1.6.18

92 μέρες

Πλατείες, πάρκα, θάλασσες και πλοία.
Τα βράδια να γυρνάτε αργά.
Παγωμένη μπύρα και καμμένα δέρματα.
Αυτά έτσι πρόχειρα.

Ένα είναι σίγουρο.
Το βιώνουμε ξανά και ξανά.
Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να εμποδίσει το καλοκαίρι να ‘ρθεί.

20.5.18

τικ τοκ


Τικ.

Και περπατάμε.
Πάνω απ’ τα κύματα,
τους πεινασμένους καρχαρίες
και τις γυμνόστηθες γοργόνες,
οι πειρατές μάς ανέβασαν στη σανίδα-
και περπατάμε.
Αναζητούμε την άκρη της
και το πλοίο πίσω μας έχει χαθεί
Και περπατάμε.
Το να νιώθεις το ξύλο
να ταλαντεύεται κάτω από τα πόδια σου
είναι η μόνη ένδειξη ότι ζεις ακόμα.
Και-
Να
Φτάνουμε στο τέλος της
Έχει βραδιάσει
Και η μυτερή άκρη της
να δείχνει προς ένα πελώριο
‘12’.

Τοκ.

-Ψογκ

13.5.18

παιδική ψυχή




"Για ένα πράγμα αν θέλω να εκδικηθώ, είναι για τα χαμένα παιδικά καλοκαίρια. Για τον σκύλο που δεν είχα. Τώρα όλοι μεγαλώσανε και η μπάλα μου είναι τρύπια στο πατάρι. Είναι τρύπια και οι φωνές μας στην αυλή γίνανε τσιγάρα."

-C. Lupus, απόσπασμα από το κείμενο "Πάλι χειμώνας"