουμε ξανά και ξανά, να βρούμε ποιά είναι τα πράγματα που όλοι μισούμε, να τα διώξουμε από γύρω μας και πρώτ’ απ’ όλα από μέσα μας, να κλέψουμε χώρο από την υποκρισία και τη μικρότητα. Να γίνουμε όπως θα θέλαμε να είναι και οι άλλοι, να επικοινωνήσουμε όπως θα θέλαμε να είναι η επικοινωνία, να κάνουμε τα πράγματα όπως θα θέλαμε να είναι. Μόνα τους δεν θα γίνουν.

Να φτιάξουμε άτυπες κοινότητες και ανθρώπινες αγέλες. Σε παλιά μεγάλα σπίτια προλεταριακών γειτονιών, σε ελεύθερες αυτόνομες κοινότητες στα βουνά, σε μικρές αυλές της επαρχίας. Με συνείδηση και ετοιμότητα. Αν δεν προσπαθήσουμε καν και ο καθένας μείνει μόνος του, θα αντισταθεί όσο μπορεί, ανάλογα με τις δυνάμεις του και κάποια στιγμή αναπόφευκτα θα ηττηθεί και θα παραδοθεί, αφού όλα θα είναι εναντίον του. Στην καλύτερη περίπτωση θα αντιληφθεί το απίθανο της νίκης του και απλώς θα τα παρατήσει.

Να βρούμε αν υπάρχουν πράγματα που μας ενώνουν και να δούμε αν αρκούν. Να φτιάξουμε τις δικές μας κοινότητες που θα πολεμάνε την επέλαση της σήψης και θα φέρνουν την αλήθεια. Οργάνωση και φαντασία, τώρα, άμεσα, όσο είναι καιρός. Να φτιάξουμε βιβλία και cd, ομάδες volley, καλοκαιρινές κατασκηνώσεις, μπακάλικα, ξυλουργεία, ομάδες μαγειρέματος, γήπεδα, βιολογικά χωράφια, πηγές ενέργειας, κλωστουφαντουργία, φούρνους, ελεύθερα λογισμικά, σπίτια, τα πάντα. Κυρίως, να φτιάξουμε ανθρώπινες αγέλες.

Είναι δύσκολα όλα αυτά; Ε, ναι. Μπορείς αν θες να επαναπαυθείς σε ένα «δεν πειράζει» και σε μια προσπάθεια να σώσεις ό,τι καταφέρεις. Ετοιμάσου όμως για Κυριακάτικα βραδινά τηλεσόου, διαφορετικά γυαλιά υπολογιστή και διαβάσματος, άπειρα νεύρα, μποτιλιαρίσματα στην επιστροφή απ’ τη δουλειά, τηλεκοντρόλ, γιαούρτια διέτης τα απογεύματα και να είσαι σχεδόν νεκρός από τα 30 σου.

Υ.Γ.: Δεν εννοώ σε καμία περίπτωση να "θυσιαστούν" τα άτομα για χάρη μιας ομάδας-κοινότητας. Ούτε καν. Το βασικότερο είναι το άτομο, απλά εγώ λέω να ενωθούν τα άτομα σε "σύνολα ατόμων", όπου παράλληλα ο καθένας θα διατηρεί τη δική του ακεραιότητα.

-C. Lupus

μορφίνη

δημοτικό

πρώτη τάξη / βαρετά / διάβασμα / έξω άμα μιλήσεις με τον διπλανό / τσακωμοί στο σπίτι / ο πατέρας δέρνει / πιο πολύ τη μαμά, λίγο εκείνον / ουρλιαχτά / τσιρίδες / το σχολείο τώρα είναι καταφύγιο / αλλά και εκεί σκατά είναι / ποδόσφαιρο στα διαλλείματα / κάτι αξίζει τουλάχιστον / για 10 λεπτά να είσαι Ρικέλμε / αλλά μετά πάλι πίσω στις βλακείες / ολοήμερο μέχρι τις 4 / αγγλικά / πιάνο / πόσο τα βαριέται όλα αυτά / το βράδυ τηλεόραση / μακάρι να έχει καναν αγώνα / δευτέρα / τρίτη δημοτικού / βαθμοί για πρώτη φορά / «Β» / αρκετά «Β» και ενα «Γ» / ο πατέρας δέρνει / τώρα και αυτόν πολύ / τουλάχιστον έτσι τη γλιτώνει λίγο η μαμά / θέλει να γραφτεί ποδόσφαιρο / «με αυτούς τους βαθμούς αποκλείεται», ουρλιάζει ο πατέρας / «να στρώσεις τον κώλο σου να διαβάσεις» , συμφωνεί η μαμά / σκατά, πάει και το ποσόσφαιρο / τα αγγλικά μέτρια / του λένε να αρχίσει και γαλλικά / αλλή δουλειά δεν είχε / ευτυχώς τα γλιτώνει / τα κορίτσια τώρα πια δεν του φαίνονται τόσο καθυστερυμένα όσο παλιότερα / του ‘ρχεται να αγκαλιάσει τη Μαρία / σταματάει το πιάνο / δεν τους φτάνανε τα λεφτά / ευτυχώς, το γλίτωσε και αυτό / περνάει ο καιρός / τα καλοκαίρια 2 μήνες στη γιαγιά στο χωριό / εκεί είναι στ’ αλήθεια ωραία / η γιαγιά και ο παππούς είναι πολύ καλοί / του αρέσει πολύ να κάθεται το πρωί στην πίσω αυλή με τον παππού που διαβάζει εφημερίδα / τα μεσημέρια στην κουζίνα με τη γιαγιά που μαγειρεύει / και από τις 5 και μετά όλη μέρα μπάλα / έρχεται όμως ο Σεπτέμβρης / σκατά / επιστροφή στο γκρίζο

γυμνάσιο

αρχαία / αν είναι δυνατόν, είναι σοβαροί; / διαγωνίσματα / σπυράκια / το ποδόσφαιρο πια απαγορεύεται στο σχολείο / ακόμα και τα διαλλείματα βαρετά / κακοί βαθμοί / φροντιστήριο στα αρχαία / δεν του έφτανε το σχολείο, τώρα έχει και τη βλαμμένη 2 φορές τη βδομάδα / λίγο γκράφιτι / λίγο κάπνισμα / ο πατέρας το καταλαβαίνει και γίνεται χαμός / άσχετα που καπνίζει και αυτός / ζωγραφιές στα τετράδια / τους πείθει να αρχίσει ποδόσφαιρο με τη συμφωνία ότι δε θα καπνίζει / δέχονται / επιτέλους κάτι που να ψιλο-αξίζει / ο προπονητής όμως είναι μαλάκας / τελοσπάντων / από δευτέρα σε τρίτη Γυμνασίου όλοι βρήκανε γκόμενες / καταλαβαίνει πως του λένε μαλακίες οι «φίλοι» του / τα λεφτά για το ποδόσφαιρο δε φτάνουν πια / πρέπει να σταματήσει / πηγαίνει στην ομάδα και εξηγεί τι έχει γίνει / ρωτάει αν μπορεί να πηγαίνει δωρεάν και όποτε έχει να τους δίνει / «δε γίνεται αυτό» / σκατά / πάει και το ποδόσφαιρο / ούτε και στο χωριό παίζουν πια οι άλλοι / «μεγαλώσανε»

λύκειο

κάπνισμα ξανά / μουσική / ντραμς / άντε όμως να βρει λεφτά να αγοράσει δικά του / ποδόσφαιρο ποτέ / μόνο καμιά φορά στην τηλεόραση / διάβασμα ελάχιστο / τι να το κάνει; / είδε και οι γονείς του που διαβάζανε πως κατέληξαν / λίγο πανκ / λίγο χιπχοπ / η Άννα / ευτυχώς που βρέθηκε και αυτή / διαβάζει κάτι βιβλία / εξωσχολικά / γράφει καμιά φορά και ποιήματα / χάλια είναι και το ξέρει, αλλά τι να κάνει; / γνωρίζει διάφορους / πηγαίνει σε κάτι συνελεύσεις / μαθαίνει πολλά / πορείες / μπάχαλα / τελευταία στιγμή τη γλιτώνει / άμα τον πιάνανε, θα έπρεπε να έρθει ο πατέρας του να τον βγάλει / ξαναπάει όμως / καταλαβαίνει διάφορα / αλλά δεν μπορεί να τα ξεκαθαρίσει μέσα του / η Άννα / σχεδόν την αγαπάει / πρωτόγνωρο συναίσθημα / τα ποιήματα βελτιώνονται λιγάκι / οι βαθμοί καθόλου / πανελλήνιες μέτρια / κάπου περνάει τουλάχιστον / τα ντραμς τέλος / τα 2 τελευταία καλοκαίρια διακοπές μόνος / το πρώτο με κάτι παιδιά από την τάξη / Άνδρο / το δεύτερο με την Άννα / Κρήτη / καλά ήτανε, ντάξει / απολυτήριο 14.6

πανεπιστήμιο

ευτυχώς αλλάζει πόλη / δεν έχει λεφτά όμως / άμα θέλει να πάει, πρέπει να βρει δουλειά / προφανώς και πηγαίνει / βρίσκει και δουλειά / σερβιτόρος, κλασσικά / βλέπει τους γύρω του / και εδώ τα ίδια σκατά είναι / τα τραπεζάκια στη σχολή τον βοηθάνε τουλάχιστον να δει ποιοι είναι οι πιο βλάκες / πηγαίνει και στην κατάληψη όταν έχει χρόνο / καλά είναι, αλλά πού σταματάει η επανάσταση; / άμα πεις πως πρέπει να γίνει / πρέπει να γίνει / να κάνεις τα πάντα / μάλλον όμως θα πας φυλακή / και απ΄την άλλη πρέπει όντως να γίνει; / ή καλά είναι έτσι; / τι καλά; σκατά είναι / και με την επανάσταση όμως, θα είναι καλύτερα; / αφού και στην κατάληψη οι μισοί είναι βλάκες / είναι και κάποιοι που είναι πολύ καλοί όμως / ιδέα δεν έχει / είναι λίγο μπερδεμένη η φάση / κοιτάει γύρω / καταλαβαίνει όλο και περισσότερα / όλο και περισσότερα / πώς τα έχουμε καταφέρει τόσο σκατά; / δηλαδή αυτό θέλαμε να φτιάξουμε; / μία αηδία που να είναι βαμμένη κατά 90% στο γκρι / πολυκατοικίες / να μην ξέρεις ποιος μένει δίπλα σου / τηλεόραση / η «σίγουρη» διασκέδαση  / αυτοκίνητα παντού / σαν μεγάλα ρομπότ που ο άνθρωπος τα καθοδηγεί / βασικά, όχι «σαν» / 8 ώρες δουλειά – 8 ώρες ύπνο - 8 ώρες διασκέδαση / αχ! τι ωραία ζωή / τα Σάββατα club για να περάσουμε καλά / και γιατί αυτό κάνουν όλοι / κόκκινα νύχια / κολώνιες / τακούνια / σπίτι με το μετρό / με το πρώτο πρωινό / ένα μακρόστενο ρομπότ να μεταφέρει χιλιάδες άλλα ρομπότ που πριν έκαναν το ίδιο ακριβώς πράγμα / δεν τα αντέχει όλα αυτά / μένει σπίτι / τώρα τελευταία μένει πάρα πολύ σπίτι / ούτε και με την Άννα δε μιλάει πολύ / με κανέναν δε μιλάει πολύ / τι να πει; / πόσο σκατά είναι όλα; / βγαίνει να πάει supermarket / μπαίνει μέσα / τον τσεκάρει ο σεκιουριτάς / του ‘ρχεται να του ρίξει μια χλέπα στη μούρη / παίρνει το κόκκινο καλαθάκι / περνάει από τα ράφια / όλα τακτοποιημένα και χωρισμένα στην εντέλεια / παίρνει ότι θέλει / πηγάινει στην ουρά και περιμένει / την ξέρετε τη διαδικασία / όλα όσα γίνονται θα μπορούσαν να τα κάνουν άνετα και ρομπότ / το supermarket τον τρελαίνει πιο πολύ απ’ όλα / μαζεύονται / μαζεύονται / όλα μαζί / supermarket / αυτοκίνητα / άπειρα, ατέλειωτα αυτοκίνητα / άσφαλτος / τσιμέντο / όλα γκρίζα / πολυκατοικίες / να κρύβουν το ηλιοβασίλεμα / facebook / τηλεόραση / μα και το ποδόσαιρο / τα παιδιά περισσότερη ώρα παίζουν ποδόσφαιρο στην οθόνη, παρά στην πλατεία / δεν γίνονται αυτά / δεν μπορεί να γίνονται / κάπου μακριά, παιδιά πεθαίνουν από την πείνα / παιδιά / από την πείνα / και αυτός τι κάνει; / τι μπορεί να κάνει; / δεν μπορεί να τα λύσει όλα / αυτό όμως δεν είναι δικαιολογία / μαφία / βιασμοί / ναρκωτικά / πως γίνεται να πουλάς θάνατο; / πορνεία / νταβατζήδες / πω, υπάρχουν νταβατζήδες / πως φτάνεις να είσαι τόσο κακός άνθρωπος; / γαμώ / δεν γίνεται / δεν πάει άλλο / τέρμα. / ψ υ χ ε ι α τ ρ ε ί ο

-C. Lupus