μαζί μ΄αλήτες, αγίους και τρελούς

11.11.16

δρόμοι βρεγμένοι

Δρόμοι βρεγμένοι
και αγέρι παγερό
τρέπω τη ζάλη μου απόψε σε χορό
κι είν’ η πλατεία απ’ τα φανάρια λεκιασμένη

Δρόμοι βρεγμένοι
λυπημένος βιολιτζής
ρίχνει στην άσφαλτο τα ψέματα της γης
«για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη»

Δρόμοι βρεγμένοι
στα βαριά μου βήματα
τρίζουν στην τσέπη της ζωής τα κρίματα
αυτής που μπρος γλακεί και δε μας περιμένει

Δρόμοι βρεγμένοι
η ματιά μου στα νερά
μου ‘πεσε, σκύβω, με κοιτάζει αυστηρά:
βαριά κι ασήκωτη και αδειανή και ξένη

Κι άξαφνα ωχραίνει
των αστέρων η φωλιά
πάλι ανυπόμονη κι απλώνει τα μαλλιά
η χαραυγή στον κόρφο σας, δρόμοι βρεγμένοι.

-ψ.ψ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου